İlkim Sevgilim mi, Yoksa Ailem ve Arkadaşlarım mı?

Merhaba arkadaşlar,

Biraz uzun yazdım ama sonuna kadar sabırla okusanız sevinirim. Size yaşadığım bir yılık bir süreçten bahsetmek istiyorum. Ben bir yıl önce sinde bir kişiyle yolda sürekli olarak karşılaşmaya başladım. İsmini falan ortak arkadaşlarımız varmış öğrendim ve sosyal medyadan mesaj attım.

Konuşmaya başladık falan ilk başlarda bu çok umursamaz yani ben mesaj atıyorum o geçiştirircesine cevap veriyor. Ben mesaj atmasam atmıyor nasıl olduğunu sorsam beni sormuyordu bile. Ben birçok defa hesabımı dondurdum çünkü olmayacaktı. Bu çocuktan hoşlanıyordum ama hiç ümit yoktu. Ama her defasında hesabı geri açıp tekrar mesaj attım.

Bir süre sonra bir şeyler değişmişti artık o da bir şeyleri soruyor beni tanımaya çalışıyordu. Ama bu süreçte ben vazgeçmiştim ve çok da etkilemiyordu sorduğu sorular bu yüzden hesabı tekrar açmayacağımı düşünerek dondurdum.

Üzerinden uzun bir süreç geçti ama onu unutamıyordum. Çünkü ben onu unutmaya çalıştıkça hergün önümden geçmesi buna izin vermiyordu. En sonunda dayanamayıp hesabı tekrar aktif hale getirdim ve artık bendeki şeyleri fark etmesini istiyordum. Bunu belirtici şekilde konuşmaya başladım. Bir ay sonra doğum günü olduğundan yanında olmak istediğimi görüşmek istediğimi bile söyledim.

Fark ettim ki bu en son donduruşumdan sonra beni düşünmeye başlamıştı. Doğum günümü kutlamak istediğini konuşmak istediğini ama benim hesabımın donmuş olmasının engel olduğunu belirtti. Hatta doğum gününde buluşma fikrimi kabul etti. Bu benim için çok güzel bir gelişmeydi sevincim anlatılamazdı. Ama tabi sonra olacakları kimse bilemez değil mi!

Ben de neler olacağını bilmeksizin sevinçle ilerliyordum.

Çok yakın olduğum bir kuzenim vardır. Ona bu çocuğu sürekli anlatırdım o da bana yardımcı olmaya çalışırdı. Ben bu sevincimi onunla paylaşmak adına kuzenimi aradım her şeyi ağzım kulaklarımda bir çırpıda anlattım. O ise

Sen bu çocuğa bir daha yazmayacaktın, üzüyor seni, sen kendini düşün aileni düşün"

dedi. Sesi de değişmişti. Evet ona öyle söylemiştim ama dayanamamıştım ve o bunu sözlerini dinlemeyişim olarak adlandırdı. Sesi çok soğuklaşmıştı. Neden bir anda böyle olmuştu anlam verememiştim. Anneme o kişiyle görüşmeye gideceğimi söyledim ve sadece dikkat etmemi söyleyerek kabul etti. Gideceğim gün yaklaştıkça kuzenimle daha az konuşmaya başladık uzaktı artık bana. Tamam gitmeyeceğim dedim ben de ona. Ama çocuğa hediyesini yollayacağımı söylemiştim. Bir kutu içine aldığım hediyeyle beraber tüm hislerimi düşüncelerimi bu kadar zaman boyunca olanları yazdım.

Ne kaybedecektim ki bundan sonra içimde kalsın istemiyordum.

Hediyeyi arkadaşımla yolladım. Aldı ve hesabıma teşekkür mesajı attı. Yazdıklarımı okuduktan sonra mesaj atmasını söyledim. İki gün sonra mesaj attı. Yazdıklarımı okumuş ilk defa biri ona böyle şeyler söylemişti anladığım kadarıyla. Düşüncelerini sordum bana benimle konuşurken mutlu olduğunu falan söyledi. Ben yazdıklarımda kastettiğimi anlamasını umuyordum ama anlamamış gibiydi.

Bende ona karşı duygularımı açık açık yazdım evet korkuyordum ama bilmeliydi artık. O da mesajıma

"Benim de sana karşı duygularım var korkmana gerek yok, ben de senden hoşlanıyorum!"

dedi. O an işte on gerçekten tarifsizdi beni için. Bana görüşmek istediğini söyledi. Gitmeyeceğimi kuzenime söz vermiştim ama gitmek de istiyordum. Tamam dedim ve gününü belirledik. Bunu kuzenime nasıl söyleyeceğimi bilemiyordum. Hayatımda bir şey yolunda gidiyorsa diğer şey bozuluyordu. Tamam dedi ama artık onunla ilgili hiçbir konuda yorum yapmayacağını söyledi. Bu benim için çok ağır olmuştu.

Bir kalbi kazanırken diğerini kırmıştım.

Gün geldi çattı. Gittim sadece 15 dakika görüştük. Yüzüne bile bakamıyordum. O da çekiniyordu. Stresliydi fark eiliyordu ayrıca utanıyordu da. Yanından ayrıldım falan biz internetten konuşmaya devam ettik. Çok güzel gidiyordu. O da bana karşı doluydu. Bunun konuşmalardaki büyük farkı vardı. Bayağı uzun süre konuştuk çok güzel gidiyordu. Normalde umursamaz bir insandır. Benim takılacağım şeyleri düşünmez bile ama bu aralar fazla umursamaz olmaya başladı. Ben mesaj atmasam atmıyor sonra ben bunu dile getiriyorum özür diliyor haklısın diyor bir dahakine böyle yapmam diyor ama ben dayanamıyorum.

O kadar çok çabalıyorum ama sanki o çabalamıyor annemle kardeşimle kuzenimle arkadaşlarımla sırf onun için birçok münakaşaya girdim. Arkadaşlarım seni hak etmiyor kendini üzme artık sende çabalama artık biz bu çocuğa güvenmiyoruz diyorlar. Annemse eğitim hayatını tehlikeye atma babanı düşün boşver bak onu tanımıyorum ama bir sıcaklı bir güven hissedemiyorum sen daha iyilerine layıksın diyor ne yapacağımı bilemez haldeyim bugün mesaj atmamaya karar verdim annem ve arkadaşlarım uzaklaş dedi. Bende mesaj atmayacağım ve onun için ne kadar önemliyim ve ne kadar çabalayacak görmek adına böyle devam edeceğim siz ne düşünüyorsunuz?