Çocukça Aşkımın Cenazesi

Merbaha sevgili Ks üyeleri;

Bu bencemde yaşadığım ilk aşkın ve başımdan geçenlerin bir kısmını sizlerle paylaşmaya çalışacağım. Nerden aklıma geldiyse...

Onu ilk tanıdığımda ilkokuldaydık. Hiçbir albenisi olmayan, komik ve sempatik bir çocuktu benim için sadece. Sonra aynı liseyi kazandık. Aynı sınıfta değildik; ama aynı dersanedeydik. Dokuzuncu sınıftayken haftada 4 gün dersane vardı. Sınıfımız çok eğlenceliydi. Sürekli kızlar ve erkekler arasında bir yarış vardı. Kim daha iyi diye yarışırdık. Sonra bir baktım o ve ben kim daha iyi laf sokar diye yarışmaya başlamışız :D

Birbirimizden nefret ederdik. O kadar kırıcı sözler söylerdik ki... Ama aynı zamanda da komiktik, tüm sınıfı güldürürdük. Sanırım böyle yarım dönem geçti.

Birgün beraber eve yürüdük. Yol boyunca konuştuk. O kadar eğlenceliydi ki onunla konuşmak, hele birbirimizi kırmadan olunca tadından yenmiyordu... O gün bizim için dönüm noktası olmuştu. Birbirimize telefonumuzu verdik, arkadaşlığımız başladı o gün. O günü her düşündüğümde yüzümde bir tebessüm beliriyor.

Eve heyecanla gelmiştim, tek lokma yiyememiştim, ilk kez midemdeydi kelebekler...

Takip eden günlerde arkadaşlığımız giderek ilerledi ;artık birbirimize değil, diğerlerine laf sokuyorduk :D

Okulda da tenefüslerde görüşüyorduk, akşamları -şimdi yaşı küçükler çok bilmez ama- msn de konuşuyorduk. Bir baktım sıkı dost olmuşuz. O kadar ki ailesiyle yaşadığı sorunları, kimseye anlatmadığı olayları ve hoşlandığı kızı bana anlatırdı, bana fikir danışırdı. Ama işler yolunda değildi benim için. O arkadaş olarak seviyordu beni, bense aşık olmuştum ona. Yakından tanıdıkça oluvermişti her şey. Kendimi suçlu hissediyordum. Sanki ona böyle şeyler hissetmem, arkadaşlığımıza ve ona ihanet etmem demekti. Hislerimden kurtulmak için çok çabaladım; ama olmadı. Seviyordum işte. Hem de öyle sıradan bir sevgi değildi.

O üzgünse ben de üzgündüm, o mutluysa ben de mutlu...

O, tip olarak ortalamaydı, hatta diyebilirim ki yakışıklı bulduğum görünümün zıttıydı, boyu kısaydı; ama ben onu çok sevmiştim. Burada rastlıyorum sıkça "Tipim kötü, çirkinim beni severler mi?" gibi sorulara. Aşk bunlara bakıyor muydu ki?!

Sevdiği kızla çıkmaya başladılar. Her kavgalarında "Acaba biter mi?" diye düşünüp kendim için seviniyosam da, daha çok onun için üzülüyordum. "Bitmesin." diyordum, "Yeter ki o üzülmesin." Hatta kaç kez barışmalarında ön ayak oldum. Baya acı çekiyordum; ama benim için ulvi bir acıydı bu.

Acı çekmenin özgürlük olduğu acılardandı.

Böyle böyle tam 4 sene geçti. Artık yollarımız ayrılacaktı. Ona olan sevgim beni yormuştu bu geçen zaman diliminde.

Aşk gazisi diye bir şey varsa eğer, ben onlardan biriydim.

Ondan uzaklaşmak istedim. Nasılsa göremeyecektik birbirimizi artık, bari en az hasarla bitseydi. Ama yakamı bırakmıyordu umut. Hep, bir an bile olsa benden hoşlanıp hoşlanmadığını merak ediyordum. Onun beni sevme ihtimali yoktu, şimdi bakınca bunu net olarak görüyorum; ama o zamanlar "Acaba?"lar vardı aklımda ve bu ihtimali tamamen bitimek için ona gerçeği söyledim. Şimdi bakınca ne cesaretmiş... Kendimce duygusal bir mesaj attım ona.

Seni 4 yıldır seviyorum, dedim.Ne oldu dersiniz?

Bana hiç o gözle bakmadığını söyledi. Bu beni üzdü ve kırdı evet; ama o günden sonra gerçeği kabullendim.

Bundan sonra ne ona yakın olabilirdim ne de bu aşkı büyütebilirdim. Günden güne çöktü aşkım, beslenemedi ve bir süre sonra öldü. Zaten uzaktaydı ve bu her şeyi bir parça kolaylaştırmıştı. Kim ne derse desin gözden uzak olan gönülden de uzak oluyordu. Onun beni hiç sevmeyeceğini kabullendim ve kendime sığınacak başka limanlar aramaya koyuldum. Aşık olmayı keşfetmiştim ve bunun yanında bir aşkı bitirecek şeyi de keşfetmiştim. Olmayacağını kabullenmekti...

#Susankadın