Aşk Acısı Katliamı

Hayatınızın belli bir döneminde bu durumu yaşamışsınızdır. Sevdiğin, alıştığın birinden kopmak gerçekten acı. Bunu yaşamanıza kimse bir şey demez, diyemez. Fakat ''ergence'' bir aşk acısı çoğumuzun güldüğü durum. İnkar etmeyelim şimdi. İşte asıl mesele bu ince çizgiyi ayarlayabilmekte.

Çocukluktan çıkıldıktan sonra görülen bu durum, X kişisinin sevgilisinden ayrılmasıyla/terk edilmesiyle başlıyor. Sevgililerken;

-Asla ayrılmayacağız.
-Bizi kimse ayıramaz.
-Biz ruh ikiziyiz.
-Evleneceğiz!!!! diyip, yüzük takan insanlar, ayrılmanın şokuna giriyor.

Tabi! Kolay mı? 15 yaşında evleneceklerine inanmışlar, daha hayatı bilmeden, bizi hiçbir sebep ayıramaz demişler. Şoka girmeyecekte ne yapacak?

Aradan biraz zaman geçtikten sonra günümüzün laf sokma, nispet yapma, ''yaşasın unuttum özgürüm, mutluyum'' pozları verme, bunların yanında stalklayarak ne yaptığını öğrenmenin en kolay yolu sosyal medyaya başvurulur. Böyle bir kolaylık varken bunu kullanmamak olur mu?

Doğru olan aslında yazmamak, çevrim içi olmayıp merak ettirmek bence.

Fakat ben de dahil birçok kişi bunu yapamıyor. İlla yazmak zorundayız çünkü! Görsün, bilsin. Belki okumayacak ama okursa da
bilsiin;
Ohh ne de güzel nefret ediyorum senden pislik!!!!
Şu güldüğüm fotoğrafı da koyayım da ne kadar mutlu olduğumu görsün. Hıh!
Ve tabi ki de beğeniler, hep bir ima taşıyanlardan oluşur. Unutmamak gerek.

Kapak fotoğrafları, belki de profil fotoğrafları yukarıda ki gibi fotoğraflardan oluşmaya başlar.
Bu tarz fotoğrafların çoğunda kendini buluyorlar. Yaşadıkları aynıdır fakat onlar bunu kabul etmezler.

Aynı şeyleri yaşamasaydınız nasıl aynı cümleler sizi anlatabilirdi?

Bir de BİR DAHA ASLA AŞIK OLAMAM, OLMAYACAĞIM, ONSUZ YAŞAYAMAM diyenlerin de 2 hafta sonra yalnızlık sıktı yeeaaa triplerine girmelerini kaldıramıyorum artık.

Kankalara anlatıp, kafalarını şişirmeden olur mu!?

Tabi ki olmaz! Kankadır, dinler. İşte bu düşünce arkadaşlarımızın bizden neredeyse nefret etmesine sebep olur. Aynı konuyu 982903482904382 kere anlatmanın anlamı nedir? Karşı tarafın aşk acısını hatırlatmamak için şekilden şekile girilir.

Dur şunu söylemeyeyim eski sevgilisini hatırlamasın.

Koca yürekli kankalar!

''YOK BE KANKA, NE ÜZÜLÜCEM, KENDİ KAYBETTİ. '' cümlesi, o kadar büyük bir rahatlıkla söylenir ki, bir an inanacak gibi olursun. Fakat bunu diyenlerin çoğu gece yatağında ağlıyor. Üzücü değil mi? Fazlasıyla!

Bir an düşündüm acaba kendini jiletleyenleri, yooovv yoooovv diyerek sözde rap yapan -Türkçe Rap'i lekeleyen- insanları da dahil etsem mi diye, uzun bir bence olduğu için bunu yapmıyorum.

Bu bence ''sorun'' ve abartı içerir.