Bir Garip Aşk Hikayesi

Her şey onlar taşındıktan bir kaç ay sonra başladı.Bir gün whatsaap2ı açtığımda "gunaydiin" yazan ama numarası bende kayıtı olmayan kişinin o kız olduğunu anladığımda yazışmaya başladık...

Yazışmalar devam ettikçe ona karşı birşeyler hissetmeye başladım ve bir süre sonra deli gibi aşıktım.

Onunla il buluşmamız parkta oldu, go karta bindik sahil boyu yürüdük.O hep yere bakıyor, sürekli beni dinliyordu ve yüzünde sürekli bir gülümseme vardı.

Kızın Yeni Taşındıkları Eve Gidişim

Limon hasat zamanı sürekli yazışıyoruz ve ondan akşam misafirlik için söz aldım, normalde pizza yemeye götürecektim, ailesi izin vermediği için misafir olarak elimde pizza gittim evlerine.

Pizza yedik her şey süper ailesi ile de aram güzel.Hatta ziyarete gittiğimde kız kahve yaptı yanında çikolata, pasta portakal suyu falan çok güzeldi...

Ona Sürpriz Hediye

Yazışmalar devam ediyor, sıksık dertleşiyoruz, ama aramızda ilişki henüz başlamadı.Benim resim yeteneğimden söz açıldı, bana çizmemi istediği resimini yolladı. Ben de ona "Kolyen çok güzelmiş" dedim, oda "Ya evet, ama benim değildi çok sevdim ama bir türlü bulupta alamadım" Kızın içinde bir ukte kalmış.Tabi ben durur muyum?

Ona bu hediyenin aynısını internetten araya, araya buldum ve aldım.Ama onun haberi yoktu.Bir gün yine buluşmak gezmek istedim, mesaja attım, ama o müsait olmadığını söyledi.Evlerine vardım ve bir kaç dakika aşağıya iner misin? Dedim ona hediyeyi verdim, çok içten bir bakış ve teşekkür etti, bakmadan evine döndü. Sonra çok memnun olduğunu söyledi, hiç aklının ucundan geçmediğini söyledi.

Ümitli Bekleyiş...

O günden sonra kız uzak durmaya başladı, çünkü ailesinden korkuyordu.Hediyeye annesi şüphelenmiş ve kız da hiç kullanamamıştı.Defalarca buluşmak, vakit geçirmek istedim güzelce giyindim parkta bekledim ama ailesi izin vermiyor kız mahçup oluyordu, bende "Olsun sonra görüşürüz cankız" diyordum.

Aslında kız da bana karşı boş değildi.Giyimime, davranışıma karışıyor, geleceğimi yönlendirmeye çalışıyordu.

Bir gün Lc Waikiki den elbise aldım, giydim, fotoğraf çekildim ve yolladım ama kız beğenmedi. Şansa o gün onlar da çarşıya çıkmışlar.Mağazada buluştuk, bana elbise seçtik, sonra mağaza, mağaza dolaştık derken bir ara kız kardeşi, "Ne işi var burda" dedi oda "Şşş pantolon alıcaz" dedi ben hemen mesaj attım, "eğer rahatsız olduysa gidebilirim" kız bozuldu, hayır gitme işareti yaptı. başka bir mağazaya daha gittik, oradan da bana pantolon seçtik.Artık kızın bana krşı boş olmadığına emindim ama onun gidişli gelişli belirsiz tavırlarından çekiniyordum.

Aşkımı İtiraf Etme zamanı...

Dedim ya, bunca şeyden sonra onu sevdiğimi söyleme vakti geldi.Kızla buluşamadığımız için yazışmalarla geçen biraz monoton bir dönemdeydik, sürekli heyecan ve yeni birşeylerle eğlenceli olmaya çalışsam da artık gücüm bitiyordu.

Sonra ona onu sevdiğimi söyleme zamanının geldiğini düşündüm ve tüm olanları, yaşananları belki de riske atacaktım, ama bunu yaptım. "Seni seviyorum, sana aşığım" dedim ama yazıyla çünkü buluşmak ne mümkün.

O da "Biliyorum" "Ben sana karşı birşey hissetmiyorum" dedi aslına Bence yalan söylüyordu, gizliyordu aşkını hatta "Ben aşk acısı çekiyorum" diyordu da onda öyle bir durum yoktu.

Aramızda bir buzul vardı, belki de sırlar, diye düşünüyordum ama tek sır kızın aile baskısıydı ve kız bunu söylemek istemiyordu.Kızıp küsmedi de yazışmalar uzun zaman devam etti...

Bir gün olan olmuştu, ben kızın duygularına çok yüklenmiştim, ama farkında değildim.Kız acı çekiyordu ve sadece sevdiği için bana da kızmıyordu.Tabi herkesin bir dayanma gücü vardır ne olduysa ondan sonra oldu aramız soğumaya, açılmaya başladı ben deli bibi seviyordum, oda seviyordu da sadece kavuşamamamız birlikte olamamamız dı sorun.Daha az yazışıyor, ufaktan kızıyor, bazen hiç cevap vermiyordu, sanki sonbahar gelmişti, ümitlerimizi, kurumuş yaprakları rüzgarın süpürdüğü gibi süpürüvermiş ve içimizde bir köşede uktelerimizi biriktirmişti...

Soğuk Rüzgarlar...

Baharda henüz yeni gelmişti, ama bizim aşkımızda hala bir son bahar var.Bir ilişkiyi başlatmak için nede çok emek çekmiş nede çok sevmiştik birbirimizi...

Hikaye burada bitti mi?

Hayır aslında yeni başlıyor, ben onun için, sırf onun için yaşıyorum ve bir gün hasret dolu yağmurlar dindiğinde, kader bizi kavuşturacak şimdi, aşkımızın belki de en çok ihtiyacı olan saygıyı birbirimize fazlasıyla göstermiştik, aslında deli gibi sevmiştik. Bu sessi bekleyiş, bu yangın dinmeyecek ve inanıyorum bir gün tekrar kavuşacağız, zaten ayrılmamıştık. Sadce dağılmıştık kaderin cilveli satırlarında, sadece birazcık acı çekmiştik ve Hâlâ Seviyoruz aslında...

Şimdi Ne mi Yapıyorum?

>Kitap okuyorum, ders çalışıyorum, onu düşünüyorum en güzeli de Güzel sanatlar Yetenek Sınavına Çalışıyorum.

Sabırla okuduğunuz için teşekkür ederim, aşka olan inancınızı yitirmeyin, birbirinizi de asla üzmeyin, en kaybettiğim dediğiniz anda yeniden kavuşursunuz...

Çünkü ben kavuşacağıma inanıyorum... =)