Her şeyi Yaşayarak Öğrendim, Siz Yaşamadan Öğrenin... Bin Kere Düşünün Bir Kere Karar Verin!

25 Aralık 2009 günlerden cumaydı saat 21.00 Hiç tanışmamam gereken birisiyle tanıştım.Herşey ilklerle güzeldir ya, işte oda benim ilk aşkımdı.Birbirmizi tanıdık yeterince tanıdığımı sanıyordum. O bursadaydı bende babamın iş nedeniyle 5 yıllık gittiğimiz romanyadaydım. Uzaklık beni daha çok bağladı ona mesafelerin hiç bir önemi yoktu benim için. Sürekli internet üzerinden yazışıyorduk , ozamanlar messenger vardı hatta , sürekli messengerden facebooktan konuşuyorduk. Geceleri uyumazdık hiç hep kamera açar, birbirimize bakardık aşk dolu özlem dolu gözlerle. Hiç uyumak istemezdik bırakamazdık birbirmizi hiç.

Günler her zamanki gibi devam ediyordu. Gece gündüz hep birlikte vakit geçirmeler. Gündüz sürekli facebooktan mesajlaşıyorduk , yurt dışında olduğum için net üzerinden yazışıyorduk. Arkadaşlarıyla takıldığında olsun işe gittiğinde olsun bensiz duramazdı. Hep mesaj atmamı isterdi çalışırken bile birbirimizle muhabbet etmesek bile aşk dolu cümleler yazardık birbirimize.

Biz ilişkimize bu şekilde devam ediyorduk daha yaşım küçüktü. O yüzden aileme sadece hayatımda birisi olduğunu söylüyordum. Biraz onun psikolojisi bozuktu kardeşi ile denize gittiklerinde kollarında boğularak can vermişti. Bütün bunları yaşarken yanında hep ona destek oldum. Aynı şekilde benimde derdim sıkıntım olduğunda dinlerdi. Hep gözüme melek gibi gözüküyordu. Günler sonra benden önce amcamın kızıyla birlikte olduklarını öğrendim. Haberi varmış ve bana hiç söylemedi deliye döndüm haliyle. Biz birlikteyiz 2.yıl oldu ve bana bunu anca söyledi. Sonra kuzenimin karşısına çıktım konuştum, sorun yok dedi mutlu olun. İçime dert olmuştu ama vazgeçemedim. Her şeye rağmen onunla oldum.

Artık kendimden korkmaya başlamıştım. Aklımdan hiç çıkmıyordu, deliler gibi aşık olmuştum. Mesafeler beni deli ediyordu bağlandıkca bağlanmıştım. Aileme anlattım hayatımda şu isimde birisi var onu çok seviyorum kuzenimle ilişkilerini anlattım. Ailem baştan bişey demedi fakat babam sessiz kalmış sevdiğim kişiyi araştırmış kuzenimden dolayı öğrenmesi zor olmamış. Ve hiç kimse babama olumlu bir şey söylememiş ayırın kızınızı demiş. O çocuktan ne baba olur nede koca olur demiş. Babam uygun bir dille karşıma çıkıp anlattı. Benden onunla ayrılmamı istedi babamı çok seviyordum ona yalan söyledim.

Ayrıldım dedim; onunla olduğumu bildiğinde, onunla görüşmemem için elinden geleni yapacaktı.

Bu konuyu sevdiğim çocuğa anlattım oda aşırı sinirli birisiydi bu sinirin sebebinide anlattıklarımın sonunda yazacağım. Sonra türkiyeye evimize gelmiştik babamın yıllık izini vardı 1 ay sürekli devam ediyordu gizli gizli mesajlaşmalarımız onu telefonuma kız ismiyle kaydetmiştim. Gizli gizli dışarı çıkıp onunla görüşüyordum. Bir ay boyunca ara sıra geldiği zamanlar birlikte zaman geçiriyorduk. Ayrılmak istemiyorduk hiç, geri döneceğim için çok zoruma gidiyordu onu bırakıp gitmek. Aynı şekilde gel gitler içerindeydim daha türkiyeye dönmemize 2.5 yıl vardı. Aynı şekilde türkiyeye geldiğim bir zaman bana gece mesaj attı. Bugece kaçalımmı diye ailem hiçbir şekilde onunla ilişkimizi onaylamadığı için ben de kaçalım dedim.

Bir cahillik işte; topladım her şeyimi sabaha karşı evden çıktım.

Gelip beni aldı götürdü. Ailem yıkıldı bunu yapmak zorundaydım canım çok yanıyordu aşıktım şimdiki aklım olsa asla yapmazdım. Yaşım tutmadığı için ailem beni geri aldı her şeye rağmen babam benden vazgeçmedi. Defalarca karşısına alıp akıllanmam için konuştu. Telefonumu bilgisayarımı elimden aldı dışarı çıkmamı yasakladı. Ama ben yine dinlemedim kaçma hatasını yine defalarca yaptım. Oda pes etmedi ben de etmedim hep geri aldı ben gittim o geri aldı. Ama yalan yok hiçbir zaman ona teslim olmadım evlenmeden bana dokunmasına izin vermedim. Sonra bu şekilde gel gitler içerindeyken yaşım tuttuğunda babam beni alamadı evlendim. Ama evlenmez olaydım evlendiğimin ilk haftası askere gitti. Onun ailesinde kaldım bana yapmadıklarını bırakmadılar. Askerden sürekli kaçtı askerlik yapmak istemediğini söyledi.

Hiçbir geleceğimiz yoktu diğer çiftler gibi hissetmedim kendimi ne evimiz ne eşyamız ne düğünümüz oldu. Sonra başımı çok duvarlara vurdum hep kavga ettik asker kaçağı oldu askere gidiyorum dedi hep beni kandırdı başka başka şehirlere gitti bekar hayatı yaşadı. Ben hiç yokmuşum gibi. Sonra babamla konuştum kıyamadı beni aldı ama ne yapsa da kalbimden onu hiç atamıyordum canım yanıyordu canımın yandığından haberi yoktu uykusuz yorgun bitkindim. Her gün hayatımla ilgili yazılar yazıyordum; o yazılar hakkında blog hesabı açtım hala yazıyorum. Defalarca geldi geldi af diledi ailem de kabullendi alıştırmıştım onları her şeye. Çok denedik tekrar tekrar gittim onunla yuva kurmak için ama...

Ne zaman ona inansam hep kanadı kırılmış kuşa dönüyordum.

Her şeye rağmen bunları yaşadığıma karşılık sevmekten ve olmayacağını bile bile oldurmaya çalışmaktan yorulmadım. Defalarca denememe rağmen olmadı sonra uyuşturucu kullandığı öğrendim farklı farklı sahillerde bekar hayatı yaşadığını öğrendim. ya ben herşeye rağmen sevdim onu ya cebinde beş kuruş parası yokken gittim onunla. Yazık değilmi bana ? Hep bana yaşadığımız günlerde yalan söylemiş kanmışım aptalmışım. Sonra aileme boşanmak istediğimi söyledim evime döndüm ve bidaha kendimi ona kullandırmadım ailem herşeyi bana zamanında söylemişti inanmamıştım. Sevmek ya işte istesem de bilsem de gerçekleri inanmıyordum. Neyse babam boşanmam için avukat tuttu yardım etti Allah razı olsun. Ama boşanma davasına karşılık boşanmak istemediğini söyledi hep beni uğraştırdı iğrençleşti küfürler hakaretler evimin etrafında katil gibi bekledi.

Her yerde karşıma çıktı üzüntüden saçlarım dökülmeye başlamıştı uykusuzluktan ölüyordum geceleri unutana kadar yaşadıklarımı daha yaşım 19'idi benim yerime sabır taşı olsa çoktan çatlamıştı. İyi ki çocuğum olmamıştı. Her şeyi mahkeme huzurunda ispat ettim çocuğum olmadığı için fazla sürmeyeceğini söyledi avukatım. Mahkeme 3 ay ertelenmişti. Bu süreçte canım yandı unutmaya çalışıyordum.

Psikolojim alt üst olmuştu direniyordum.

Bazen sonsuz bir boşluktan atladığımı hayal ederek rahatlıyordum. Defalarca bileklerimi kestim intihar mektupları yazıp yazıp attım. Bu uyku düzensizlikleri, hadsiz ağlamalar, dengesiz haller geçer mi? Bu aşk nasıl geçer? Bu acı nasıl geçecek? Gerçekten geçecek mi?' diye düşünüp kendime çare ararken farkında olmadan geçip gitmiş hayatımdan. Nasıl olduğunu bende anlayamadım. Bir baktım ki artık uyandığımda ilk aklıma gelmiyor , sebepsiz ağlama krizleri bitmişti. Allaha sığındım rabbim bana yaptıklarını ettiklerini yanına bırakma dedim. Hergece ağlayarak bağırarak Allaha sığındım. 3 ayı dua ederek geçirdim. Hep dedik Allahım sen ona o duruşmaya gelmesini bile nasip etme. Canımı yaktı ya sen de onun yak dedim. O Beni ele güne rezil etti bana dostlarım bile acıdı ya Allahım dedim ona düşmanları bile acısın.

Duruşma günü geldi ve gittim salona ilk ben girdim onu görmedim bir kaç dakika sonra o geldi öyle bir halde geldi ki ben de şok oldum. Tekerlekli sandalyede içeri girdi kararımda hiçbir değişme yoktu. O israrla boşanmak istemediğini söyledi sonra istemese de bitirdiler. İmzamı attım öyle bir gittim ki ordan bidaha yüzünü asla görmemek üzere.

Sonra hayatıma öyle birisi girdi ki...

Beni her şeyden çok sevdi civi civiyi sökermiş acılardan alacağımı aldım artık mutluluktan alacağım var. Ben kısaca hayatımı yaşadığım acıları ilk defa size anlattım. İyiki kızlarsoruyor ailesi var kendimi bu gece yalnız hissettim ve yazmak istedim. Yalnız değilim benim derdimi dinleyecek burda birsürü kişi var di mi. Tecrube sahibi oldum kimseyi tanımadan etmeden asla güvenmem artık. Ve siz siz olun ailenizin sözünden çıkmayın. Aileniz olmaz diyorsa mutlaka bir nedeni vardır. Hoşcakalın derdimi dinlediğiniz için teşekkür ederim. Hiç kimseye anlatmayıp hiç tanımadığım insanlara anlatıp huzur buluyorum okuyan herkese teşekkür ediyorum.

#Saygılar.