Hayat Hepimize Zorla Kendini Öğretir

Ben kötü ve sorunlu bir mahallede yetiştim. Yaşça büyük olan çocuklardan küfür işittim, dayak yedim. Bu bana insanların gerçek kişiliğinin kendinden zayıf insanlara nasıl davrandığıyla ölçülebileceğini öğretti.

Mahallede bir köşeye oturmuş, bir ineğin geviş getirmesi gibi çekirdek çitleyen ve dedikodu yapan kadınların dedikodularını dinledim. Bu bana dedikoduların ön yargılarla beslendiğini öğretti.

Ben hiç iyi bir öğretmene denk gelmedim. Bu bana hayatta en büyük şansın iyi bir öğretmene denk gelmek olduğunu öğretti. Hemen her gün öğretmeninden çeşitli nedenlerle dayak yerdim. Hatta öğretmenimiz bir gün sınıftaki öğrencilerden birine marangozdan sunta bir cetvel kestirmişti. Bizi o cetvelleri döverdi. Oysa ki; bir öğretmen öğrencisinin ilk aşkı olmalıdır.

Benim olgun, anlayışlı ve mutlu bir aile hayatım olmadı.Annemle babam çok sık kavga ederdi. Babam bazen anneme vururdu. Oysa ki; bir erkeğin kişiliği karısına nasıl davrandığıyla ölçülür. Keşke bunu babam da bilseydi. Bu bana bir çocuğun nasıl iyi yetiştirilebileceğini öğretti.

Büyüdüm ve sekiz yıllık ilk öğretimini tamamladım. Mezun olduktan sonra liseye başladım. Lisede çeşitli kişiliklere sahip insanlar tanıdım. Şansım döndü ve iyi öğretmenler tanıdım. Her birinden öğrenebildiğim kadar öğrenme arzusuyla yetiştim, kendimi eğittim.

Derken üniversite sınavına girdim. Orta halli bir puan aldıktan sonra tercihlerim geldi çattı. Babam üniversite tercihlerine müdahale etti. Önce kabul edip gittim ama sonra dayanamayıp üniversite birden terk ettim. Bu bana kimsenin beni aşağıya çekmesine izin vermemeliyimki daima yükselişte olabileyim düşüncesini aşıladı.

Peki şimdi ne mi yapıyorum? Bunu gelecek bir kaç yıl sonra öğrenebilirsiniz. Umarım yazdığım kısa biyografik size bir şeyler katmıştır...