Hercai Olan Kardelen

hayat o kadar tuhaf ki. ulaşamadığım, sevdiğim, nasıl olduğunu, ne yaptığını merak ettiğim insanın adıyla kendi adımı aratıyorum burada. o kadar çaresizim ki. imkansız ama belki bir şey çıkar diyorum. belki onu çok sevdiğim için ve o da bana karşılık veremediği için kendini boş yere kötü hissedip hislerini buraya yazmıştır diye düşünüyorum. şu düşündüğüm olasılığa baksana ya. çok düşünüyorum onu. adımızı arattıktan sonra tek bir şey görüyorum o da bu yazı. altında baran doğan yazıyor. adı da soyadı da aynı. ben böyle şeylerle mutlu oldum hep. belki onu hiç unutamadığım için, sürekli onu düşündüğüm için evren bana bir güzellik yapmıştır, allah halime acımıştır diye düşündüm. al kardelen çok taktın al biraz da bunla uğraş dermiş gibi. zorla sevgi olmaz derler ya işte. gizliyorum ama o kadar çok korkuyorum ki birgün görecek diye. birgün görüp aklını kurcalayıp onu meşgul edecek diye korkuyorum. çünkü ben ona söz verdim. biliyorum çünkü biz apayrı insanlarız. biz asla birlikte olamayız. ben ona bu kötülüğü yapmam. hiçbir şeyden emin değilim neredeyse. onu tanıdığımdan bile emin değilim. ama içimdeki hissi yalanlayamam. onu unutmak istesem de aylar sonra rüyalarıma tekrar tekrar girmesine engel olamıyorum. hem hala onu unutamadığımı bilsin istiyorum hem de asla öğrenemesin istiyorum. bunları yazıyorum çünkü hala o delilik var kafamda. ama imkansız biliyorum. o olamazsın. bu ancak rüyamda olur. az önce kendimi tokatladım ruyada miyim diye. çünkü en çok onunla olan rüyalarımdan nefret ediyorum. o rüyadan uyanmaktan nefret ediyorum. o rüyanın içinde mutlu olmaktan, her şeyin güzel olmasindan, etrafimda onun olmasından nefret ediyorum. çünkü bu rüyalardan uyandığım an mahvoluyorum. hicbiri gercek degil ve olamayacak. ben bunu anlayamiyorum. ne kadar kötü. aklım bana eziyet ediyor resmen.