Sevdim, Sevilmedim, Şimdi Kirliyim

Daha 15 yaşımdaydım onunla tanıştığımda. Babasız büyümüş bir kız çocuğuydum ve ondan gelen ilgi bana babamı hatırlatıyordu her zaman.



Baba sevgisini ondan alıyordum. Flört ettik tam 2 yıl boyunca. 17 yaşımdaydım ve dünyadaki en mutlu insandım kendime göre.



Aramızda 5 yaş vardı bana sevgili olmasını, baba olmasını, abi olmasını istiyordum. Belki de çok şey istemiştim..



Başlarda ondan hep utanırdım çocuk gibi davranırdım gözlerine bakamaz elimi tutmasına izin vermezdim. Zamanla bunları aştım ona sevdiğimi göstermeye başladım.



Soğuk davranmaya, benden kopmaya başladı.


Belki de yaptığım en büyük hatalardan biriydi bu çünkü ben ona seni seviyorum dedikçe, sarıldıkça ve yanağından öptükçe o bana soğuk davranmaya benden kopmaya başladı.


Anlayamıyordum niçin böyle davrandığını, çok üzülüyordum. Üniversiteyi farklı şehirde okuyordu. Aşırı özlüyordum burnumda tütüyordu. Annemden para alıp onu 1 saatliğine görüp öpüp kokusunu içime çekebilmek için 5 saat yol gidip yine 5 saat yol ile evime dönmüştüm. Kalamazdım çünkü annem akrabalarıma bile kalmaya göndermezdi beni.


Ama onu gördükçe daha çok özlüyordum bu yüzden elime para geçtikçe onu 1 saatliğine ziyaret ediyordum. Bir gün evine çağırdı ve benden faydalanmaya çalıştı. İstemedim korktum 17 yaşındaydım ve hala çocuk gibiydim. Ben böyle yapınca çok sinirlendi bağırıp çağırdı bana. Hemen otobüse bindirip evime gönderdi beni. Aradım açmadı, mesaj attım cevaplamadı. Şoka girmiştim yatağımda 24 saat boyunca yemek yemeden su içmeden öylece kalakaldım. Annemin zorla yedirmeye çalıştığı lokmalar boğazımdan geçmiyordu bile donup kalmıştım sadece.


Sevdim, Sevilmedim, Şimdi Kirliyim


Onsuz ne yaparım diye düşünmeye çalıştım düşünemedim bile...


O kadar ağırdı benim için çünkü. 1 ay boyunca ne mesajlarıma cevap verdi ne de aramalarımı açtı. 55 kilodan 45 kiloya düşmüştüm. Okuluma gitmiyordum devamsızlık cabası. Annemin sigaralarından çalıp sigaraya alıştırdım kendi kendimi. Odama kapattım kendimi dışarı ile olan ilişkimi komple kestim. Zaten bu süre zarfında ona mesaj atıp aramayı bıraktım. Bir sabah telefonumda 1 mesajla uyandım. Ondan gelmişti sadece nasılsın yazmış.


Sevinçten havalara uçtum kontörüm yoktu annemin telefonundan uzunca bir yazı yazdım ona. İyiyim sen nasılsın okul nasıl gidiyor seni çok özledim seni çok seviyorum vs. vs. Aptal bir aşıktım işte. O da beni özlediğini ve görmek istediğini yazmıştı. İlk fırsatta yanına gittim. Yine beraber olmak istedi ve bu sefer direnmedim. İstemeye istemeye gözümden yaş gele gele onun oldum. Çok canım yanmıştı kızar, bir daha benimle konuşmaz diye ağlayamadım bile yanında. 2 yıl geçti aradan 19 yaşımdaydım ve o yaşıma gelene kadar bana yapmadığını etmediği hakareti bırakmadı. Zorla birlikte oldu, istemediğim zaman sinirlenip bağırmaya başlıyordu bu yüzden istemediğimi dile getirmeye korkuyordum ve onu kaybetme korkusu ile acı çekerek onunla birlikte oluyordum. Beni bırakmasından öyle çok korkuyordum ki adeta kölesi olmuştum. İşi bitince de benden uzak duruyordu. Yanına gidip sarılmak istediğimde itiyordu beni. Yine de konduramıyordum canı başka bir şeye sıkılmıştır rahat bırakayım diyordum.



Zamanla benden daha çok kopmaya başlamıştı. Beni istemiyordu artık ve benim elimden gelecek başka bir şey yoktu. Onun için her şeyi yapmıştım daha fazlası elimden gelmiyordu.



En sonunda benimle görüşmeyi bıraktı mesajlarıma kısa cevap vermeye, aradığımda telefonu açıp işim var deyip kapatmaya başladı. Bende ne gurur kalmıştı ne bir şey. Yine onu düşünüp heralde rahatsız ediyorum daha fazla mesaj atıp aramayayım dedim. Ne ben aradım ne o aradı.


Aradan 3 yıl geçti o 3 yılı okulumu bırakmış kendimi odama kapatmış dış dünya ile ilişkimi kopartmış şekilde geçirdim. Sürekli onu düşünüyordum sürekli sürekli sürekli. Hiç aklımdan çıkmıyordu. Son zamanlarda sadece bana yaptıklarını, bana yaptırdıklarını düşünmeye başladım ve o zaman ondan iğrendim. Evet benden beklenmeyecek bir hareket ondan iğrendim soğudum. Belki de olgunlaşmıştım artık bilmiyorum. O gün numarasını sildim facebook hesabımdan onu arkadaşlıktan çıkarttım ve numarama kadar değiştirdim. Daha yeni 6 ay önce bana facebooktan mesaj geldi. Kendisindendi


"Merhaba ne yapıyorsun, bugün arkadaşla muhabbet ederken konu eski dostlardan açıldı ve sen geldin aklıma. nasılsın iyi misin?" diye yazmıştı. Cevap vermeyecektim ama yine dayanamayıp sadece iyiyim sağol dedim ona gayet soğuk bir şekilde. Bağırıp çağıracak diye düşünüyordum ama hiç beklemediğim bir cevap verdi.



Zamanında sana çok şeyler yaptım daha çocuktum bunun için özür dilerim seninle tekrar görüşmek istiyorum eğer sen de istersen.



Arkadaşlar o kadar kötü olmuş o kadar canım yanmıştı ki bu mesaja ağlamaya başladım yine. Ama bu sefer onu sevdiğim için değil neden bu kadar aptal olabildiğime ağlıyordum. Tek tek söyledim "tek istediğim birazcık sevgi görmekti herşeyi sevdiğim için yaptım senin suçun yok tüm hata bende bundan sonra görüşmek istemiyorum kendine iyi bak" yazdım. Bu yazdığımdan sonra ısrarcı oldu sadece konuşalım o zaman dedi ve kabul ettim. Ama ona karşı gram sevgi yoktu içimde onu fark etmiştim. Roller değişmişti bu sefer o uzun uzun mesajlar yazıyordu ben kısa cevaplar veriyordum.


O arayıp soruyordu ben hiç aramıyordum. Ondan kopmak istiyordum ve soğuk davranıyordum bir süre sonra davranışlarım yüzünden bana yine bağırmaya başladı. Seni artık sevmiyorum, konuşmak istemediğim halde kendin ısrarcı oldun. Konuşacaksak eğer sadece bu kadar konuşabiliriz artık sana karşı his yok içimde vicdanını rahatlatmak için yapıyorsan da gerek yok ben seni affettim ne yaşandıysa birlikte yaşandı oldu bitti. Kendini kasmana, vicdan yapmana gerek yok dedim ve ondan sonra faceden sildi whatsapptan engelledi beni.



Şu anda 23 yaşındayım ve bu yaşıma kadar ondan başka kimseyi sokmadım hayatıma. Konuşmadığımız 3 yıl boyunca bile beni sevenleri hep elimin tersiyle ittim uzaklaştırdım kendimden. Çünkü o insanların benim gibi birini hak etmediğini düşünüyorum.



Ben kirliyim namussuzum onlara da lekem bulaşsın istemiyorum. Tek suçum sevmekti ve karşılığını görmek istememdi. Ben çalışan, çalışmadığı günlerini odasında geçiren, sosyalleşmek istemeyen kendi halinde bir insanım artık. Böyle de olmaya devam edeceğim çünkü yalnızlık benim mutlu olmamı sağlayan tek şey.


Bu kadar uzun yazdım ve okuduysanız eğer vaktinizi çaldım. Kusura bakmayın başka yazacak veya bu yaşadıklarımı biriyle paylaşacak kimsem yok. Bir tek annem var ona da bu yaşadıklarımı anlatabilecek cesaretm yok. Bu yüzden buraya içimi döktüm bir nevi. Tekrar kusura bakmayın.

Sevdim, Sevilmedim, Şimdi Kirliyim
Cevapla