Ben sevdim kavuşamadım, belki siz kavuşursunuz..

Merhaba arkadaşlar,

Öncelikle şunu söylemek isterim size; "Siz siz olun karşı cinsinize kardeşim demeyin, yan cebinize koyun bir gün lazım olur."

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum.. Bu duygularımı kimseye yılardır anlatmadım. Hep içimde sakladım ve bu beni yoruyor sanki O yüzden sizinle paylaşmak istiyorum ki benim düştüğüm hataya siz düşmeyin.

Okula başladığımızdan beli çok iyi anlaşırdık onunla daha çocukdük ekmeğimizi suyumuzu paylaşırdık. Beraber parklarda oynardık birbirimize şeker alırdık :) kardeşine nasıl değer veriyorsanız işte bizde birbirimize o değeri verirdik.

Yılar geçti 11 12 yaşlarına geldik hala aynı sınıf ve hala davranışlarımız aynı :) ama birşey vardı tuhaf olmaya başlamıştı o davranışları kıskançlıkları çok değişik biri olmuştu.. sonra öğrendim ki bana aşıkmış :) ama kendime yediremiyordum kardeşim diyen biri nasıl aşık ola bilir ki ? Hepde zaten yaşımdan olgun düşünürdüm ve davranırdım.. onu anlayamazdım ama birşeyde demezdim arkadaşlığımız bozulmasın diye. Sonra birgün o açıldı bana inanamadm sokdaydım. Birşey demeden eve kostüm yataklarda zıpladım sevindim şarkılar söyledim çılgınlar gibi muş mutluydum :) ama sonra korkmaya başladım. Kuzenimle aynı sınıftaydım ve aşırı kıskançdı. İki abiside vardı abileride zaten hep polisliklerdi önüne geleni döverlerdi.

Neyseki ben hayır dedim korktuğumdan kuzenimden korktum erkeklerle konuşmama kızıyorlardı o zamanlar sonra bide sevgili yaptığımı duysalar naparlardı ..

Yıllar boyunca peşimden koştu çabaladı artık 15 16 yaşlarındayız. Hala seviyor deliler gibi bende seviyorum ama susuyorum. Hocadan wc izni alırdık biriniz kapıda beklerdi sonra diğerimiz izin alırdı oturur merdivenlerde sohbet ederdik masumca.. bu sefer korkum kuzenim değildi. Bizim yaşıtlarımızda her sevgili ayrılınca düşman oluyordu buda beni aşırı korkuturdu. Ya birgün bizde ayrılırsak naparım ben ? Hadi ayrıldık diyelim bu arkadaşlığımız sona erirse nolacak ? Daha çok onu kaybetmekden korktum hep. Ama keşke korkmasaydm cesur olsaydım..

Bu arada kuzenim beni kıskandığı için ona yalan dolan anlatmış. Benim onu sevmediğimi hayatımda biri olduğunu ve onun hakkında sağ solda çirkin salak keriz diye konuştuğumu söylemiş.. oysa ben hep iyi konuştm. İnsan sevdiğinin hakkında kötü konuşa bilir mi ki ? Ben ona kıyamam ki .. bana kustu hiç sormadı bana dedin mi diye yaptın mı diye.. bende inat ettim açıklamadm ama hep sormasını bekledm..

Yıllar geçti okulun bitmesine son 1 ay var sonra herkes kendi yoluna gidecekti.. ona yaklaşmaya çalıştm .. Bir gün mesaj geldi bana " saat 15 de dershanede buluşalım" O kadar sevindim ki makyaj yapmayı sevmeyen ben makyaj bile yaptm süslendm püslendm ve evden çıkmadan kendime dedim. " kızım bu senin son şansın. O sana kaç kere açıldı artık sıra sende!"

Mutlu şekilde gittim bana sarıldım yanağından alnımdan öptü. İşte huzur dedim yıların huzuru dedim. Ama birden bana veda etti.. son sözü şu oldu "geçmişi bırakalım cahillikdi iyi arkadaşdın dostdun.. kendine iyi bak. Artık mutlu olmaya bakacağım." Dedi sustum birşey diyemedim.. sadece sustum.. eve geldim günlerce ağladım hıçkıra hıçkıra hastanelik oldum yemek yemedm diye tansyon düşmüş ateşler içinde yattım günlerce.. keşke bunu bilse..

İnat ettim ilk iştiyenle evleneceğim dedim diye sevmediğim birile beraberdim evet çocukçaydı. O zamanlardaki sevgilim biliyordu onu sevmediğimi. Bana baskı yaptı, seversin benle olucaksın falan diye.. Evet 3 ay sonra da sevmeye başlamıştım onu. 1. Yılımızdı söz keselim diye tutturdu o ve ailesi. Kendisi de bana baskı yapmaya başladı kıskançlık krizlerine girerdi. Gece telefon açık uyumalıydık belki o uyurken dışarı çıkarım diye. Dışarı çıkmam yasaktı. Çıkarsam video görüşmesi yapmalıydım ve bunun gibi daha çok baskıları vardı.. Boşluktaydım. Kendime kızıyor ve kendimden nefret ediyordum.. Oysa ben hep sadıktim ve asla yalan söylemedim, her zaman dürüst ve dobraydım..

İşte birgün çarşıda gezerken de o çocukluk aşkımla karşılaştık ne selam verdi ne yüzüme baktı. Canım parçalandı sanki.. Artık o zamanki sevgilimden de nefret etmeye başlamıştım, sevemediğimi anlamıştım. Baskıları soğutmuştu.

2.5 yıllık ilişki bitirdim. Sözlenmemize 2 ay kala ayrıldım. Ve kendime kızdım haftalarca aylarca kızdım kendime. Kendimden nefret ettim. Hayatıma hiç bir erkek almadım 2 yıl boyunca. Sonra dayanamadım. İlk aşkıma kavuşmak istedim. Fb dan istek attm kabul etti oda ınsta dan takipe aldı beni dedim işte işaret oda bekliyor. Yazayım dedim yazmaya başladım yazıp yazıpde sildim. Yine korktm lanet olsun ki yine korktum. Ya bu sefer unutmuşsa istemezse canım yanarsa ya da o unutmuşken eski acısını deşerek ben onun canını yakarsam diye korktum.

3-4 ay böyle geçti. Sonra baktım ki fb ınstayı herşeyi kapatmış numarası değişmiş. Aylarca yine köşeme çekildim sonra pes etmicem dedim tekrar numarasını bulmaya çalıştm sormadım skiştirmadığım insan kalmadı kimse vermedi numarayı kimsede yokmuş .. taşınmışlardı başka şehire.. ne yapacağımı bilemedm. Çaresizce düştüm yine ayaklarımın üzerine.. işte onu kaybetmekden korkarken onu tamamen kaybettim.. ve kendime söz verdim o gelene kadar bekleyecem. İster 10 ay ister 10 yıl yine beklicem onu. Ben onu çok sevdim ve hala seviyorum..

Asla ve asla sevmekden korkmayın ve söylemekden korkmayın. Çünki korktuğunuz anda kaybedersiniz. Sonu ne olursa olsun sevdiğinizi söyleyin. şu an benim gibi aklınızda soru işareti olmaz " söyleseydim şu an evli olurmuyduk ? Oda beni bekledimi herşeye rağmen ? Vs vs. "

Umarım okuyup ve aklınızda ışık yanmıştır. Ve benim gibi bir hataya düşmezsiniz. Saygılarımla ..