Ve yine sevmek yetmedi.

Her hücreme aşık olan adama aşıktım.

Yeter miydi bu? Gerekli olan sadece bu muydu? Yetmezdi. Vazgeçmek gerekirdi kendinden, fedakarlık yapmak gerekirdi.

Güven vermek, ait olmak gerekirdi.

''Sevmek feda etmektir her şeyi. Bedeli kendi canın olsa da..''

Yetmedi. Vazgeçemedik kendimizden, fedakarlık yapamadık. Güvenemedik, ait olamadık birbirimize.

Sonra, ''Sevse yanında olur!'' diyorlar. Her şey sevmek değil bilmiyorlar.

ve sonra pişmanlık kaplıyor her yanı.

Hele ki dönülmez bir ayrılık yaşandıysa ne kötü.
Nefes değil pişmanlık çekiyorsun içine.
Durup dururken, oluk olmadık yerde kokusu gelir mi burnuna insanın?
Kokusu ancak bu kadar yakabilirdi içimi.
Hala umut etmek, ve kırılacağını bilmek hayallerin ne acı.
Bir gün yeniden sarılacağına inanmak mutlu ediyor.
Özlemek bu kadar içimi yakmamıştı.
Unutmak aklımın ucundan bile geçmiyor, sevgisi bile ısıtıyor içimi.
Hiç haberimiz yok birbirimizden

Özler beni o adam bilyorum.
Birlikte geçen saatler en güzel saatler ilan edilmişken, o saatler kolay silinemez değil mi.
Ve ben unutmaktan korkuyorum.

Bir şansı şimdi hakettik, bekle adam.