Bıraktım Artık Sevmeyi

Uzun zaman oldu sevmeyi bıraktım, sevmeye değecek kimse kalmadı etrafımda. Kimi sevdiysem sonunda üzülen ben oldum, canımın yandığını gördüm, uğruna canımı verebileceğim birisi yok, yalnızlık en iyisi aslında.

Ne kimseyi mutlu edicem diye uğraşmazsın, ne kimseyi memnun etmeye çalışırsın. Düşe kalka yol alırsın. Belki bir gün doğru insan çıkar karşına, mutlu olursun. Sahi çıkar mı öyle birisi ?

Hayat bazen insanın kendini kaybetmesine neden oluyor. Aslında hayat değil de, bunu yapan biziz. Öyle kimseyi çok sevmeyeceksin, kimseye bağlanmayacaksın, güvenmeyeceksin öyle kolay kolay. Birileri gelir, birileri gider bu hayatta.

Sen ne yaparsan yap, ne kadar çok seversen sev, bir gün hiç gitmez dediklerinin gittiğine şahit olursun. Bana asla acı vermeyecek sandığın insanın, gün gelir seni acılara boğduğunu görürsün. Canın yanar, üzülürsün. Sanki bütün suçları işlediğini sanırsın, halbuki sadece sevmişsindir.

Ve anlarsın ki sonunda ne kimse için üzülmeye, ne kimse için gözyaşı dökmeye değmez. Çünkü her yaşadığımız şey bize tecrübe kazandırır hayatta. Sen çok severken sevilmiyor, değer verirken değer görmüyor olabilirsin, ama bundan çıkaracağın sonuç bundan sonra ne çok severim, ne çok değer veririm olur, doğru olanı da bu işte!

Hatayı biz kendimiz yapıyoruz, başkası değil! Çok sevmeyeceğiz, sevmemiz ölçülü olacak, değer vermemiz de. Biz karşımızdakini kendimiz gibi gördüğümüz için kaybederiz ve ondan sonra bir hayal kırıklığında üzülmeye ağlamaya başlarız, değer mi? Asla ama dedim ya insan bunu sonunda anlıyor, anladığında da biraz geç oluyor.

Şu yaşadığımız dünyada ne kalıcı ki çektiğimiz acılar kalıcı olacak? Tek yapmamız gereken ölçülü sevmek, ölçülü değer vermek. Unutmayın ; Eğer anneniz babanız kardeşiniz hayatta ise kaybetmenin ne demek olduğunu onlardan birini kaybettiğinizde anlarsınız.

Bir başka Bencem'de görüşmek üzere esen kalın.