Adam ve Kadının Hikayesi -16-

Hafta sonlarının en sıkıcı yanı yapacak bir şey bulamamasıydı kadının, Cumartesi günü alışverişe çıkıyor ancak Pazar günleri bir eziyetten ibaretti. Nedensiz bir şekilde sabahın erken saatlerinde uyanmıştı. Gözlerini açtığında sanki geceden farksızdı. Erken uyandığını düşünüp saate baktığında 07.15’i gördüğünde camdan dışarı baktı.

Kapkaranlık bir gökyüzünden yağmur taneleri aşağıya doğru yağıyordu. Pazar gününün sıkıcılığı yetmezmiş gibi birde yağmurun öfkesi ve soğukluğu bütün şehri kaplamış gibiydi derin bir nefes aldı. Sonra cama bir kalp şekli çizdi sonra gülümseyerek yataktan kalktı.

Çocukluğu aklına gelmişti. Yine böyle yağmurlu bir günde evde tek başına kalmış aşırı derece korkmuştu camın kenarından telefonla anneannesini aramıştı

‘Anneanne çok korkuyorum dışarıda çok fazla yağmur yağıyor, gökyüzü karanlık ve aydınlanıyor bazen lütfen gel beni al demişti.’

Ancak anneannesinin işi olduğundan gelememiş ona şu öğüdü vermişti.

‘Ne zaman yağmur yağarsa böyle evde yalnız olduğunda buğulanmış cama bir kalp çiz yağmur taneleri bu kalbi görür seni daha fazla korkutmazlar. Ve yanına birisi gelene kadar canında sıkılmaz.’

Artık yağmur yağmasından pek korkmuyordu. Çünkü insanların ne kadar korkunç ve çirkef olabileceklerini görmüştü. Yağmurun taneleri ancak ona sadece eski güzel günleri hatırlatıyordu.

Mutfaga girdi,uzun zamandır kahve keyfi yapmadığını hatırlamıştı. Suyu ısıtıcıya koydu sonrada mutfağın camından sokağı izlemeye başladı. İnsanlar yağmur yağdığı vakit sokakta olduklarında nedensiz bir şekilde adımlarını hızlandırırdı. Yağmurda hızlı yürümek ıslanmaya engel miydi acaba. Bu sırada ısıtıcının suyun kaynadığını belirten sesi bu düşüncelerinden sıyrılmasına neden oldu.

Kahve fincanını eline alıp oradan ayrıldı. Salondaki en sevdiği koltuğunun önünde durdu Bu koltuk ona annesinden kalan tek şeydi. Babası yeni evlendiği günlerde evde kalan birkaç kitabini almaya gitmişti. O zaman görmüştü bu koltuğu babasının yeni eşi koltuğu kapının önüne koymuştu. Ancak annesi çocukken kadını kucağına aldığında hep bu koltukta otururlardı birlikte ona ne güzel masallar anlatmıştı. Çok zoruna gitmişti ve bu koltuğu biz alalım Anneanne diye sormuştu ninesine. Hayatındaki ikinci annesi olan Anneannesi bu isteğini kırmamıştı o gün koltukla birlikte dönmüşlerdi.

Ne zaman o koltuğa otursa annesinin o sıcak kucağını tatlı sözlerini hatırlıyor ve gülümsüyordu kadın. Oturdu yavaşça tıpkı annesinin kucağına oturduğu gibi gözlerini kapadı bir süre o anları hayal ederek. Sonra muzipçe gülümsedi kahvesinden bir yudum almadan önce. Çocukluğu özlediği o günler mazide kalmıştı.

Şimdi sorsalardı kendisine ki aslında her insana sorsalar o masum günlere dönmek isterdi şüphesiz ancak gidiyordu o günler ve geri gelmiyordu. Nedense çocukken hep büyümek isterdi herkes nedense.

Kalemi ve duygularını yazdığı şu mısraları yazdı;

Keşke hiç büyümeseydim diyorum bazen

Büyüdükçe insanların değişen yüzlerini gördükten sonra.

Değer verdiğiniz herkesin siz büyüdükçe değişmesi ne garip değil mi?

babanızın ne kadar değiştiğini görmek canınızı kim bilir ne kadar acıtır.

Sevdiğiniz insanları kaybedersiniz sonra..

Ömürleri dolar ve ölürler gömülürler..

Anılarında yaşatmak bir insani kolaydır…

Ya yaşayan ölülere ne yapmak gerek

Hayatta olduklarına rağmen sizin için ölü olanlara.

Büyümek istiyor işte herkes..

Ne varsa büyümekte..

Hep dert, acı, keder ve koca bir mutsuzluk

Hangimiz pişman olmadık ki büyüdüğümüze

Gerçekten herkes büyüyünce yaşadığı bu hayattan pişman olmuyordu. Kapının zili bu düşüncelerinden sıyrılmasına neden oldu. Üzerine pek bakmadan kapıya doğru yöneldi ve hiç yapmadığı şekilde ‘Kim O’ demeden kapıyı açtı

Karşısında adamı gördüğünde şok olmuştu. Adam elinde bir tabak kek ile karşısında duruyordu. Göz ucuyla yandaki aynaya baktı yakasının düğmeleri açılmış pijaması darmadağınık saçları utanmıştı.

Adam gülümseyerek ona baktı.

‘Merhaba kek yapmıştım, Fakat biraz fazla olduğunu fark edince birazını sana getirmeye karar vermiştim, rahatsız etmedim ya’

Kadın bulunduğu şaşkınlık ve utangaçlıktan bu soru sayesinde çıkmıştı.

‘Hayır ne rahatsızlığı buyur demek isterdim ama ev hali malum pek uygun değilim istersen bir saat sonra bana çay içmeye gelebilirsin.’

Adam gülümsedi.

‘Aslında ben seninle birlikte huzurevine gitmek istiyorum. Dedem orada kalıyor ve bu gün onun doğum günü her doğum gününde onu ziyaret ederim. Bana eşlik edebilir misin diye sormak istedim. İstersen tabi bir işin yoksa.’

Kadın bu davet karşısında çok şaşırmıştı. Aslında bir haftadır adamdan ses çıkmayınca ondan umudu kesmişti. Bir süre sessiz kaldı sonra

‘Peki olabilir o halde hazırlanmam için izin vermelisin’

Adam

‘Yarım saat sonra aşağıda görüşürüz o halde deyip oradan ayrıldı.’

Kadın kapıyı kapatırken adamın getirdiği keklerden bir dilim eline aldı ve ısırdı. Çok lezizdi bu adam bu kadar güzel pasta börek yapmayı nereden öğrenmişti acaba. Keki mutfağa bıraktı üzerine bir tabak ile kapattı.

Duşa girdi sonra kısa bir duştan sonra üzerini giyinmek için dolabın önüne geçti. Ne giyseydi acaba vakit oldukça kısaydı. Annesinin elbisesini gözüne kestirdi sonra uzun mavi bir elbiseydi onu giyindi hızlıca. Aynada baktı kendisine annesine ne kadarda benzemişti bu elbiseyi giyince.

Çok hafif bir makyaj yaptı ardından. Dudaklarına en sevdiği ruju sürdü koyu pembe hafifçe sonra lavanta kokulu parfümünü boynuna ve bileklerine sıktı. Ardından hazırdı çantasını alıp evden ayrıldı.

Merdivenlerden aşağıya indiğinde adamın giydiği pantolon ve gömleği görünce gülümsedi. Sanki sözleşmişler gibiydi. Adam mavi bir jeans pantolon giymişti üzerine deniz mavisi bir gömlek elinde mavi saplı bir saat mavi camlı gözlükler ayakkabısı dışında mavilere bürünmüştü.

Adam kadını görünce gülümsedi.

‘Sanıyorum sizde mavi rengini çok seviyorsunuz ve bugün çok güzelsiniz. Taksi kapıda bekliyor lütfen buyurun.’

Kadın bu iltifata şaşırmış bir şekilde gülümseyerek yürüdü taksinin önüne geldiğinde adam bir hamle yapıp kapıyı açmıştı. Kadın taksiye otururken aklından şu düşünceler dolaşıyordu. Geçen günkü duvarları o kadar yüksek adama ne olmuştu, gerçekten de bu duruma şaşırmıştı.

Kısa bir taksi yolculuğunun sonunda huzurevine varmışlardı. Adam yine hızlı davranıp önce inip kadının kapısını açtı. Kadın indikten sonra konuşmaya başladı;

‘Aslında dedemi huzurevinde yaşamaması için çok ısrar etmiştim ancak o pekte bunu umursamadı. Babaannem rahmetli olduktan sonra o sıralar ailem hayattaydı beni huzurevine yerleştirin diye tutturdu. O sıralar çok üzülmüştüm.

Fakat babam benim dedemde aynısını yapmıştı ve huzurevine giderken şu cümleyi kurmuştu demişti. ‘Yaş ilerledikten sonra insan gençlere ayak uyduramıyor en doğrusu sizin yaşıtlarınızla bir arada bulunmanız, kimseye yük olmak istemediğimden gidiyorum demiş.’

Kadın bu sözlerden sonra biraz sessiz kaldı.

‘Sanırım dedeniz oldukça haklı bu konuda. Yaşlandıkça insan daha tahammülsüz ve daha sessizliğe düşkün hele hayat arkadaşı gidince yanından kendini çok yalnız hissetmiş olsa gerek.’

Bir süre huzurevinin bahçesinde konuşmadan yürüdüler sonra. Sonra adam birisine el salladı sonra kadına döndü

‘İleride bankta oturan adam, benim dedem. Yine elinde ona getirdiğim kitap. Yazdıklarımı dedeme getiririm ben hep oda büyük eleştirmenlerden daha bir ciddiyetle notlar alır köşelere bir kitap yazmamı istiyor yetenekliymişim.’

Kadın bu söze gülümsedi.

‘Doğrusu yetenekli olduğunuz konusunda dedenizle hemfikirim. Yazdığınız şiirler gerçekten yetenekli olduğunuzu gösteriyor. ‘

Bu sırada dedelerinin yanına gelmişlerdi.

Dedesi onları görünce gülümsedi. Ancak bu gülümseme çok farklıydı gözlerinin içi gülüyordu;

‘Hoş geldin evladım. Hanım kızım kim yoksa sevgilin mi? Artık yalnızlıktan sıkıldın ve kendine bir hayat arkadaşı seçmeye karar mı verdin ‘

Bu soru karşısında adam ve kadın birbirine baktılar ikisi de şaşırmışlardı..

Sonra kadın gülümseyerek yaşlı adama döndü.

‘Evet dedecim verin elinizi öpeyim benimde dedem sayılırsınız dedi. Gülümseyerek yaşlı adamın elini öptü.

Adam bu durum karşısında nefesi kesilecek bir haldeydi.

Devam Edecek..

Bir Önceki Bölüm

Adam ve Kadının Hikayesi -15-