Çalışan anne olmanın zorlukları nelerdir?

Çalışan anne illa çocuğunu bakıcıya verecek diye bir şey yok, hadi verdi diyelim illa çocuğu bakıcıya anne diyecek diye bir şey yok. Açıkçası içerik kısmını pek beğenmedim.
Ayrıca babada çalışıyor, çocuk bakmak neden sadece annenin görevi gibi lanse ediliyor? Babada işinden ayrılıp çocuğuna bakabilir pek âlâ.
Çalıştığı halde çocuğuna vakit ayıran ve çocuğu ile güzel bağlar sağlayan çok tanıdığım var. Mesela kuzenim. Kendi işinin sahibi, böyle olduğunda işe daha çok girmesi gerekiyor düşünülenin aksine ama çocuğunu da asla ihmal etmiyor. Belli bir yaşa gelene kadar zaten annesi vs tanıdıklar yardımcı oluyor, sonrasında anaokuluna başladığı andan itibaren anneler için zorluk kalmıyor. Çocuk okulda iken rahatça işe gidip çalışabiliyor.
Bence anneleri bu süreçte zorlayan çocuk değil ev işleri. Ne yazık ki yemek yapmak, temizlik yapmak vs kadının görevi dayatması olduğu için ülkemizde; kadınlar hem iş hem evde iş hem çocuk bakımı vs derken zorlanıyor. Çağdaş bir eşi olan kadın bu süreci rahatlıkla atlatabilir. Mesela eve geldiğinde ne yemek yapacağım diye düşünmek yerine eşinin yaptığı yemeyi yemek, kadının yükünü hafifletecektir. Böylelikle çocuğuna daha çok vakit ayırabilecektir.

Benim de küçükken çalışan annem vardı. Tahmin yürütmeden direkt yaşananları yazacağım.

Annem aynanda çalışırken ikinci üniversiteyi de okuyordu, bir yandan da bize bakıyordu. Bu sırada babam da uzakta çalışıyordu.

Ablamın kendi kendine bana bakmayı üstlenmesi olsun, denk gelen tüm bakıcılarımın sorunlu olması (örn. bir tanesi bana baktığı saatlerde, beni bir başkasının evine temizliğe götürüp kenara koyuyormuş ve annem başkasından duymasa farkında bile değilmiş) dolayısıyla aklı evde kalırdı, özel hayatım hakkında pek bir şey bilmezdi, sorunum varsa kendim çözmeyi öğrendim, ödev ve proje gibi şeylere zar zor yardım edebilirdi haliyle ben de derslerime uğraşmamaya başladım vs.

Mesela çoğunlukta farklı olarak şöyle bir özelliğim de var. Kendimi bildim bileli başkalarının hislerini çok iyi anlayabilsem de şahsen kendim pek bir şey hissetmem. Tabi belki de karakterim böyledir hani çocukluğuma ilgili değildir.

Madalyonun iki yüzünü de anlatmaya çalıştım elimden geldiğince. Anne yokluğu çeken herkes farklı bir tepki geliştiriyor (ablamda verdiğim örnek gibi).

o kadın benim annemdir once hastanelerde temizlikci olarak daha sonra fabrıkalarda çalıştı ve buna ragmen muhteşem saygılı efendi nerde napacagını bilen utanma duygusu olan cocuklar yetiştirdi bunu soyledım övünmek değil cogu anne evde olmasına ragmen bunu yapamıyor tabıkı her anne ozeldır saygım sonsuz onun dısında okutabıldıgını okuttu maddi acıdan savurgan babamı duzelterek kendıne ev araba aldı cok kızdım cocukken kollarım agrıyor dıye saclarımı hiç oremedi evde cogunlıkla goremedım onu cok kızdım ama suanki rahatlıgımı onun zekasına azmine hırsına borcluyuz hepimiz onun dıısnda ev temizligi yemek onları soyleyemıyorum bile şimdi kucuk bir kardeşimiz var o bizden daha rahat bi hayatı var benimde cocugum gibi ilgilenıyorum bakımıyla derslerıyle ve bi cocugu başkasına emanet edip gitmek ve bazen zorda kalınca evde tek başına bırakıp gitmek ne demek biliyorum annemi cok iyi anlıyorum gozu hep arkada olmak ne demek biliyorum yani duygusal maddi manevi her acıdan çalışan kadınları anlıyorum bende bir sene sonra çalışan bir kadınş hemşire olacagım tesekkurler anne tesekkurler bütün emektar annelerimiz kadınlarımız iyi ki varsınız iyi ki varız

Kendini eksik hissedersin, anneliğin hakkını veremediğini, çocuğuna yeterince ilgi sevgi gösteremediğini hissettiğin için vicdan yaparsın. Sonra bu vicdandan dolayı her konuda tolerans gösterirsin ve o da şımarır tepene çıkar sonra bir de onu terbiye etmekle uğraşır onu da yapamazsın. Şu an ki ruh halim 🙄

Çoçuğunun en güzel yaşlarında yanında olamamak , gözümün önünde ama nasıl büyüdüğünden anlarından bir habersiz, ruhen vicdanen hep eksik anne olmaktır çalışan anne olmak. En kötüsüde sen işe giderken çocuğunun nasıl avutulduğunu bilmektir anne para kazanacak , ekmek alıp gelicek gibi...

Sabahları hava buz gibi olsa da erkenden kalkıp onu bakıcısına bırakmak ve oradan işe gitmek öyle zorki. Ama bu koşturmda yorulmayı gram düşünmüyorsun. Hatta elleri biraz üşümüş olursa tüm gün bunu düşünüyorsun. Isyerindeyken her gelen telefonda acaba uyandı da çok ağlıyor, durmuyor mu, canı yanıyor mu, diye tedirgin oluyorsun. Ağlaması canını öyle yakıyorki. Ağlarken gözlerini açıp sana baktıysa bir de, o bakışı asla unutamıyorsun. Sarıldığında canının acısı geçecek sanıyorsun, geçsin istiyorsun. Geçmiyor. O ağlıyor, gözyaşları senin gözünden akıyor sanki. O minicik bedenin, dudağının bir kenarıyla gülümsemesi bile alıp içine sokmak isteyecek kadar mutlu olmanı sağlıyor. Hal böyleyken ayrı kalabilmek ne kadar da zor.

Çalışan anne de olsan sanki ev ve çocuk işlerinden yine kadınlar sorumluymus gibi bı algı var ülkemizde. Evlilik ortak olarak gerçekleştirilen ciddi bir müessese eşler birlikte çalışıyorsa eve maddi katkı da ortak payları varsa ev ve çocuk islerinde de ortak kurulan inşa edilen bir yapı olduğu için üstesinden de ortak gelinmeli. Erkek ben işten geldim yorgunum yemeğim nerde, sustur çocuğu işten zaten yoruluyorum bide çocuğunu mu dinleyeceğim diyeceğine bı zahmet kalkacak çocuk bakımına ev işlerine eşine mutlaka yardımda bulunacak. Sonuçta çocuğu tek yapmıyor evi de tek başına kurmuyor ki sorumluluğu da teklesin öyle değil mi?

1 yıl çocuk bakıcılığı yaptım. İlk başlarda zorlukları çok oluyor tabiki. Küçük yaştaki çocuklar anneye daha çok ihtiyaç duyuyorlar.

İşe giden ya da bir iş için dışarıya çıkması gereken annenin çocuğu ile empati kurması gerekiyor.
"Benim az dışarıda işlerim var, ama mutlaka gelicem." denmeli.
Çocuklar anlamaz demeyin, yetişkinlerden daha iyi anlıyorlar, dinliyorlar.
Çocuğa bir şey demeden ona görünmeden gizli saklı gitmek, çocuğun anneye olan güvenini yitirebilir.

Annesi çocuğu alışana kadar bakıcısı ile çocuğun yanında kalmalı. Sonradan çocuk bakıcısına alışıyor tabi. Bakıcısı olsa bile, anne nereye giderse gitsin, çocuğunu görüp, konuşup öyle gitmeli.

Çalışan bir annenin çocuğu olarak ayrıca çalışan sağlıkçı bir anne olarak yazıyorum. İş yerinde olduğun zaman çocuğuna duyduğun özlem tarif edilemez. İş yerinde ki yükle beraber evinde bütün işleri bende. Çocuğumun ne ilk adımını görebildim, ne ilk diş çıkarışını. Ayrıca yetersizlik hissi başa bela. Çalışmak zorumdayım maddi imkansızlıklar zaten günümüzde bilinen bişey. Hastanede hasta bir çocuk gördüğünde empati kurmak çok ayrı bir şey. Yaşamayan gerçekten bilemez. Günümüzde ön yargılar kötü evinde otur diyenler. Kardeş ne zaman diyenler? Herkes senin hayatında konusur da durur. Bütün bu yorgunluğumu alan aksam eve gittiğimde oğlumun "annecim" diyip boynuma atlaması. İnanın yaşamayan bilemez.

Çocuğunun ilk adımını göremezsin, ilk kelimesini duyamazsın, bakıcı duyar...
O düşünce, elini yarınca, anne diye ağlar garibim ama sen orada yoksundur.
Her gün taze yemek yapamazsın, veli toplantısına gidemezsin, oyun grubu yoktur çocuğunun.
Uykusuz geceler sonrası ne sen, ne müdürün, ne eşin, ne de çocuğun mutludur. Yine de sen fatura ödemek için, sigorta için, emekli maaşı için çalışmak zorundasındır.
Bol bol oyuncak alırsın. Sanki o renkli oyuncaklar senin yerini tutarmış gibi. Ve de bol bol tatlı yersin, sanki bol şeker kalbindeki boşluğu dolduracakmış gibi...
Anneler çalışmasa. Çocuk büyütmek iş sayılsa. Devlet anneye destek olsa...

Hiçbir şeyi tam anlamıyla, hakkıyla yapamıyormuş gibi kendilerini kötü hissetmeleri kuvvetle muhtemel. Biri tek başına yeterince zorlu iken ikisi birden olunca elinden geleni yapar fakat yarım yamalak olmasının önüne geçmek pek güç.