Bir cümle okumuştum çocuklar büyüdüğünde, anne babalarına; anne babalarının kendi çocukluklarında onlara davrandığı gibi davranırlar. Ailem geçmişte evin bütün problemlerini sıkıntılarını hep bana yansıttılar annem babamla olan sorunlu ilişkilerini kimseye anlatamaz bana anlatırdı babamın başkalarıyla konuşmalarını telefonundan okutur çıplak kadın fotoğrafları görmeme sebep olurdu o yaşta ilişkilerini düzeltmem için hep beni kullanırdı babama ajitasyon konuşmaları yaptırırdı annem aldatıldığı için kendimi bildim bileli aşk sevgi yoktur sadece oku kendini kurtar dedi bu sadece bir örnek çok daha derin konular var bu tür konularda kullanıldığımı fark etmem çok uzun zamanımı aldı yapılan haksızlıkları asla kabul etmiyorlar onları affedemiyorum onlarla Bağım neredeyse tamamen koptu bu travmayı atlatıp kendi yoluma bakmam için bir yöntem var mı bildiğiniz bunu aşmak istiyorum?
Çocukluk travmaları, yetişkinlikte aile bağlarını ne kadar etkiler?
Geçmişi gözlemleyip yeniden tanımlamış olman yeterli bence. Güncelleme zaman alır. Travma oyuncak olmasın yeter. İyisi de var kötüsü de var. Hımm ok demek işi çözüyor sanki.
Çocukken “eş, terapist, sırdaş” rolüne sokulmuşsun, bu çok ağır bir yük 🧸 Anne babanın problemini taşımak zorunda kalan çocuk, büyüyünce çoğu zaman ya tamamen kopuyor ya da herkese “tamirci” olmaya çalışıyor.
Bence üç şey önemli: Olanı küçültmeden kabul etmek, suçu kendinden çekip onlara iade etmek ve mümkünse iyi bir terapistle bu düğümleri yavaş yavaş çözmek. Affetmek zorunda değilsin, mesafe koymak da kendini korumanın bir yolu. Sen kendi ailende bu döngüyü bitirdiğin anda zaten en büyük iyileşme başlamış olacak 👩👧👦
Unutma, bazı anne babalar bize sadece “nasıl anne baba olunmaz”ı öğretmek için hayatımıza uğruyor 😉