Annem ve kız kardeşim için duyduğum suçluluk duygusuyla nasıl başa çıkabilirim?

Kız kardeşim ve annem bize sadece on dakika uzaklıkta yaşıyor. Neredeyse beş yıldır evliyim, ama hâlâ, evden taşınmamın ve kendi hayatımı kurmamın onları ne kadar etkilediğini hissediyorum – sanki hayatlarının %70’ini kaybetmiş gibi. Babam da bizden sonra gitti ve yeni bir ilişkiye başladı.

Böylece kız kardeşim (16) ve annem (48) adeta “geride kalmış” durumda. 52 metrekarelik bir evde yaşıyorlar ve – benimle geçirdikleri zaman dışında – neredeyse hiç ailevi ya da sosyal bağlantıları yok. Özellikle annem çok yalnız. Aslen Oberhausen’den gelmiş ve evlilik nedeniyle buraya, yani altı saat uzakta taşınmış; burada neredeyse hiç arkadaş çevresi kuramamış.

Her gün, onlarla birlikte olmadığımda, derin bir suçluluk hissi duyuyorum. Onların çoğu zaman evde oturup sıkıldığını, alışveriş yaptığını ve başka pek bir şey yapmadığını bilmek beni çok üzüyor.

Bunun üzerine yılbaşı gibi herkes için güzel olan günler yaklaştığında bu hisler daha da yoğunlaşıyor. Eşim maalesef bu günleri kalpten annem ve kız kardeşimle geçirmek istemiyor; genellikle sadece benimle birlikte olmayı tercih ediyor.

Böylece onlar her yıl yalnız kalıyor ve yeni yıla yalnız giriyorlar. Üstelik yeni yıl benim doğum günüm de…

Şu an gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.