Tabakta Kalan O Son Dilim, Aslında Sendin Aşkım!

Misafirlikler, buluşmalar, akşam yemekleri, öğle yemekleri türlü türlüsü var. Ama eğer bu yemeklerde ailemizle değilsek, ev ortamımız yoksa ve bize azıcık da olsa yabancı gelecek insanlar varsa, tabakta kalan o son dilimlerin vay haline.

Peki neden o son dilim hep kalır ve bakışmalara, derin düşüncelere, gereksiz beyin fırtınalarına neden olur?

Bana kalırsa birinci neden, "ayy bu da ne kadar açmış" gibi bir düşünceye izin vermemek.

"Ne kadar açmış bu ya"dan daha çok açgözlü görünmekten korkarız ve o son dilim kala kalır.

Biz çok düşünceliyizdir. Başkasının o son dilimi yemek istediğini düşünür ve güzelim parçayı öylece bırakırız.

Oysaki o kişi asla o parçayı yemeyecektir.

Belki de yalnızlığı seviyoruzdur.

Son parçanın kendimiz gibi kala kalmasıyla mutlu olacak değiliz, içimiz kan ağlaya ağlaya kaderine mahkum bırakmayı seçeriz.

Belki de tıka basa yemişizdir ve o son parçayı yersek patlayacağımızı düşünürüz.

Ve hüzün dolu beklenen son.

Son dilim arkanızdan bakar ve kaderine ter edilmiş bir şekilde size elveda der.

Siz iyisi mi bundan sonra tabaklarda kalan son lokmalarla ilgili bir kere daha düşünün ya da çok fazla düşünmeyin, gerçekten yemek istiyorsanız yiyin, yok ben ağzıma kadar doluyum diyorsanız başkasına yedirin tabaklarda lokma bırakılmaz. Günün mesajını da verdiğimize göre herkese teşekkürler.