Ait hissetmediğiniz birine sahip olmak dürtüsü genlerden mi yoksa tamamen dürtüsel, bastırılmamış "ego" danmı kaynaklıdır?

Tamamen egolardan ileri gelen bir tutum.. Çünkü yüreğini vermeden karşının yüreğini istemek sadece bencilliktir.. Ancak sadece cinsellik olarak çılgınca bir gece geçiri sonra her kes yoluna denir ise orada bağımlılık ve ait olma aranmaz. Mesele yalnızca dürüst olmak meselesi..

Hayat şartları kolaylaştıkça zoru arıyor insan, ne kadar zorsa o kadar çekici geliyor. Zor olanın çekiciliği hatalara sürükleyebiliyor bazen bizi. Ait olmak da sahip olmak da doğal haliyle karşılıklı yaşanırsa güzel, aksi halde hırsız olma çabasıdır. Her kalp kendi şarkısını söyler ve sadece diğer yarımız o sesi duyar.

Bu kişisine göre değişmekle birlikte egodan çok yanlızlık korkusu gibi. Korkan insan ya kaçar ve yanlızlıga asosyalliğe sıgınır ya da baglanır ve kendine sıgınak arar. Sahiplenmede bunun içindedir...

Ben istedigimi alirim.. ne kimsenin olurum nede kimseye Kul.

Uzun ve sokrates kokan kelimelere gerek yok. Yaradılışımız böyle. İnsan doğasını anlamaya çalış tüm kelimeler anlam kazanacak emin ol.

birisine ait olmadan ona sahip olamazsın
sahip olacaksanda ona ait olacaksın
ikisi iç içe geçmiş şeyler

Isin tabiatina ters bu olay. Ayrica insanlara 'sahip olmak' gibi kafalarla yaklasmasaniz daha iyi olur.

Bir yere veya birine ait hissetmiyorsam orda duramam o kişiyle olamam.

Karakterime uymuyor malesef alımdakilere kelimelere dökülüyor hemen sonrasi ise malum

Ikisi de olabilir.. Erkeklerde bu durum daha çok genetiktir. Zira çok eslilige uygundur genetik mirasimiz.

Günümüz aşkları, birliktelikleri buram buram samimiyetsizlik kokarken aidiyetin sorgulanması kamufle edilmiş zihinlerde hiç bir zaman vuku bulmaz.

Kadın erkek gözetmeksizin;

Ruhumuzu, egomuzu okşamak için kullanmadığımız done yok.