Ulan bu soruyu neden sorarsınız bilmem ki. Yine tüylerim diken diken olup o günlere götürdünüz beni. Çok çok iyi hatırlıyorum ağlamalarımı, çığlıklarımı. 17 Ağustos'a girmeden önce hava güzel diye mahallede komşular annemler baya oturdular sohbet falan derken herkes dağıldı. Annemin içinde bir huzursuzluk bir huzursuzluk kadının ağzı açık gözler gidip geliyor elinde tesbih... Ben buna yan yan bakıyorum "ne oldu der gibi" döndü bana bugün uyuma dedi. Benim nasıl uykum var belli değil.
Neyse dedim içeri girelim, oturalım. Babam uykuya daldı, kardeşim uykuya daldı. Annem yere oturmuş tesbih çekiyor bende anneme bakıyorum. Zaten bende küçüğüm 7 yaşındayım. Annemin yanına oturdum, dizinde uyuyakalırım diye. O da bir eliyle başımı okşamaya çalışıyor ve ben oracıkta uyuyakalıyorum. Sonra bir sese irkildim annem sımsıkı kolumu tuttu babama sesleniyor, ayna yere düştü. Ayağa kalkmamla benim sallanmam bir oldu direkt çıktık dışarı ve okulun bahçesinde günlerdir yattık okulun bahçesine gidesiye kadar bağıra bağıra ağladım, millet evlerinden çıkmış her yer kalabalık. O aynanın düşüşünü hiç unutamıyorum çok büyüktü.
Okulun önüne salı pazarı kurulurdu. Pazarın kurulma malzemelerini okulun bahçesine koymuşlardı. Ve onun üstüne çıkıp uyumuştuk ben o tahtaya yatarken kafamı direkt gökyüzüne çevirdim gökyüzünden birşey gelecek mi diye. Çünkü yerin dibi nasıl sallandıysa gökyüzüne baktım. Çok yıldız vardı o kadar yıldızı şu ana kadar görmedim bile.
Gölcük, kocaeli taraflarında olduğunu anlayamadık sadece İstanbul'da gerçekleşti diye biliyorduk sonra haberlerde görmüştük.. Zaman geçtikten sonra okullar başlamadan memlekete gittik yolda gördüklerimi anlatmak bile istemiyorum. Ortalık toz duman, yollar mahvolmuş, cesetler hala çıkarılmaya devam ediyor. Çok uzaktan bir yardım arabası gördüm herkes sıraya dizilmiş arabadan ekmek almaya çalışıyordu... Çok kötüydü çok.. Ve ben çok etkisinde kaldım... Sakaryaya gittim, kocaeline gittim araştırmak ve oraları ziyaret etmek için..
Yıllar sonra memlekete geldik. Kardeşimin sınıfında bir kız kocaeli depreminde ailesini kaybetmiş. Ama kızın haberi yok şu an yaşadığı ailesini gerçek ailesi sanıyor. O kız çok acılar çekti.
Kuzenim evlendi, eşi sakaryalı. Ve öz ablasını deprem sırasında kucağında çocuğuna sarılarak ölmüş. Öyle bulmuş çıkartmışlar. Lisede okuduğum zamanlar sınıfımda bir kız arkadaşım gölcük'lü. Akrabalarını yakınlarını kaybetmiş ve gölcüğü terketmişler. Bunca acının içinde yaşanmaz diye...
Çok hikayeler dinledim, benim yaşadığım sarsıntı bir hiçmiş.
91 dogumluyum kucuktum ama hatirliyorm sakaryaliyim o zaman karasunun yuvalidere beldesindeydik ilk depremde cenaze olmustu koyde cenaze evinde kuran okunuyodu biz cocuklar kapida oynuyoduk onumuzde ates yaniyodu hic unutmam ates masmavi oldu yukseldi kacistik saniyede deprem oldu yola kostuk hemen tam durdugum yer yukseldi yol kirildi yere dustum yol asfaltti zatn kaldim oldugum yerde ana baba gunu oldu her yer aksam karanlik zatn kimse kimseyi farketmiyo korkudan deprem durunca annelerimize kostuk eve gittik babam sakarya merkezdeydi cark caddesi alt ust oldu dedi gece yattik bir deprem daha evin duvarlari catladi uykuda yakaladi bizi annemin uzerime yattigini hatirliyorm teyzemler cocuklari da vardi herkez agliyodu korkudan kosarak disari ciktik mutfaktan tabak canak sesleri geliyodu ev yikilmadi ama ici harebe olmustu köy evi zatn karsimizda dayimlarin evi vardi acik arazi oraya kostuk hemen oturduk meydana sabaha kadar uyumadk ertesi gun babam geldi cadir kurdu herkez bizim yoktu cadirimz kendi bahcemize gectik buyuk bir demir vardi kare onun uzerine battaniye ortup bir hafta orda kaldik ara ara depremler oldu yine baktik hersey yolunda sakaryadaki evimize donduk cark caddesini bir gordum zatn o yikilan binalar harabeler bir cok kiside ölmus zaten savas meydani gibi hayirladigim bu kadar ama hala unutamam bazen psikolojik olarak deprem hissine kapiliym kalbim duracak gibi oluyo hala etkisindeyim allah bir daha yasatmasin..
İstanbul da ikamet etmekteyim çok net hatırlıyorum biz o gün köyden fındıkları topladık geldik o gece pırıl pırıl bir gökyüzü vardı ömrümde belkide göremeyeceğimiz kadar çoktu yıldızlar belkide yıldız bile değil gezegendi bir çoğu satürn neptün demiyorum ama görmeni isterdim hiçbir şeye gerek yok bütün şehri söndür arabalar farlarını yakmasa dahi yolda gidecek kadar aydınlıktı her taraf ben deprem olmadan yaklaşık 2 3 dakika önce sese uyandım böyle bir ses yok acayip bir ses bir uçak düştüde sanki hala çalışmaya devam ediyormuş gibi öyle bir uğultu sonra aşağı yukarı sağa sola sallanmalar başladı gürültü ile ayağa kalkmanın yürümenin mümkünatı yok yer kayıyor ayağının altından ya boşluk oluyor ya da tümsek denge hiçbir türlü yok sonra yere oturdum bekledim ama oturma şansında yok yuvarlanıyorsun sürekli 45 saniye oldu diyorlar ya bana 5 6 dakika gibi geldi evde salonun resmen yokuş yukarı olduğunu fark ettim bina öylesine yatıyordu bittiğinde hemen indik binadan çoğu kişi şoka girmişti zaten anlayamadı ne olduğunu çok uygunsuz sokağa çıkanlar dahi vardı konuşmuyorlar sabit bir yere bakıyorlar öylece sonra sokak yavaş yavaş dolmaya başladı hemen dükkana gittim 12 volt araç tv si vardı onu alıp geldim araca taktım bütün sokak ordan araç radyolarından haber almaya çalıştık ilk önce avcılar beylikdüzü o taraflarda olduğunu söyledi gölcük aklımızdan bile geçmedi sabah olunca olayın boyutunu farkettik arsaya çadır kurduk 1 hafta kaldık orda sonra peşi sıra artçılar normalimiz oldu ama o geceyi asla unutmam gsm çöktü dahili hat yok gidip gelen elektrikler sular camilerin ağzına kadar dolup taşması camide yatanlar çok hazırlıksızdık ama amatör telsizcilerin şehir röleleri hariç hiç kimse birbiri ile irtibat kuramadı günlerce akrabaları olanlar yollara düştü gölcüğe doğru yollar çöktü kimse geçemedi herkes kendine alternatif yollar aradı insanlar kamyonlara yardım doldurup burdan gölcüğe hareket etti
şükürler olsun o gece varya o gece o uğultu hala kulağımda yıllarca geçmedi ben kıyamet bu dedim
bilmiyorum ama gece 12 den sonra sanki az sonra güneş doğacak kadar tan yeri pembesi olur ya öyleydi sanki çamlıcaya çıksan yıldızları toplardın o kadar yakındı ya da öyle gözüküyordu
Belkide o anları en iyi benden dinleyebilirsin.
O gece hiçbirşeyden habersiz hep beraber yatıyoruz. Bir anda sallanmaya başlıyoruz ve annemin bağrışlarıyla uyanıyorum. "Anneeeee" dediğini hatırlıyorum ama ben yanılmışım meğer "Allaaaaahh" diyormuş. O sırada yorganı aldı. Ben 9 kardeşim 4 yaşındaydı. Kardeşimi kucağına alıp yorganı da omuzuna attı. Bana da yorgandan tutarak gel dedi. Ben hatırlamasam da tam olarak yorganı çekiyormuşum. O anki sallantıyla beraber nasıl birşeyse artık. Bir yandan annemle evden çıkmaya çalışırken bir yandan da tavan başıma başıma dökülüyordu. O zamanlar sadece biz yokuz. 2 katlı evde alt katta oturan başkası da var onlarında bağrışlarını duyuyordum. Bir şekilde dışarı çıktık ve tam bizim evin önünde bir boş alan var. Bu arada sakaryanın köylerinden çıldırlardayım. Köylü bir yandan odun getiriyor ateşi yakıyordu. Bir yandan ben ve kardeşim yorgan altındayız. Ben tekrar uyuyamıyorum. Her artçıyı hissediyor milletin "Allah" dediklerini duyuyorum. O yaşlarda yaşadığın başka birşeyi anlat desen imkansız hatırlayamam azcık ufacık hatıra bile yok zihnimde ama deprem anı sanki yazsam kitap olacak. Artçılar devam ediyor kardeşim uyuyor tabi ona bacakta sallıyoruz gibi geliyor ama ben biliyorum ne olduğunu. Annem korka korka eve girip giysi alıp geliyor hızlıca. Babam İstanbul'da o zamanlar ve bu taraflara gelemiyor. Köprüler yıkılmış heryer kapanmış. 2.5 saatlik yolu 1.5 günde geliyor yollardaki betonlar kenara atılmış. Depremin bittiği sadece az sıklıkta depremin olduğu zamanlarda eşyaları toplayıp istanbula dönüyoruz. Evdeki masamda sevdiğim cam türü kalemlik vs düşmüş kırılmış. Depremden dolayı sadece duvarın bazı kesimlerinde dökülme olmuş. Sonrasını da hep haberlerden gördüm. Deprem artık bitmiş çok nadir artçılar kalmıştı. Benimde o anlardan sonrası yok.
Şimdi çocukken heleki 9 yaşında iken böyle bişi yaşayıp tramva geçirmedin mi dersen, şu an deprem olsa ne yaparsın dersen. Hiçbir negatif yan bırakmadı ve nedense her deprem oluşunda max 4-5 şiddetinde evden oturuyorum millet dışarda bekelrken ben balkondan onlara bakıyorum. O an deprem olurken donup kalıyorum ama sıkıntı yapmıyorum. bir hatırladığım da 12 yaşımdaydı. Tv de şirinleri izliyorduk. Ben depremi hissettim ve aldırış etmeden çizgi filmini izledim. Annem farketmemiş. Dışardaki sesler ne diye bakınca durumu anlamış ve bana depremi hissettin mi dediğinde evet dedim niye söylemiyon dediğinde oldu bitti dedim. Bu derece korku yok bende. Ölüm varsa kaderimizde Allah'tan. Varmış ömrümüzün bir tarihi :)
Bakma benim evde tıkılı kalıyom dememe 6-7 olursa bende çıkarım onun artçısı var :D sadece o anda hani bazıları korkudan atlıyor ya o olmaz o açıdan umursamam. Senin düşünce yapını sonra karakterini duygularını bilemem belki benim kadar net yaşasaydın tramva geçirebilirdin çok korkan biri olabilirdin. iyiki çok küçükmüşsün de yaşamamışsın :)
Eig için teşekkür ederim :)
Cevap
135Cevap
Ben yaşadım, çok fantastikti. Tabi insanlar birçok acılar yaşadılar ama neyse ki bizim bir maddi kaybımız olmadı.
Şöyleydi, annem gecenin bir körü gelip uyandırdı beni ve kardeşimi kalkın deprem oluyor diye (ben 7 yaşındayım, kardeşim 2) zangır zangır sesler geliyordu nereden geliyorsa, çok korktuğumu hatırlıyorum. arkadan babam geldi, kardeşimi aldı kayboldu ortadan. Sonra baktık ki balkona çıkmış (ama atlasa o yükseklikten hayatta kalma ihtimali yok) annem dedi napıyorsun gir içeri... Oturduk içerde zaten bir süre sonra sarsıntılar kesildi. Kardeşim süt istiyorum diye tutturdu, uzun süre ocağı açmanın tehlikesini tartıştıktan sonra 2 yaşındaki kardeşim kazandı ve ısınmış sütünü afiyetle içti. Benimse hala götüm atoyordu, özellikle süt ısınırken koltuğun altına girdim, bari ben sağ olayım patlayacak şimdi tüp diye 😂) sonra mahallecek birkaç gün dışarıda yattık (babam hariç, ah baba...) böyle bitti, ucuz atlattık kısaca, geriye sadece deprem korkusu ve izmir'de hissettiğim en ufak depremi bile acaba istanbul'da deprem oldu da onu mu hissettim diye hemen ailemi arama paranoyası kaldı.
Haberlerde duyunca çok bir şey hissetmedim, zaten evden dışarı çıkmak hissedebileceğim her şeyi hissetmem için yeterli oldu. Sınıf arkadaşlarımdan enkaz altında kalanlar vardı, İstanbul savaştan çıkmış gibi bir haldeydi... Radyosu olanlar kanal bulmaya, telefonu olanlar defalarca yakınlarına ulaşmaya çabalıyordu. Haberlerle ilgili hayırladığım tek şey günlerce ölen insanların isimlerinin altyazı olarak geçip hiç bitmemesiydi.
İstanbul'dayim, yikim olmadi burda ama kiyamet kopuyor sandik. Hicbirimizin aklina deprem gelmedi. O gece 1 falandi, kapida komsularla oturuyoduk ve yildizlara herkes gibi sasirmistik. Buarada bir de koku vardi, sonradan ogrendik kukurt kokususmus yeraltindan gelmis sıkışma yuzunden. Genelde gec saatlere kadar otururduk ama o gece uykumuz geldi, evlere dagildik.
Ben sarsintiya degil, gurultusune uyandim. İcerden annemin sesi geliyodu, agliyodu kardesime sarilmis. Meger korkudan dili tutulmus beni cagiramiyodu. Onlarin yanina gitmeye calisirken sallantiyi uykudan saniyodum. Annemi falan gorunce uyandim. Sarildik agliyoruz, deprem nedir bilmiyoruzki aklimiza kiyamet kopuyor diye geliyor. Hatta o sirada, annemlerin kuran sohbetinde duydugum sey aklima geldi "annenin evladindan, evladin anasindan kactigi gun" diye anlatilirdi kıyamet. Ben de annem kacmadi demekki bu kiyamet diil demistim :D 45saniye dediler depremi ama herkesin hissettigi cok daha uzundu. Herkes disarlarda yatti, radyolardan haberler dinlenilmeye calisildi. Evlere bir hafta sonra girebildik de Golcuk'teki goruntuleri o zaman izleyebildik. Asıl felaketi onlar yasamis, bizimki korkutulmak gibi kalmis onlarin yaninda.
3 yaşındaydim. Deprem olduğunda babam kıyamet kopuyor zannedip kıbleye dönmuş ve dua etmeye başlamış. Annem bağırıp kaçalım dediğinde ancak kendine gelebilmiş. Bense yatak odasındaki aynanın kırıldığını ve parçasının babamın dudağına sağlandığını hatırlıyorum. Şok geçirmişim. (Depremin göbeğinden Gölcük ten. ) müstakil evde oturmamiza rağmen korkudan eve giremedik günlerce. Herkes köylerine gitti. Biz çadırlarda kaldık. Etrafta hırsızlar ve organ mafyalari vardı. Jandarma bize zarar vermeleri halinde öldürüp enkaza atmamızı söyledi. Çok şükür olmadı öyle bişey. Babaannem depremin olduğu gece yalın ayak koşa koşa amcamlara gitti. Babam onu 3 kez geri getirdi yine gitti. Cam kırıkları taşlar çiviler ona evlat acisindan daha az acı verdi. Bir amcam öldü Allah nur içinde yatırsın. Babam eve geldiğinde perişan haldeydi. Abim ve yengem dedi öldü dedi. Asıl kıyamet o zaman koptu işte. Ölen amcamın çocuklarını enkaz altından çıkarttılar ortalık karışık ambulans yetişemiyor arabalar durmuyor... Babam aldı eline taşı arabanın önüne attı kendini ya durursun ya da patlatırım bütün camlarını diye. Öyle böyle götürüldü hastaneye kuzenim. Allah korudu yine sağ sağlım çıktı hastaneden
Yine kaldık evde tek başımıza ama hayat devam etmek zorundaydı. Bir gün kuran sesleri duymaya başladık. Mahallede kimse yok bizden başka. Babaannem duyuyor annem duyuyor babam duyuyor... korkutucu muydu inan bilmiyorum. O sürede hiçbir şey bizi korkutamazdi daha fazla gibi geliyor. Hırsızlar enkazlari dolaşıp hırsızlık yapmaya devam etti. Bunun karşılığında bir sürü de yardım aldık Allâh razı olsun yardım edenlerden. Ne iyi insanlar var... Başka şehirlerden hep geldiler. Bursa sidir İstanbul u dur balikesir Ankara mersin adana heryerden yardım geldi. Balkondan çarşı görünmezdi önceden. Ama nasıl olduysa heryer dümdüz. Toplu mezarlar açıldı. Cesetler gömüldü... Sonra ilaçladilar heryeri hastalık olmasın diye günlerce ilaçlandi. Hic unutmam babam bana hep karikatür kitapları getirirdi nasıl hatırlıyorum küçük yaşta bilmiyorum. Fabrikada çalışırdı o zamanlar... Ben de resimlerine bakardım baştan açar tekrar tekrar... komik anılarım da oldu tabi o deprem çadırlarında.
Ama o da çocukluğun verdiği safliktandi. Allah ölenlere rahmet eylesin. Unutulmaz günlerdi. Eski Gölcük neydi şimdiki Gölcük ne. İnsanlık da bitti herşey bitti
bir de yukarıdaki arkadaşın dediği gibi, fuhuş dediler haram dediler yüz türlü dediler. Ben şimdi burada o zamankinden daha çok haram görüyorum. O zamanın insanları saftı. Kimin ne olduğu biliniyordu. Şimdi öyle değil.
Ben duzceliyim
Bes yasinda olmama ragmen hala aklimda
Ablam kizkardesim ve ben ayni odada yatiyorduk
Kizkardesim sanirim 3 aylikti
Annem gece korkmayalim diye perdeyi acardi isik girsin iceri diye
Ben ilk once saatin duvarda gidip geldigini gordum
Sonra bir kutleme ve ugultu geldi ama gelen kutleme cok ilginc ki yerden ddgil gokyuzunden geldi
Kardesimin besiginin ustune duvar yikildi cok sukir ki kucuk siyriklarla atlatti
Babam ablamla ikimizi koltugunun altina alip camdan cikartti sonra kardesimi aldilar allahtan dvimiz topraktandi yoksa o duvar kalkmaz belkide hicbirimiz sag cikamazdik o evden.
Her yasayan ve anlatan bilir
Gokyuzu gercekten kan kirmizi ve yere oldukca yakindi. Yildizlari uzansaniz tutardiniz.
Ben bir kadinin uzerine ev coktugunu gordum
bir kac saniye icinde kocaman insan yok
Yaklasik 45 saniye suren deprem bir suru can aldi
Butun insanlarin orta yerde toplanip bir birine sokulup sabahlamasini hatirliyorum
Ayaklarimda corap yok kilot atlet kalmistim
Yanimda duran adamin biri bana cikartip tsortunu giydirdi
Sonra gunes dogdu ve millet oraya buraya kosturup ölulerini cikartmaya ailesini aramaya basladi
Kimisi canini kimisi kalan malini kurtarmaya calisti
Allah kimseye yasatmasin birdaga o geceyi
Benim icin yari kiyametti
Ben depremin olduğu dönem İstanbul'da evde idim. Bir sallanma ile uyandım. Komidinin üzerinde duran ojelerin düşme sesine uyandım. İlk aklıma gelen kardeşlerim oldu. Bir tanesini yatağında bulamadım bağırmaya başladım nerde deprem oluyor diye. Meğerse hava sıcak diye o annemle salonda yatmış. Hepimiz toparlandık kapı eşiğinde. Sonra sarsıntı durunca hemen aşağı indik. Sonra anneannemin yanına gittim. O birkaç sokak ötede oturuyordu. Onlarda iyilerdi. Günlerce dışarda boş alanda çadır kurup oturduk. Daha sonrası eskiye dönüş. Bu yardımların olduğu zaman bende gölcüğe gitmiştim yardım için. Allah bir daha göstermesin böyle birşeyi.
Kötü idi. Biz çocuklar için gitmiştik mutlu olsunlar diye. Okul dönemide yaklaşmıştı. Onlara kırtasiye malzesi götürdük okulda kullansınlar diye. O kadar çok sevindiler ki hepsi size sarılıyor, korku dolu bir sürü göz. Herkes dışarda. Çocuğunun evi barkı yok olmuş. Allahım bir daha o günleri gösterme.
17 yaşındaydım. Malesef dün gibi aklımda. Arkadaşlarım, komşularım öğretmenlerim öldü. Sesini duyduğumuz halde imkansızlıklardan dolayı terk edilen birsürü insan sesi duydum. 2gün sonra başlayan ceset kokusu haftalarca sürdü. Bunların yanında evlere girip hırsızlık yapanlarada şahit oldum. çok fazla detay vermek istemiyorum, sadece tavsiyede bulunabilirm sizlere. 99da küçücük Gölcük'e tüm Türkiye'den yapılan yardım yetersiz kaldı. Yani size diyeceğim devletten hiç bir beklentiniz olmasın. Birileri gelir bizi kurtarır diye ümit bağlamayın. Önleminizi siz bireysel olarak almak zorundasınız. Bulunduğunuz binanın deprem yönetmeliğine uyup uymadığını araştırın. Zemin etüdünüzü kontrol edin. Eğer şüpheniz varsa hemen yarın taşının. Eşinizi dostunuzu ve çevrenizide bu konuda bilinçlendirin. Deprem öldürmez , bina öldürür derler ya. Klişe belki ama çok doğru bir söz. Umarım tavsiyelerimi ciddiye alırsınız..
17 ağustos 1999. Çocukluğuma dair hatırladığım en net görüntü. Okulun bahçesinde arabanın içinde oturuyorum ayakkabılarımı almamışlar inemiyorum arabadan. Binanın dışı kare kareydi. O karelerin hareketleri hala gözümün önünde. Deprem durunca babam okula girdi kantinden bişeyler getirmek için. Baba diye bağırdım ama duymadı araba binadan uzaktaydı. Kucağında bir sürü koliyle çıktı sonra babam. Okulun bahçesi kalabalıktı bir sürü insan. Depremden sonraki günlerde bahçede kaldık. Babam televizyon çıkardı bahçeye. Haberler izlendi. Arama kurtarma görüntüleri. 'Sesimi duyan varmı?' Hala duyduğumda ürperdiğim cümle. Hala duyduğumda gözlerimin dolduğu cümle. Ben sadece bu görüntüde bıraktım 17 ağustos 1999'u. Yakınları , canları vefat edenlerin başı sağolsun. Unutmadık..
5 yaşındaydım. Çocukluğuma dair hatırladığım tek şey o gün. Travma benim için. Siren sesini duyunca titremeye başlamam , yer ufak bir sallansa deprem oluyo sanmam ve eger deprem olursa ne yapıcam ailemle nerede buluscam diye paranoyak dusuncelerim var hep. Gunduz biryere gitsem olasi bir felakette bulusma yerine nasil gidebilirim onun planini yaparim.
11 yaşımdaydım. Biz yazlıkta Didimdeydik. Hissetmedik. Babam Ankaradaydı arayıp o haber vermişti. Kendisi depremi hissetmişti. Kasımda tekrar bir deprem olmuştu sanırım onu baya hissetmiştim. Eşyalar resmen havaya kalkıp inmişti. Her neyse 99 depremini hayal meyal hatırlıyorum televizyonda yerle bir olmuş binaların altından çıkarılan ölü ve yaralıları, arama çalışmalarını, ağlayan çocukları. Aklımda kalan beni etkileyen şeylerden biri deprem sonrası hala etrafın kan kokusundan durulmadığı sözleri, bir suyu beş liraya satmaya çalışan insafsızlar ve o durumdan bile faydalanmaya çalışan insanların değerli eşyalarını çalan şerefsiz hırsızlardır. Allah kimseye böylesi acılar yaşatmasın.
Ailemle anlatıyor ben tam hatırlamıyorum ozaman 2 yaşındaymışım. Deprem başlar başlamaz ailem hemen uyanmış beni ve ablamı hemen alıp dışarı çıkmışlar arabaya binmişiz babamın dediğine göre arabayla giderken yol halı gibi dalgalanıyordu diyor yanından geçtiğimiz evler tek tek yıkılıyormuş bazı insanlar sokaklarda çıplak bir şekilde kurtulmak için güvenli yerlere çıplak bir şekilde koşuyormuş çığlıklar hiç susmamış deprem bitene kadar deprem bittiğinde çoğu kişi yıkılan evlerine ve çöküntünün altında kalan yakınlarını bulmaya çalışıyormuş herkes heryerden aradığı kişinin ismini sesleniyormuş ölü olarak yakınını bulan kişiler kucağına alarak sokakta koşuşturuyorlarmış ama ne ambulans nede başka birşey onlara yardım için gitmiyormuş herkes çaresizce sadece gözyaşlarını döküyorlarmış babamın annemin anlattıkları sadece bunlar daha fazlasınında olduğunu tahmin ediyorum bir daha böyle birşey olmaz inş.
17 Ağustos 1999.. nedense o gece uyku tutmamıştı.. Saat 2:50 Su içmeye mutfağa gitmiştim önce.. Suyu alıp balkona çıktım.. Gökyüzünde o gece hiç görmediğim kadar yıldız vardı.. milyonlarca ve bembeyaz.. 5 dakika felan gökyüzünü izledim.. hava her zamanın aksini sıkıcı ve bunaltıcıydı.. Hayırdır inşallah dedim.. Saat 2:57 su bardağını masaya bıraktım ve mutfakta camın "SAĞ" kenarına oturdum ve mutfaktaki TV yi açtım gökyüzüne bakmaya başladım.. TV'nin sesi kısıktı.. ve Saat :3:02 önce algılayamadım yerin altından bir gürültü koptu.. tarifi zor ama korkunçtu.. aynı şekilde 12 Kasımıda yaşamıştım.. Bu daha korkunçtu.
Ayrıntıyı yazmayı unutmuşum.. Mutfakta camın sağ tarafına oturdum dedim ya, işte eğer camın sol tarafına otursaydım belkide şu an hayatta olmayacaktım.. Zira karşı bloğun bacası bizim mutfağın penceresinin "SOL" tarafından içeriye girmişti.. :/
normalde çok okurum kitap ama depremle alakalı diye sanırım biraz arka plana attım.. :) günü getirir bakarız bakalım.. :) işte o an daha çocuktum, nice zaman sonra algılayabiliyor insan.. şu an olsa değil halen mutfakta oturmayı artık camdan mı atlarım naparım.. tuhaf şakaları bir yana, insan doğa olaylarını her an olacakmış gibi hazırlıklı olmalı..
Bizzat yaşadım. Çocuktum o zamanlar 6 yasındaydım. Gündüz çok güzeldi oynadık,2 yaşında kardeş kadar sevdiğim biri vardı onunla oynadık. Ayrılırken öptüm, yarım yarım konuşmasıyla abla derdi bana. Akşam oldu sonra erkenden uyudum. Saat gecenin bilmem kaçı yatağım, odamın penceresi, evimiz her yer sallanıyor. Anneee diye bağırdım yanıma geldiler. Ne oluyor diyorum, anne ne oluyor? Deprem oluyor kızım dedi aşağı inecektik evimizin kapısı açılmadı deprem bitene kadar bekledik. Aşağı indik her yer toz duman kıyamet gibi. Çocuk aklımla deprem ne diye düşünürken anne deprem olmasın bir daha diye ağlıyorum. Sonra o gün oyunlar oynadığım arkadaşımın öldüğünü öğrendim.. Hamile annesiyle birlikte ölmüsler. Günlerce konuşamadım. Evimiz hasar aldı yıkıldı. Deprem kredisi verdi dvlet onunla ev yaptık. Hala daha taksit ödüyoruz.. Yaraları sarılmadı. Ardından 12 kasım depremini yaşadık. Travma üstüne travma.
Tam 3 yaşımdaydım tabii hatırlamıyorum o zamanı ama ailem anlatır. Salonda bir vitrinimiz varmış içindeki bardaklar falan hep kırılmış, o vitrin bir sağa bir sola gidip geliyormuş ve önünde kardeşim yatıyormuş neyse ki üstüne düşmemiş. Annemler hepimizi kaldırıp aşağıya indirmişler, arabada kalmışız 1 hafta boyunca. Arada artçı depremlerde oluyormuş. Annem bizi arabada babama bırakıp eve gider (evimiz 5 katlı apartmanın 4. katı) kıyafet falan alırmış. Tabii hırsızlar da giriyormuş evlere. Annem korka korka gidiyodum eve der hep çünkü artçı depremler bile şiddetli oluyormuş.
İnşallah bir daha yaşamayız böyle şeyleri, gerçekten çok zor. Geçen sene dersanedeki hocam depremden çok korktuğunu, en kısa sallantının deprem olduğunu sanıp paniklediğini söylerdi. İnsanlar bu depremden sonra daha çok korkar oldu her şeyden. Ben hatırlamıyorum 99 depremini ama birinci ağızlardan çok dinlediğim için benimde deprem fobim var...
hapishane parmaklıklarına benzer bazamda uyuyordum. bir ara gözümü açtım annemle babamı el ele balkonda otururlarken gördüm. karşı karşıya oturmuşlar 2 elleriyle tutuşuyorlardı anlam veremedim. sonra o sersemlikle tekrar uykuya daldım. sonrasında ise annemin oğlum kalk hadi demesine uyandım. biz 5 katlı apartmanın en üstünde oturuyorduk. binayı destekleyen yan tarafta 1 bina daha vardı 3 tarafı açıktı. annemin anlatışına göre aramızda bahçe bulunan karşı binayla neredeyse öpüşeceklermiş oderece sallanmış. ben ve 2 kız kardeşimide alelacele üstümüzü giydirip dışarı çıkarttılar. heryer karanlık. akrabalarla haberleştik ortak bir parkta çadır kurup bekledik.
Depreme uyanmadim, kucukken uykum cok agirdi. Babami uzerimde yatarken gordum. Noldu diye sordum. Bir sey yok uyu sen demisti. O panikle ustumde durunca tavan cokse beni koruyacagini sanmis. Deprem durunca kucagina alip asagi kosmustu. 2 hafta camlik parkta cadirda kalmistik.
ben Sakaryalıyım ve bizzat yaşadım. günlerce sayılı sayıda ekmek aldığımız günleri gördük biz. 1 yıl tam 1 yıl çadırda yaşadık. 3 katlı evimiz bize bakarken biz korkudan giremedik. o zaman 9-10 yaşlarındaydım. atatürk bulvarı var şehrimizde en merkezi yerlerden. ve o bulvarda asfaltı göremiyorduk enkazdan. şehir merkezi komple asfaltı, elektirği, alt yapısı yerle bir olmuştu. daha neler neler.
Ilk anlarda adapazarinin heryeri heryeri tabiri caizse yerle birdi.. cirilciplak disari cikanmi dersi yorganla cikanmi.. insanlar colugunu cocugunu unutmustu iceride.. ogun herkes kiyamet kopuyor zamnetmisti. durum o kadar kotuydu.. ne taraf tren gari ne taraf karaagac belli degildi.
maalesef yaşadım 7 yaşındaydım en yakın arkadaşımın enkazdan çıkarılışını bir diğerinin de ölümünü izledim :( bütün kış çadırda kaldık nerdeyse yemek yiyemediğimiz günler oldu biçok sevmediğim yemeyi deprem nedeniyle severek yedim allahım bir daha yaşatmasın :(
O günden bir kaç gün önce, güneş tutulması olmuş ve tüm dünyadan gözlemciler Türkiye ye gelip bu doğa olayını izlemişti. Bu arada birileri, güneş tutulmasının iyi şeyler getirmeyeceğini ve kötü şeyler olacağını söylemişti. O gece babam 01:30 gibi bir saatte gelmiş, biraz sohbet muhabbetten sonra herkes yatmıştı. Öyle bir sıcak ve huzursuz bir ortam vardı ki depremin olduğu saate kadar yatakta dönüp durdum. Ankarada olmama rağmen, sallandık ve çok uzun sürdü. Ankarada elektrik otomatik olarak kesildi. Biz de biraz oturup tekrar yattık. Sabah 05:00 civarı biri kapıyı calıp deprem oldunu söyledi ve dışarı çıktık. Sonra anladıkki çok büyük bir felaket olmuş.
Daha çocuktum. 7 yaşındaydım. Şiddetli sallantı sonrası ailemle kendimi dışarıda buldum. Etraftaki manzara çok korkunçtu. Tozlar bulutlar inmek bilmedi.
2. Günü yalovaya geldiğimde ise evlerin kenarlarında birsürü torba gördüm. Her yerde torbalanmis cesetler mevcuttu. Anlatılacak bir durum değil. Dehşet.
Ama hani o sovdukleri batı ve İsrail burada o kadar çok yardım etti ki. Burda o kadar çok insanı ölmekten kurtardılar ki aklın durur. Sadece enkazdan değil. Çıktıktan sonra çadır, yiyecek, bebek bezi yardımları gerçekten onlara olan bakışımda hala etkilidir.
Batı, tek dişi kalmış canavar bunları yaparken bizim insanımızın bir kısmı da Marmara dışından kamyonetlerle gelip yağma yaptılar, depremi zina ve fuhuşa bağladılar.
Ben Antalyadan dönüyordum. Pamukova yakalandık. Tüpraş rafinerisi cayır cayır yanıyordu. Hastaneler bütün hastalarını dışarı taşımıştır. Yollar parçalanmış , üst geçir köprüler yıkılmıştı. Her yer yerle bir olmuştu. Enkazdan insanlar çıktıkça umut doluyorduk. Kötü günlerdi. İstanbula gelene kadar 60 adet 4.5 şiddetinde artçı sarsıntı oldu. Daha fazla yazamayacağım Türkiyemin yaşadığı 100'lerce acıdan biri. Bir sonrakinde ne olacak bilemiyorum. :'( :'(
ben ankaradaydım orada da hissedilmişti elektrik kesilince kalkıp anneme ışığı neden kapattın derken koridorda duvarlara doğru sallandığımı hatırlıyorum evimiz zemin kattı annem beni aldığı gibi pencereden dışarı çıkardı parka git deyip abimi almaya koşmuştu... halk ekmek bayisine bakıyordu babam o zaman emaneten.. geceyi orada geçirmiştik. gölcükte olanları izletmemişti ailem ona rağmen çok üzülmüştüm
çok hatırlamıyorum o kadarını 5 yaşındaydım o zaman dediğim gibi ailem izletmiyordu haberleri. ama annem beni dışarı çıkardığında bile anne terliklerim yok nasıl gidicem diye ağlamıştım. evleri yıkılmış eve girip ayakkabısını almayacak insanlara bunu parayla satmaya çalışmak şeref yoksunu bir davranıştır kesinlikle.
17 ağustos '99 gölcük depreminde "onlar zaten açık saçık giyiyorlardı, dinsizlerdi, içki içip alem yaparlardı, hak etti gavurlar" diyen yobazlardır. maalesef van'da deprem oldu, ölü ve yaralı sayısı da az değil. o yobazlara sormak gerek, gölcük için düşündüğü öküzce şeyleri acaba van için de düşünüyor mu? van'daki depremi de acaba van'lıların kıçını başını açtığı için, alkolün dibine vurdukları için, din iman tanımadıkları için mi olduğunu savunacaklar? "allah'a biraz inancın varsa gıybet etme pislik" derler adama.
O zaman sekiz yaşındaydim. Büyük sarsıntı ve girultuyke uyanmıştım. Aynı odada ablam kardeşim ve ben kalıyorduk. Büyük bir sarsıntı ve girultuyke ile uyandigimda annemi ayakta bir o duvardan bir bir bu duvara çarparken görmüştüm. kelimei Şehadet getiriyordu. Sarsıntı durduktan sonra hemen hepimiz dışarıya çıkmıştik. Hepimiz çok korkmuş tüm vücudumuz korkudan titriyorduk. Ablam şoka girmişti farkında olmadan anne diye bağırıp duruyordu. Amcam ablama tokat atınca kendine gelmişti. Kıyametin provasını yaşamıştır resmen. O gün dışarıya çıkanlar donla külotla atletle cikmişti dışarı o kadar çok korkmuştuk ki bu durumu umursamuyorduk bile.
bu tip soruları soran insanlardan tek ricam lütfen görsel kullanmayın :/
ülkemin insanını o gün çok sevdim
yobazından o gün nefret ettim
3 kuruşluk beyinleri ve lağım çukuru gibi pis kalpleri ile küçücük bebek cenazelerini, fuhuşa, azgınlığa bağladılar. acıyı anlamayı geçtim saygı bile duyamadılar.. bütün pisliklerini örtecek dini bir kılıf buldukları gibi gene din adı altında ruhumu kirlettiler.
1 hafta boyunca gonullu kurtarmadaydim hicte boyle birseye sahit olmadim duymadimda.
Ayrimciligin kafa tasciligin alemi yok.
@Phantasmagoria neye şahit olmadın? sözde hocalara ya da uzak memleketlerden hakkında konuşanlara mı?
bölgedeyken nasıl şahit olabilirsin zaten mübarek?
orada olan adamın bu tip sözlerle ne işi olur? ya kurtarıyordur ya da kurtarılmayı bekliyordur. konuşanlar rahat yerde olanlar. bana güven. önce anlatmak istediğimi anlamayı dene sonra kafatasçı vs de.
bugün youtube a girsen bugün bile görürsün bnzer sözleri.
Walla o günleri çok net hatırlıyorum, böyle şeylere bende şahit olmadım. . Her yerde garip fikirli insan çıkar mutlaka ama böyle yaygın bir durum yoktu. .
@Serpmekahvalti o gün orada duyamazsın ama o günden sonra çok yerde konuşuldu. google a rabbim fuhuş yuvalarını vurdu yaz bak
Yaw arkadaş apir sapır konuşanlara odaklanip, o günü onları konuşarak anmak kadar gereksiz ve ayrıştırıcı bir şey göremiyorum. , cok lüzumsuz bu dediklerin kusura bakma. Yaygın değil bu diyorum bana google a bak diyorsun, google da bulunca yaygın mi oluyor. . lütfen. .
@Serpmekahvalti yaygın olduğunu iddia etmedim ama hiç duymadıysam 100 kere duydum. ayrıştırıcam tabi. acıma bu şekilde yaklaşanla işini bırakıp yardıma koşanı bir mi tutucam. sen kusura bakma
Walla sen böyle acı gün içinden zimbizla bir kaç kendini bilmez çeker, mevzuyu din noktasina, din kullanma noktasına getirirsen, bu sadece senin sorunun derim. .
Sizin tek derdiniz müslümanlara laf etmek üzüldüğünüz falan yok.
17 Ağustos 1999 depremi ile ilgili Cübbeli ahmet Hoca'nın söyledikleri. Hoca'nın, depremin merkez üssü olan Gölcük, Adapazarı gibi yerlerin fuhuş, zina, günahların kol kezdiği yerler olması nedeniyle bu afetle karşılaştığını söylemesti!!!
Bu müslümnlığı karalamak değil gerçeklerdir.
Başka Sözde alim hocalar da bu tür fikirler ortaya atıp açıklama yapmıştır..
@Gülfidan34 evet mümkün bu onları da mı yobaz yaptı herkese yobaz diyin siz adam olun tamam iyi iş.
@TesettürlüBirGenc Sen ne saçmalıyorsun?
Ben yobaz diye bir kelime kullandım mı dikkat et...
Senin bu örümcek ağı tutmuş beynini bir an önce temizlemen lazım.
Eğer müslüman olduğunu iddaa ediyorsan. Kimseye bu şekilde nefret besleyemezsin.
Ayrıca tanımadığın birisi için adamlık vs gibi terimleri kullanmadan önce dikkat et.
İyice kendini rezil etmeden bir daha düşün derim.
İftira atmak.
İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyor ki: Yalan söylemek ve iftira etmek haramdır, sakınmak lazımdır. Bu iki fenalık, her dinde de haramdır.
@TesettürlüBirGenc Dediğim şey nedir?
Allah seni nasıl biliyorsa öyle etsin körü körüne biat etmek yanlıştır..
@Gülfidan34 senin beynini ağlar kaplamış.
@Gülfidan34 arkadasin soylemek istedigi ; kendini bilmez birkac aciklama yuzunden (ki hala guluyorum var mı boyle bir aciklama) dini hakir gormektir.
Dini tam manasiyla yasayanada yobaz denir oldu. Hatta ileri gidip anadolu insanini hakir gorup cok afedersiniz comar diyende oldu.
Ben sakaryaliyim ve depremde 1hafta gonullu kurtarmaya katildim. Sakarya univ. Okudum İstanbul'da yasiyorum ve anlattiariniz gibi agir bir ithamada rastlamadim. Varsada birkac kendini bilmezdir onlarida kaale almam.
Abartmanin manasi yok.
@Phantasmagoria @TesettürlüBirGenç neyi uzatıyorsunuz güzel kardeşim? dini hakir gören kim? hangi gerekçelerle açıkça ortada olanı inkar ediyorsunuz? sakaryada kim ne dicek sana bunu bile anlamıyorsunuz, açın bakın görün diyorum ona da gelmiyorsunuz. senin 1 hafta kurtarmaya katıldım dediğin yerde ben 30 yıldır yaşıyorum. ister inan ister inanma defalarca şahıslardan yüzüme karşı söylendi bu laflar, cübbeli bas bas bağırdı. ben buna kızınca dini mi kötülüyorum? neden sen yardıma koşarken (Allah razı olsun) onlar karalamayı seçti? onların yaptığı dini kötü göstermek değil mi? konuyu abuk sabuk yerlere çekmeyin din ile ilgili sıkıntım yok, varmış gibi göstermeye çalışmayın. iyi okursan ilk yorumumda ''ülkemin insanını o gün daha çok sevdim'' demişim. bu adam ne diyor diye bir düşünseydiniz. illa mevzuyu uzatıp birilerini aklamaya çalışmak zorunda değilsiniz. bana yalancısın diyip geçin kardeşim. bırakında kendi yaşadıklarım hakkında sizden fazla fikir sahibi olayım.
@TesettürlüBirGenc kız gördüğünü yazmış neden hakaret ediyorsun? açar bakarsın yalan mı söylemiş diye. ama illa birilerini savunmak için doğruyu söyleyene hakaret edeceksiniz.
benden uzak durun güzel kardeşim, bu konu uzaktan geyiğini yapacağım şeylerden hassas, kalp kırmaya gerek yok.
@Phantasmagoria
''rabbim fuhuş yuvalarını vurdu''
bu cümleyi google da arattır, yanılıyorsam haklısın. yok dediğim gibiyse lütfen artık gülme
Uzatmanın bir anlamı yok o arkadaşa ne söylersen söyle biz dini kötülüyor müslümanları aşagılamış olacağız ne diyeyim ki herkes haklı..
@Gülfidan34 haklısın, bn soruyla bağlantımı koparıp gideyim en iyisi. sana da teşekkür ederim bildiğini söylemekten çekinmediğin için
Hocam kurtarma aninda oyle birseye rastlamadim, ki adapazarinda da akyazida yasadim ve hicbir zamanda bu yazilanlardan bahsedilenlerden bir tanesine rastlamadim.
Ha yok mu? İllaki var ama turkiyenin heryerinde var fuhusuydu suyuydu buyuydu.
Burda anlatilmak istenilen bu tarz aciklamada bulunan kisileri islama mal edip dinide zan altinda birakmamaktir.
Adnan oktarin dinle bir alakasi mi var? Yok.
O zaman idda edilen kisilerinde dinimizle alakasi yok. Evet yobaz mi? Yobaz.
Yoksa kimsenin kalbini kirmak gibi bir niyetimiz yok. Olduysada ozur dileriz.
@Gülfidan34 bu yorum yapan arkadaş sanki bir sürü kişi böyle daveaniyormus, böyle bir alışkanlık varmış ve bu davranış yayginmis gibi anlattı en başta sonra laf çevrildi. .. ilk yorumları incelersen, insanların neden tepki verdiğini anlarsın. . sanki dindarlar arasında böyle bir söylenti var gibi aktarıyor, artı böyle bir gün için akılda kalanin sadece bu olmasi enteresan. .
@Phantasmagoria e be güzel kardeşim zaten en baştan beri sana deprem bölgesinde söylenmediğini izah etmeye çalışıyorum. yüzüme karşı bir samsun lu arkadaş söyledi mesela (askerde) istanbuldan cübbeli söyledi mesela, yani başka bölgelerden o günü yaşamamış olanlar söyledi.
dini neden zan altında bırakayım? bilinçli olarak yobaz kelimesini kullandım, müslüman diyerek dini kötülemedim.
şahsi algılama seninle alakası yok ben kendi adıma bunu hazmedemiyorum ve açıkça dile getirip onları bu ülkenin güzel insanlarıyla bir tutmak istemiyorum hepsi bu. hangi aptal, fırınında sabaha kadar ekmek pişirip kamyonlarla yardıma gönderen müslüman güzel bir insan ile daha acılar tazeyken bu açıklamaları yapan insanı bir tutar.. tüm müslümanlığı karalarsam o fırıncının ahı beni bu dünyada bırakmaz.
(fırıncı sadece örnektir, binlerce güzel insan vardı yardım eden)
@Serpmekahvalti algılama sorununu, benim anlatım sorunummuş gibi lanse etme. ne dediysem onun arkasındayım. yobaz dediğimde tüm müslümanlar dediğimi düşünüyorsan bu senin sorunun.
ilk yorumumdaki ''ülkemin insanını o gün çok sevdim'' cümlesini okuyamıyorsan bu senin sorunun.
hele ki senden çekinip sözlerimi başka tarafa çekeceğimi, kıvıracağımı sanıyorsan bu en büyük sorun.
sadece kişi isimleri vermedim, görüşüm kaldırılmasın, polemik olmasın diye.
istediğine inanabilirsin ama beni söylediğime inandıklarınla itham edemezsin.
aklımda neyin kaldığını bilemezsin, sadece sana söylediklerim hakkında fikir sahibisin
kendine iyi bak, seninle daha fazla konuşmanın ikimizede bir faydası olmayacak.
Keskin ifadeler ile bir yorum yapınca sonucunda gelecek tepkilere hazır olacak insan. . Burada olan bu. , sana cevap veren herkesi suçlamak sadece bundan kaçınmaktir. Algı senin dışarıya yansittigindir, bütün karşı cikanlar da algı sorunlu bir sen mi mükemmelsin. .. ayıp yani. .
@Serpmekahvalti sonuçlarla ilgili bir sıkıntım yok. söylediklerimin yalan olduğunu iddia etmenle ilgili sıkıntım var.
sözlerimi bir dini kötülemeye atfetmenle ilgili sıkıntım var. tek kesin ve keskin cümlem ''yobazlar'' demem ve arkasındayım. ama sen beni tüm müslümanlara yobaz demekke itham edersen, izin ver de cevap vereyim di mi.
katılmamanı anlarım sonuçta ben duymuş olabilirim sen duymamışsındır ama senin ki bunu aşıyor, yalancılıkla suçluyor ve sözlerimi çarptırıyorsun.
İzmit doğumluyum, o gece de İzmitteydim depremin merkezinin 3 km kadar yakınındaydım ve henüz çocuktum:
O gece uyumadan hemen önce havaya baktım ve kırmızı olduğunu gördüm anlam veremedim meğer az sonra olacakların ve yer yüzünün de o renge bürüneceğinin habercisiymiş...
Uyudum, çığlıklarla gürültüyle birlikte uyandım kimi yaralı kimi şokta kimi yarı çıplak herkes sokağa çıkmıştı kimse ne olduğunu bilmiyordu sabaha kadar şokta bekledik hava aydınlandığında kimisi Çenesuyu'nda bulunan Buz Patenine giderek akrabalarını teşhis etmeye gitti. O buz komple kan olmuştu. Sokaklar kan kokuyordu. O depremden sonra çoğu insan evlere giremedi ve İzmit Otogarı olarak bilinen bölge de kurulan konteyner kentte yaşamaya başladı.
Annemin beni battaniyeye sarıp evden cikarisini hatırlıyorum depreme dair, uyuyordum zaten ve küçüktüm. Babamın ayağında farklı farklı ayakkabılar vardı dışarı çıktığımızda. Tam giderken alt kattaki yaşlı komşu amcama bağırınca onu da sırtlayıp hep beraber inmistik. Karşı taraftakiler bizim binanın yandaki bina ile birleştiğini söylediler, hala da söylerler, yan yatmış güya ama bilmiyorum, hala aynı evdeyiz zaten Allah korusun bir daha böyle bir şeyden.
Ben yaşadim uyumak uzereydik kuzenlerimdeydim birdenbire heryer sallanmaya başladi dolaplardan herşey duşuyordu korkunç bir gurultuydu 7. kattaydik merdivenlerden inene kadar elektrikler kesilmişti gece bahçede uyuduk o akşam pek bişey anlayamadim sabah uyandığimda çevremdeki evler yıkılmiş yollar çatlamiştı herkes ağlıyordu ve hala o yaştan beri deprem fobim var bir ses duysam deprem olacak zannediyorum gokgurultusu bile beni korkutuyor 😞.
yaşadım hemde çook fazla derinden o gece çok güzel bir hava vardı mutlu bir şekilde uyumuştuk ama gecenin bir saati babam uyandırdı kalk deprem oluyor dedi dışarı çıktık apartopar rabbime şükürler olsun bize bir şey olmadı ama o günün sabahı gölcüğe misafirliğe giden halam ve kuzenim onlar göçük altında kalmışlardı şu an yazarken bile gözlerim doldu hayat dolu yaşama sevinciyle dolu o gece ölmüş kuzenimle birlikte :( 1 hafta babamlar amcamlar aramaya gittiler 1 hafta sonra buldular ikisi birbirlerine sarılmış şekilde vefat etmişler :( :( :( o yüzden 17 ağustos benim için ailemiz için çok kötü bir gün hiç sevmedim sevemiyeceğimde rabbim önce halamla kuzenime sonra bütün hayatını kaybedenlerden rahmet eylesin rabbim birdaha bize böyle bir acı yaşatmasın
şu telsiz konuşmaları tüylerimi diken diken etti :(
https://www.youtube.com/watch?v=bWqQw0rJPHM
Ayrıca hiç hatırlamıyor musun depremi seninle yaşıtmışız benim aklımda kalan birkaç görüntü var hayal meyal
sanırım ben İstanbul'da olduğum için hatırlıyorum sadece birkaç görüntü.. babam küçük kardeşimi kucağına almış kelimei şehadet getiriyordu ben de annemin kucağındaydım sadece ışıldak yanıyordu her yer karanlıktı. Nasıl dışarı çıktık o sarsıntı nasıldı bunları hatırlamıyorum ama dışarıdaki manzarayı da yine tek bir kare hatırlıyorum bizim evin önü parktı ve insanlar oraya yığılmıştı ellerinde fenerler falan. Başka da bir şey de yok aklımda ama Allah bidaha aynı acıları yaşatmasın
depremde kuran kursunun yatakhanesinde uyuyordum gece saat üç tabi ayakta olacak halim yoktu. bir gürültü patırtı derken herkes ayakta tabi bir telaş kapının yolunu zor buldum. dışarı çıktık her taraf yıkılmış. kurs binasıda çökmüş tabi. sonra amcam geldi aldı beni arabayla bizim eve doğru gittik. bir baktıkki bizim apartmanda çökmüş. neyse sabah falan oldu ölüler birer birer çıkarılmaya başlanıyordu. her taraf leş gibi kokuyor. kimisi can, kimisi mal derdindeydi. hayat durmuştu zaten. millet yiyecek ekmek bulsa 2 rekat namaz kılıyordu. millet korkudan 8-10 milyara sattı hep dairelerini. deprem zengine yaramış oldu yani. adamlar daha sonra aldıkları daire ve iş yerlerini satıp trilyonluk oldular. yani yine garibana girdi anlayacağın. Allah bir kerede hata yapmadan yönetse şu kainatı...
Sultanahmet'teydim. Orda oturuyorduk, çocukluğum orada geçti
Tek hatırladığım, uyuduğum kanepenin beşik gibi sallandığı. Bunu baya baya hissetmiştim.
Bir de, buzdolabının üstünde mcdn01.gittigidiyor.net/.../216916312_tn30_0.jpg vardı.
Düşmüştü, dökülmüştü
Sadece 3,5 yaşındaydım ama ben de bir şeyler hatırlıyorum. Sallantı anında annemin yanında yatıyordum ve o da kardeşime hamileydi. Sallantı sırasında evin sağa sola doğru gittiğini hissettim. Belki çok saçma gelebilir ama evin (3 katlı apartmanın en üst katındayız) sanki en üst katının alt katla iç içe geçtiği gibi bir hissiyata kapılmıştım. Sanki ev sallanmıyor da üstüne basılmış bir teneke kutusu gibi eziliyordu. Artçılar vs. derken haftalarca arabanın içinde uyuduğumuzu hatırlarım.
Ben yaşadım. Deprem ne bilmediğim için çok eğlenerek merdivenlerden indiğimi, binadaki yarığı görünce durumu anladığımı söyleyebilirim. Çadırlar kurulmuştu bir hafta kadar herkes çadırlarda yatmıştı. Birlik beraberlik yüksekti. Annemin leğende beni sokak ortasında yıkadığını da net olarak hatırlıyorum.
Anlatacak kadar hatırlamıyorum o zaman 4 yaşındaydım. Sadece gece annemin beni çağırdığını hatırlıyorum. Kalkmak istemeyince teyzenlere gidiyoruz diye kandırmıştı öyle kalkmıştım hatta teyzemin kızıyla oynayacağımı falan düşünüp. Sonra da bütün apartman sokağa çıktığımızı hatırlıyorum. Bir de o zaman 1 aylık olan kardeşimi annemin kucağında gördüğümü hatırlıyorum. Gerisi yok sonra çadırda kalmışız arabada yatmıışız falan ama hatırlamıyorum
Bizatihi yaşadım evin beşik gibi sallandığını uyku sersemi ne oldugunu anlamamak la birlikte sadece bizim evmi yıkılıyor lan acaba diye dışarı koşturmamızla butun mahallenin caddelerin zibil gibi insan kaynadığını herkesin elinde radyolar bir şekilde haber almaya Çalışan insanlar itfaiye ambulans sesleri müthiş bir karmaşa ve bunlar hepsi 45 sn gibi bir sürede oluyor.. çok kısa süreli bir kıyamet etkisi.. allahın insanlara kendini hissettirmesi olayı... allahtan çocuktukta pek bişey anlamadık o yuzden pekde korktugumu soyliyemıcem
3 Yaşındaydım pek bişey hatırlamıyorum. Kesik kesik var. Avize salıncak gibi şiddetli şekilde sallanıyordu. Uyanıp annemi uyandırdığımı hatırlıyorum. Aile ziyareti için Kocaelindeydik. Bir anda panikle tüm aile dışarı çıkmıştık boş bir arsaya. Sanırım bir bina kagıt gibi ikiye ayrılmıştı gözümün önünde. Mahşer günü gibiydi. Bizim binada baya sallanmıştı oyuncak gibi ama yıkılmamıştı allahtan. Sonrasında evin yanındaki arsaya çadır kurulmuştu orada kalıyorduk. Çok korkmuştum. Sonrası yok bu kadarını hatırlıyorum.
Babam balkonda hamakta uyuyormuş kuzenimde bizde kalıyor annem hamile ben benek birde ablam var o gece kimseye huzur vermemişim anne çok sicak anne uyuyamıyorum annem uyuklayınca balkona kaçıp mermerlere yatarmişim babamda gelmiyim diye balkonun kapısına koltugu cektimiş deprem başlayınca annem uyanıp babamı uyandırmaya çalışmış bizim evdende bütun manzara ayaklar altında tabi babam bakıp etrafa sadece şunu demiş deprem degil Kıyamet kopuyooo
Amcamın hanımını kaybettik arkadaşımın babası öldü tanıdığım bir halanın eli gitti 😔
5 yasindaydim ama tek unutamadigim meydanda kamyon kasalarinda kaldigimiz gecelerdi komsularla tanimadigin insanlarla yatip kalkiyoduk evimi cok ozlemistim ama girmeye korkuyodum eve girdigim ilk gun bile kalbim cok kotu atiyordu Allahim yasatmasin bidaha
Ozaman daha 5 yaşındaydım yatakta feci şekilde sallandığımı hatırlıyorum biz bide geç inmişiz millet bağırıyordu kimisi çıplak dalmış sokağa indiğimizde herkes sokaktaydı ve evlerin önünden kaçışmaya başlamışlardı sonrası dışarda kalmak korkuyla arada eve girmek falan zor şeylerdi
arkadaşım bir yatağa bir tavana çarpıyordum. gardrop üstüme yıkılıyo devrilemeden kalkıyordu diyor. deprem öncesinde yatmadan balkondaydık ve yıldızlar inanılmaz çoktu ve çok büyüktüler diyor. birde bir arkadaşı yolda yakalanmış yol resmen dalgalanıyormuş... uzun bir süre kekeme kalmış. deprem anında dışarda ışıklar varmış...
Canım mesajı neden ysptın bunu bana lütven ac lütven
Güzelim özür lğtven
Lütven canısı. Cezamı cektı hadı
Evet annemi babamı abimi kaybettigim insanların doğmadığı dünya da benim tek başıma yaşamaya mecbur bırakan gece
O yaşlarda İstanbul'da deildim depremden 1 yil sonra taşındık. Sadece televizyon daki görüntüleri ve kurtarma ekibinin sesi kulaklarmdan gitmiyor , burdaki yorumları okuyunca canım yandı çok kötü :(
Kocaeli'nde yaşıyorum dayımlar Giresun'daydı ben ise onların evinde kalıyordum. Allahım nasıl bir uykuya daldırmışsa beni o cehennemi duymadım. Ablam ve arkadaşlarım geldi uyandırdı beni tek taşıdığım için ilk aklına ben gelmişim ablamın kafayı yer gibisinden
O gece ağlamışım hep hiç susmamışım annem de mama hazırlıyormuş gece deprem başlayınca gardrop üstüme yıkılmış beşik tutmuş yoksa meftaydım zor Allah bir daha yaşatmasın.
çocuktum yaşadım. 1 hafta çadırda kaldık. ben dilimi yutmuştum, epey süre konuşturamadılar, abimide uzun bir süre bulamadılar, daha sonra devrilen yatakların arasından çıktı. kaşı sıyrılmış ütü masası üstüne düşünce. çok şükür bir kaybımız olmadı. hala aynı evde yaşıyoruz. 10 sene sonra tekrar döndük eve.
Hepimiz uykudaydık Babam beni kucakladığı gibi dışarı çıkardı annemde kardeşimi evimize bakıyoduk dans ediyodu resmen dışarsı mahşer yeri gibiydi yarı çıplak insanlar kaçışıyodu o gün evlere girmedik dışarda uyuduk o geceki sallantıdan hatırladığım Çok bişey yok ama artçı depremlerde flan Çok korkmuştum
Çok tuhaftı ya küçüktüm , yattıgım yatak sallanıyordu. Hatta evdne çıkarken beni unutmuşlar abim koşarak düşe kalka almış. O gece dışarda uyumuştuk. Çok iyi hatırlarım fabrikanın otoparkında demirden demire battanıyeyle salıncak yapmıstı annemde onda yatırmıstı. Değişik bir anı ama korku dolu bir gece
Kocaelide yaşıyorum ve bunu çok iyi hissettim.. abimle ranzada yatıyordum o sıralar.. zaten sarsıntı ranyazı itiyordu yerinden.. öyle gürülütü bir ses vardı ki.. bağırsan kimse seni duymazdı.. tabi 45 saniye nasıl durabildim hala aklım almıyor.. öyle şok vardı ki kaçarken kapıyı bile açmak yerine itiyorduk... sonra açıp koşarak kaçtık tabi.. gökyüzüne bir baktım yıldız yamuru gibiydi sanki hepsi üzerimize akıcaktı nerdeyse.. öyle eve 1 hafta girmedik...
İzmitteydim.. Cocuk aklı işte anne bu ağaçlar neden evimize giriyo dediğimi hatırlıyorum. Dışarı çıkışımızı kardeşlerime ağlamayın evimize salıncak aldık deyişimi sokaktaki insanları bagaran amcamı yengemin imdatttt dedigini çok şükür bizler iyiyiz hala hayattayız. Allah kaybettiklerimize rahmet eylesin...
20 li yaşlarımın başındaydım. İstanbul'da evimde ve uyanıktım. Korkunç bir deneyimdi, hala aklımda. Bitmeyecekmiş gibi uzun ve çok güçlü bir sallantı yaşadık. Ayakta bile duramiyordum. Ben ve yakinlarim zarar görmedik depremde ama binamızın bu sarsıntıya dayanamayacağını ve öleceğimizi düşünmüştüm. Dilerim bu korkuyu kimse yaşamaz.
Ben 3 yaşındaymışım o zaman o yüzden hatırlamıyorum ama annemin anlattığı kadarıyla bile insanın gözleri doluyor. Bide bizimkiler evden çıkarken babam beni evde unutmuş sonra geri çıkıp almış yoksa suanda bu satırları yazamıyor olacaktım :/
4 yaşlarındaydım... Dışarı çıktığımızı hatırlıyorum annemle.. Babam görevdeymiş annem anlattı da sonradan.. Pek bir şey hissetmemiştim ben. Annemle dışarı çıktığımızı ve herkesin dışarda olduğunu hatırlıyorum sadece..
Her taraf aydınlanmıştı. Perde o denli üstüme geliyordu ki bu şekilde gelmesi için binanın fizik kurallarına göre yan yatması şart. Aşağıda kadın erkek herkes yarı çıplak veya çıplaktı. mahşer yeri gibiydi. kimsenin gözü kimseyi cinsel bir obje görmeyecek kadar panik havası vardı.
O gün Gebze'de idim, gece Ankara'ya gittim, Ankara'da da hissedildi, hiç anlatılacak gibi değil, her şey bir anda bitti. . Bir kaç hafta sonra gebzeye geldim, insanlar her gece sallanmaya alışmış idi, enkazdan kurtulup aylarca travmayi atlatamayan arkadaşlarim var. ..
Yalovadaydım ve en kötü şekilde yaşadım 3 akrabam yanarak vefat etti. Rabbim bir daha göstermesin çok kötü günlerdi
Izmirde bile hissedildi i deprem. Gökyüzünün pembeligini hiç unutmuyorum. O gün herkes ağaçlık alanlara gitmişti bizde ailecek orda sabahlamıştık. Korku doluydu allah birdaha yaşatmasın.
Ben yasadim... hemde tam. merkezinde adapazarindaydim..
İzmitte yaşadım. dairenin zemini 45 derece eğildi bina yıkılıyor sanırsın bırak ayakta durmayı dizlerinin üzerinde dahi duramıyorsun ordan oraya yuvarlanıyorsun
Ben Ankarada yaşıyorum. O zamanlar 5 yasindaydim ve bizimkiler deprem oluyor diye uyandirip disari çıkarmıştı beni. Ve bizimkiler cok korkmustu siddetinden. Kaldi ki ne kadar etkisi olacak Ankaraya
Allah bir daha yaşatmasın dün gibi unutulur gibi değil 8 yaşındaydım ve gerçek ten psikolojim çok bozulmuştu, eve girmedim hiç apartman hasar gördüğü için korkuyordum sırf ben eve girmiyorum diye ailem başka yerden ev tutmuştu taşınmıştık.. Rabbim bir daha göstermesin o yaştan beri tek kalamıyorum 😢
Ayvalık'ta bir otelde gece yakalanmıştık o depreme. Herkes oteli gece pijamalarıyla terk etmişti ama ben uykumda hiçbir şeyi farketmemiştim. Sabah kalktığımda olanları duymuştum ve otel bile büyük hasar görmüştü bazı yerlerinde. Çok şükür o gece koruyucu meleklerim bana dikkat etti ki uykumda bişey olmadı.
4 özel cevapSadece soran ve cevap paylaşan üye bu paylaşımları görebilir. Daha fazla bilgi için tıkla!
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Kadın Emeği 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
En İyi Cevaplar