Kendini savunamamak konusunda ne düşünüyorsunuz?

Bazı zamanlarda kendimi savunamıyorum. Özellikle geçmişe baktıgımda ya da yakın gecmıs de olabilir, daha çok farkediyorum aslında o an cevabını vermelıydım uyarmalıydım dıyorum. O an haklı oldugumu düşünsem de emin olamıyorum haklılıgımdan. Tecrübe kazanmadan ortamı tanımadan yorum yapıp aptal, toy görünmek boş konusmak istemediğimden susuyorum. Örneğin öğrencilik yıllarımda hocalarıma ya da benden büyük öğrencilere birsey demezdim, ya da şu an iş hayatına yeni atıldım bu yıl, begenmedıgım saçma buldugum durumlar olsa da veya bana kişisel olarak can sıkıcı gereksiz birsey soylendıgınde sadece muhatap olmamayı, duymamayı seçiyorum. Çünkü sonrasında bir bildiği vardır benden daha cok görmüş gecirmiştir diye içimden düşünüyorum. Kişisel konularda ise gerginlik olmasın istiyorum, ortamda sorun çıkaran gibi görünmek de istemiyorum, laf sokmak yerine direkt öfkelenen biriyim çünkü. Karşımdakine uyup da karsılıklı olarak laf sokmak, moral bozmak da istemiyorum, basit geliyor.

Ancak bu durum beni içten içe sinirlendiyor. Çünkü agzı olan yorum yapıyor, hiç bir meziyeti olmayan insanlar kibirle kendi fikirlerini savnuyor dikte diyor vs bunları gördükçe aslında sinirleniyorum. Mantıklı olanı yapmak istiyorum bir yandan da üstünden zaman gecınce etraflıca görebiliyorum herseyı. Aslında demelıydim orda bişeyler diyorum. Her yaptıgım eylemin sonunda hem iyi hem kötü tarafları doğacak amma en azından orta karar bir seyler yapabilsem hatırladıgımda canım sıkılmasa diyorum.

Sizde durum nasıldır deneyimlerinizi paylasırsanız sevinirim?