Merhaba arkadaşlar. Sorunun başlığında da gördüğünüz gibi, ben bu huyumdan nefret ediyorum. Kendimi tam bir öküz gibi hissediyorum. Dört kişilik bir ailenin içerisinde en küçüğüyüm, yirmi yaşındayım. Küçükken evdekiler gerek kahvaltılarda, gerek akşam yemeklerinde, gerek eve yiyecek bir şey aldıklarında onları kendi aralarında paylaşırken bana daha fazla pay verirlerdi. Sanırım küçük olduğum içindi bu ve sanırım benim bu pis huyumun zeminini hazırlayan olaylar da bunlardı. Ben ise hiç karşı çıkmazdım buna. Çünkü işime geliyordu. Ama yaş ilerleyince işler çok kötü olmaya başladı. İlkokuldayken, lisedeyken herhangi bir abur cubur aldığımda (mesela bisküvi) kimse istemesin diye tenha bir yere gidip tek başıma yerdim. Şimdi üniversitedeyim ve hâlâ da böyle yapıyorum. Birileri yediği vakit sanki param boşa gidiyormuş gibi hissediyorum.
.
Bunun dışında ben bir yerde yemek yerken karşımda yemeyen birisi otursa (en yakın arkadaşım, hatta ailemden biri bile olsa) yediğim şeyden biraz almasını istemem, nezaketen "istersen alabilirsin" demem, hiç aklıma gelmez bu, löp löp yerim yediğim şeyi. Burada çok bencilim. Ama başkası olsa ikramda bulunur. Lisedeyken bir kere biri bana bunu yapınca ben çok şaşırmıştım, garipsemiştim. Ben olsam hayatta yapmazdım.
.
Aslında ben parayı sadece kendim için harcayacaksam hiç de cimri birisi değilim, hatta tam tersi har vurup harman savurabilirim. Ama parayı başkası için harcayacaksam işte çok cimri oluyorum. Lisedeyken en yakın arkadaşım bile benden borç istese (tepkisiz kalsam bile) içim rahatsız olurdu hep. Parayı ayıp olmasın diye vermişliğim vardır ama elli kuruş bile versem sanki servet vermiş gibi ve kerizlenmiş gibi hissederdim kendimi. Üniversitede böyle bir durum yaşamadım ama yaşarsam yine kendimi enayi gibi hissederim sanırım.
.
Kafam çok karışık, kendimi ifade etmede güçlük çekmiş olabilirim ama anlarsınız diye umuyorum. Ben bu huyumdan nefret ediyorum arkadaşlar. Benim işim biraz uzun ama düzelmek istiyorum. Yardım edi
.
Bunun dışında ben bir yerde yemek yerken karşımda yemeyen birisi otursa (en yakın arkadaşım, hatta ailemden biri bile olsa) yediğim şeyden biraz almasını istemem, nezaketen "istersen alabilirsin" demem, hiç aklıma gelmez bu, löp löp yerim yediğim şeyi. Burada çok bencilim. Ama başkası olsa ikramda bulunur. Lisedeyken bir kere biri bana bunu yapınca ben çok şaşırmıştım, garipsemiştim. Ben olsam hayatta yapmazdım.
.
Aslında ben parayı sadece kendim için harcayacaksam hiç de cimri birisi değilim, hatta tam tersi har vurup harman savurabilirim. Ama parayı başkası için harcayacaksam işte çok cimri oluyorum. Lisedeyken en yakın arkadaşım bile benden borç istese (tepkisiz kalsam bile) içim rahatsız olurdu hep. Parayı ayıp olmasın diye vermişliğim vardır ama elli kuruş bile versem sanki servet vermiş gibi ve kerizlenmiş gibi hissederdim kendimi. Üniversitede böyle bir durum yaşamadım ama yaşarsam yine kendimi enayi gibi hissederim sanırım.
.
Kafam çok karışık, kendimi ifade etmede güçlük çekmiş olabilirim ama anlarsınız diye umuyorum. Ben bu huyumdan nefret ediyorum arkadaşlar. Benim işim biraz uzun ama düzelmek istiyorum. Yardım edi
Güncellemeler
+1 yıl
Burada hep yemek üzerinden girmişim konuya ama ben her türlü konuda paylaşmayı sevmiyorum. Paylaşmayı seven, cömert bir insan olmak istiyorum. Takıntılı birisiyim ayrıca. Yardımlarınızı bekliyorum.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar