Kayınvalide ve görümce nefretim abartı mı, yoksa gerçekten haklı mıyım ne yapmalıyım?

şimdi konu şu, ben kayınvalidemi ve görümcelerimi hiç sevmiyorum, neden bilmiyorum ama onları görünce falan böyle nefret var içimde, içim ısınmıyor bir türlü, her hareketleri bana batıyor artık, egoist geliyorlar bana. şimdi anlatacağım olayları, ben 2 kez taşındım ikisinde de tek bir kişi gelip taşınırken yardım etmediler bana. son taşınmamızda çok zorlandım, psikolojik olarak da ailem uzakta benim, onun ailesi yakın, ablasını aradı dedi, gelir misin yardıma işte dedi, öteki görümcem gelecekmiş, oraya oturacağız dedi, gelmediler bile yardıma. ben, mecbur değiller tabii yardım etmeye ama en azından yerleştirmeye gelebilirlerdi. temizliği de yaptım, eşyaları da yerleştirdim, tadilatı da yaptım ben, ama o kadar zor oldu ki ağladım sinirden, inşaat pisliği, tuğlalar falan, boya vs canım çıktı. neyse sinir oradan bir kaptım, bunlara bir gıcık olmuşum, eşim de o zaman sinirlendi falan. kaynanam da yıllık izindeydi, bayağı bir tatili vardı, ne bir kere arayıp sormadı bile, yardım edeyim mi diye. aramış bir gün, biz gidiyoruz gezmeye geliyor musun diyor, ben dedim temizlik yapacağım gelemem. neyse her şeyi kendimiz eşimle yaptık, sadece kayınpederim yardım etti biraz tamirat vs, gerisini akrabalarla ıvır zıvır taşıdık, büyük eşyalara nakliye tuttuk. o sıra dışarıdan yemek yedik, kimse çağırmadılar bile. neyse girdik içine, ben evi vs topladım, bayağı sinir küpü olmuştum, ailem bile dedi ne oldu sana, sinir sistemin mi bozuk, böyle değildin dedi, yok bir şey dedim neyse işte. eşim araba aldı, yıllık iznine de çıktı, hah dedim tam gezeriz baş başa derken araba borcundan para kalmadı 🙄 bu sefer de her gün annesi babasının yanından çıkmadı, hep beraber pikniğe gittik. görümcelerim diyor ki salata yapıyoruz, küp küp yap biz yiyemiyoruz, domates boyutu normal dedim ben de, çatala kaşığa gelmeyen şeyi nasıl yiyeceksin ormanda dedim, diyor ki olmaz. o da salatayı küp küp yaptı sanki marifet gibi, koydular ortaya 😂 çatala gelmedi bile salata, benim domatesler geliyor, değişikler, her şeyi onlar biliyor, biz bir bok bilmiyoruz zaten. sadece bu da değil olay, niye her yere hep beraber gitmek zorundayız ya, bok mu var. ben birini çağırıyorum mesela, annesini, hemen diyor görümcemi arayacakmış, o da gelsin. bana sordun mu çağırıyorsun, bok var hep beraber geliyorsunuz. geldiklerinde ellerini bir şeye de sürmüyorlar, sinirlilikler bende. evime kaç ay oldu çağırmadım, her seferinde müsait değilim diyorum. madem öyle siz yapın yapın, ben mal mıyım. geçen gün de dedik kaynanama, sizde kalacağız, gün verdik ona, eşimle gitmiş kızlarına söyledi mi bilmiyorum ama bence söylemiş. o gün aramışlar, biz de geliyoruz diyorlar. iyi de ben hepinize yemek yapmak zorunda mıyım, benim mi evim orası. madem 2 gün önce söylemişler geleceklerini, kızların niye gelip yardım etmiyorlar, ben hamal mıyım, gelinim diye niye ben yapıyorum yani. kaynanam da gelmiş, aferin böyle ol diyor, sen kimsin bana böyle diyebiliyorsun, sen kendi kızlarına bak önce. sabahın da çocuklarını bıraktılar baksın diye kadına, kaldığıma pişman oldum, aşırı sıkıldım, ben köle miyim. bence 3’ü arasında konuştu, biz de gelelim görelim ne yapacak yemek diye kaynanamın evine toplandılar. normalde gelmeyenler ben gelince değere mi bindi. ben de selam vs vermedim, hoş geldiniz de demedim, o kadar sinir bastı ki çünkü eşimle de tartıştım sinirden. ertesi gün babasıyla balığa gitti, beni bıraktı orada, sanki ben tatil yapıyorum, orada hizmetçi olduk, kendi keyfi yerinde tabii. dedim gitmek istemiyorum, illa gidelim, bok var, kafam da şişti. çocuklarından, onların o kadar soğumuşum ki onlardan, seslerine bile katlanmak istemiyorum. bir de marifetmiş gibi eşim arıyor, kardeşlerim de gelecek, güzel şeyler yap diyor, sinir bir bastı bana. gel çok biliyorsan kendin yap dedim. beni niye götürüyorsun o zaman ananın evine ya, kendi anası kızları gelmeden yemekleri hazırlıyor, bana gelince niye hazır değil, işten geldim, banane kardeşim, ben sana yemek yemeğe mi geliyorum, yap ye. bir de sadece bu değil, bir ara elbise giymiştim, telefonu kapatmamış, duydum bana deli dedi, bu ne biçim giyiniş dedi arkamdan. sinirliyim böyle, hepsini boğasım var. bir de yaşlansın bakmak istemiyorum, eceliyle ölsünler, çekemem