Babasını kaybeden biri bu acıyla nasıl başa çıkar?

Hiç
Geçmeyecek Berat

Yapacağım zaten sonsuza kadar yapacağım rahmetli de bizden habersiz yapmış

Allah’ın bir kulu çıkıp da “Baban kötü bir insandı” diyemedi. Herkes onun hakkında güzel şeyler söyledi. “Allah babandan razı olsun, ne kadar dürüst, imanlı, güzel ahlaklı bir insandı” dediler. İnsan böyle bir sözleri duyunca hem gururlanıyor hem de acısı daha da derinden hissediyor. İyi ki senin gibi güzel bir insanın evladı olmuşum babam. Allah senden razı olsun, mekânın cennet olsun. 🤲🏻 Konuşmayan ne çok insan geldi de ağladı

Gazze’de ki çocuklara çok üzülmüş elimden bir şey gelmiyor diye öğrencisi şiir yazmış ona

Eylül’ün altısı kara bir haber
Yüreklerimizi yaktı be hocam!
Son defa çayları yudumlamadan
Ansızın gidişin yıktı be hocam!

Ümmetin bu kadar derdi var iken
Yürekler daralmış tam da har iken
Alışmak inan ki çok da zor iken
Gözümüz ardından aktı be hocam!

Eylüller kefeni biçer mi olmuş
Ardından sevenler bîçare kalmış
Makamındaki gül yas tutup solmuş
Eş, dost çaresizce çöktü be hocam!

Okullar açıldı neden gelmedin?
Karşımızda son kez neden gülmedin?
Üç beş günlük daha neden kalmadın?
Kader acıların ekti be hocam!

Şehitlik Camii dolarak taştı
Gencisi, yaşlısı oraya koştu
Tabutun önünde içimiz hoştu
Dostların boynunu büktü be hocam!

Tâlibi severdi seni özünden
Zevk alırdı inan tatlı sözünden
Bademli’de kalan en son izinden
İçimize şimşek çaktı be hocam!

Valla benim babam diye demiyorum harika bir insandı Allah da inşallah ondan razı olur oda çocukken çok sıkıntı çekmiş üniversite de babasını kaybetmiş eve hem baba anne olmuş

Belki de hayatında yaşadığı o zorluklar yüzünden kimsenin yokluğunu, çaresizliğini görmezden gelemezdi. Elinden geldiğince herkese yetişmeye, birinin derdine çare olmaya çalışırdı.

Arkasından kimsenin kötü bir şey söylediğini duymadım. Tam aksine, onu tanıyan herkes güzel sözlerle anlattı. Cenazesinde, ardından konuşulanlarda, yıllardır tanıdığı insanların anlattıklarında hep aynı şeyi duydum: “İyi bir insandı, yardımseverdi, kimseyi geri çevirmezdi.” Bir insanın ardından söylenebilecek en güzel sözler bunlar değil mi?

Babam bir sürü yetime burs vermiş. Belki bizim haberimiz bile olmadan nice çocuğun eğitimine destek olmuş, nice insanın elinden tutmuş. “Ben yaptım” diye anlatmayı, karşılığını beklemeyi hiç sevmezdi. Yardım ettiği insanların çoğunu biz sonradan öğrendik. Kendi yaşadığı yokluğu başkasına yaşatmamak için uğraşırdı.

Yedirmeyi, içirmeyi çok severdi. Eve biri geldiğinde mutlaka bir şey ikram etmek isterdi. Sofrada herkes doysun, kimse aç kalkmasın isterdi. Misafiri başının üstünde tutardı. “Bir tabak daha koyun, bir şeyler yesin” derdi. Bazen imkânı çok olmasa bile elindekini paylaşmaktan hiç çekinmezdi. Onun için paylaşmak eksilmek değil, çoğalmak demekti.

Çocuklara ayrı bir sevgisi vardı. Bir çocuğun yüzünün gülmesi, birinin ihtiyacının karşılanması onu mutlu ederdi. Kendi çocukluğunda yaşadığı sıkıntıları bildiği için olsa gerek, özellikle ihtiyaç sahibi insanlara karşı daha hassastı. Kimseyi küçük görmez, kimsenin derdiyle dalga geçmezdi. Bir insanın ne yaşadığını bilmeden hakkında konuşmamayı öğretmişti bize.

Şimdi düşünüyorum da, babamın bize bıraktığı en büyük miras belki de bunlar. Mal mülk değil, insanların kalbinde bıraktığı güzel izler… Ardından edilen dualar, edilen güzel sözler, “Babanız çok iyi insandı” diyen insanlar…

Benim canım babam… Sen bana sadece babalık yapmadın, nasıl iyi bir insan olunacağını da gösterdin. Şimdi sen yoksun ve ben bunu hâlâ kabullenemiyorum. İçimde kocaman bir boşluk var. Seni çok özlüyorum. Keşke kapıdan girsen, sesini duysam, yine sofraya otursan, yine birilerine “Yedin mi, içtin mi?” diye sorsan…

Sen gittin ama iyiliğin kaldı babam. İnsanlara uzattığın eller, doyurduğun sofralar, burs verdiğin çocuklar, ettiğin yardımlar ve güzel kalbin kaldı. Allah senden razı olsun. Mekânın cennet, makamın âlî olsun. Seni çok özleyeceğim.

Çok yeni