Babasını kaybedenler bu acı ile nasıl baş edilir?

Bu hayatta önce en yakın dostumu ellerimle toprağa verdim, henüz 8 yaşındaydım, akşama kadar çamurda oynayan ellerim, ilk kez o an toprağa dokundu o an.. Sonra kardeş acısı, ablamı kaybettim, ilk tattığım acı buymuş dedim, diğeri ne ki? Acım, acıma resmen imrendi. Sonra babam, dedim ki insanın babası ölmez. Ölür dediler, öyle bir ölür ki sen o zaman doğarsın. Yıllarca beni öyle ya da böyle bin bir hüzünle omzunda taşıyan adamı, bu kez ben taşıyacaktım omuzlarımda. Gücüm var mıydı bilmiyorum ama taşıdım. Bu acı nasıl bir şey dedim? Bu da ilk kez tattığım bir şey. Nasıl geçecek bu ömür şimdi? Babasız nasıl büyür bir çocuk? Dün dediğim cümlenin üstünde 18 yıl geçecek bir ay sonra. Bir şekilde geçiyor, geçmesi gerekiyor. Gün geçtikçe acısı azalmıyor ama artmıyor da. Hani böyle her an gelecek, çay isteyecek gibi. Bu umut yaşatıyor insanı, acı dinmiyor, her defasında farklı şekilde çıkıyor. Daha ne olabilirdi ki? Ta ki annemi henüz 4 ay önce toprağa koyana kadar bilmiyordum bunun da cevabını. Daha ne kaldı benden alınmayan? Ya da ne benimdi? Annesiz de oluyormuş, bu hayat bunu da öğretiyor. Öyle ki, kimse bilmez tuvalette bile insanın neden ağladığını. Kimse bilmez artık hayatından çıkan kelimelerin ağırlığını. Ama sabırla ve duâ ile yaşamaya gayret edip alışmaktan başka bir çaremiz de kalmıyor. Yokluğa ve ölüme alışmak değil, acıya alışmak.

Başınız sağ olsun, makamı âlâ, mevkisi âlî olsun. Sabr-ı Cemîl diliyorum sizlere..

Başın sağolsun 😔 geçmez o acı hani bir ağrın vardır. Bir süre ağrıyı hissetmezsin belki ama ağrıyan bir yerim vardı diye hatırladığın zaman o ağrıyı acıyı yeniden hissetmeye başlarsın. Bu da ona benzer biraz zaman ilacıdır derler ama zaman sadece o acıya alışmanı o acıyla yaşamayı öğrenmeni sağlar