Aile evimde kendimi neden ait hissedemiyorum, bu dışlanmışlık hissiyle nasıl başa çıkarım?

Çocuk yapma, diğerlerini illaki yapacaksın. Eşin de yardım eder.
Çocuk gereksiz, bu ortama eş yeterli. O da yalnızlık bir yerden sonra, çekilmez hale geliyor.
Bütün arkadaşların evleniyor. Ailen elini eteğini çekiyor. Tamamen yalnız kalmak, çok zor bişey. Sevdiğin anlaştığın, sabah kalktığında şöyle bir, buse konduracagın biri bari olsun hayatında. Ama çok dikkatli seçmelisin. Hırt birinden bu performansı alamazsın.

Belirsizlik insanı yorar. Daha net kararlar ver. Hem çeyiz ne abi, abin içine girdiğinde al. Tencere, tabak değil mi bu, ben senin yerinde olsam. Düğün yerine uzun bir tatil isterim. Çift olmanın keyfini çıkarır. Külfetsiz evlenirsiniz, eşyalara bu kadar tapmak niye. Bence olaya çok yanlış yerden bakılıyor genel olarak. Ekonomi iyiken eyvallah. Düğün falan yapılır, eş dost eglenilisin diye de. Şu anda durum öyle değil bence gereksiz.

Düşünüyorsun o halde varsın. Varlık la düşünce kol, koladır. Aksi halde nesne olurdun. Bu işler böyle, biraz.
Akıllı, hesap yapıp analiz edene kadar. Deliler yolunu alır, derler.
Düşünmek, çek etmek iyidir. Ama sonrasında bir hamle yapmakta lazım. Sadece düşünce varsa, eylem yoksa. Neye yarıyor ki, sabaha kadar düşün. Ez cümle, az da hayata bırakmak gerek, güzel kardeşim. Çok kasma, beni de kuşçu baba moduna soktun. Çay dökem mi Yusuf? Çık şu kuyudan, hadi gayret...

aslında bir sebebi de bu geri dönünce insan alışamıyor

Girişken değilsin

Ablan üstünlük kuruyor piskolojik baskı benim kendi fikrim saygı duymalısın demelisin