Aileme kendimi uzak hissediyorum?

Küçük çocuk oldugumdan beri aslında her zaman kavganın hiç eksik olmadıgı bir ailede büyüdüm ve şu an o kavgaların içinde bende varım. 7 yaşalarındayken annem beni birsey demenin sonucunda bana ders vermek için bir bavulla birlikte kapının önüne koyup kapıyı kapatmıştı ve ne yapsam o anlar aklımdan çıkmıyor. daha bunun gibi yaşadığımız çok şeyler var, ben bunları atlatmak için çok kez psikoloklara gittim ve aslında bunlar beni eskisi kadar rahatsız etmiyor. şu an Annem 2 defa kanser hastalığını yaşıyor ve kemoterapi alıyor durumuda pek iyi sayılmıyor ilaçlar ağır geliyor kendiside kardeşimle benim için mücadele ettigini artık gücünün kalmadıgını söylüyor. Evet annemide babamıda seviyorum ama onlara karşı sevgimi gösteremiyorum kendimi onlara çok uzak hissediyorum bana sarılmak istediklerinde bile sarılmalarını istemiyorum bazen onlarla konuşurken sinirli bi şekilde konuşuyorum istemsiz bi şekilde her zaman degil tabiki. Annemle çok tartışıyoruz ve bu her zaman böyleydi o da üzülüyor bende üzülüyorum ama elimden bir şey gelmiyor beni teyzelerim ailem çok suçluyor kendimi düzeltmem gerektiğini sinirli bir insan olduğumu söylüyorlar deniyorum ama olmuyor her zaman. Annemle tartışmak istemiyorum, gerçekten bir anne kız gibi olmak istiyorum, bazen içimde bir his keşke anneme sarılabilsem öpebilsem diyor ama maalesef yapamıyorum. sanırım onlardan bu şeyleri çok görmedigim için içimde gitmeyen bir soğukluk ve öfke var onlara karşı. dedigim gibi annem kanser ve ne kadar yaşayacağımızı bilmiyoruz artık düzelsin istiyorum her şey deniyorum ama o bana kötü karşılık verdigi zaman ya da istemedigim seyleri söyledigi yaptıgı zaman tutamıyorum kendimi napmalıyım