Ailem yokmuş gibi hissediyorum?

Benim annemle babam ben daha 2 yaşına bile giremeden ayrılmış. Annemde kalıyordum annem de ben kendimi eksik hissetmeyeyim diye elinden geldiğince istediğimi yapar ve yardımcı olurdu. Şimdi babamın da annemin de güzel giden ilişkileri var. Annemle her zaman daha yakın oldum, babamla bazenleri yıllarca görüşmedim. Sınavlar, mezuniyet, hayatımın dönüm noktalarında hep annem vardı. Ama bu sadece sorumluluk duygusundan, beni bir insan olarak sevmediğini çokça söyledi zaten. Babam daha arkaplandaydı ama içten içe onu daha çok severdim annemden. Bir tane de babamın eski karısından bir ablam vardı, yani ablam oluyordu herhalde. İki sene önce vefat etti, onunla pek görüşmezdim. Babam yıkıldı. Babamın ailesi sorumluluğu bana yükledi, babana artık sen bakacaksın dediler. Bir şey demedim. Ablamın vefatı sonrası babam benimle daha çok vakit geçirmeye başladı. Eskiden parasını, malını mülkünü kısa süreli ilişkilerine harcardı, şimdi annemi araya sokup ikisini kavga ettirdikten sonra istediğimi alabiliyordum. Babam söz verirdi, tutmazdı, ben de annemle konuşur ikisini kavgaya tutuştururdum ve babam annemin azarları sayesinde alırdı istediğimi. Dün babam bana masraflı ama gerekli bir şey aldı. Yıllar önce söz vermişti alacağına, almamıştı ve ben annemi katmıştım yine. Dediğim gibi annemin de mutlu bir ilişkisi var ya, annemin sevgilisi de bana babama aldırdığım şey ile ilgili ihtiyacım olan bir hediye almış. Ona daha çok sevindim. Ben istemeden, olay çıkarmadan alındı o bana, beni düşünerek alındı diye. Ne aileler var dedim (3 çocuğu var.). Başka bir gün arkadaşım mezuna kalmış ailesinden de hiç baskı görmemiş, benim annem ben daha sınava bile girmemişken bana laf ederdi “sen bir kazanama da göreyim seni, çeker giderim.” diye. Belki de fazla takıyorum ama. İçten içe de biliyorum, bu kırgınlıklar sadece bir iki olaydan değil, yılların üst üste değişmeden gelişinden.