Cok fazla erkekle konuşuyorum kotu hissediyorum hepsi bana deger veriyo nasil cikicam bu isin icinden?

Bence önce kendine şunu sor: Hepsiyle gerçekten konuşmak istiyor musun, yoksa kimseyi kırmamak için mi devam ediyorsun? Yoksa o arzulanma hissini mi seviyorsun?

Yani detay verirsin kendi aklımızın yettiği ölçüde yol gösterebiliriz.

Basit aslında, konuşurken cinsellik konularını biraz irdele bakalım ne kadar düşkünler bu konuya hepsinin fantezileri dökülür

Veriyordur tabikide ama cinselliği yerinde tadında bırakan değer verir , cinsellik kötü bir şey değil ama hep onu konuşanda sıkıntı vardır

Yaşın kaç senin

Yani yaz bakim bana tüyo verim sana biraz gerisi sende kalmış artık

Bak şimdi seni takdir ettim🌺

Hepsinle de cinsellik konuşuyorsun değil mi

Ne yapıyırlar halini hatrını mı soruyorlar

Onu çakmaman için yapıyorlar amaç cinsellik ama. Cinsellikte sınır koyuyor musun onlara

Ne derece mesele. Nude tarzı şeyler atıyor musun

Kaç erkekle bu şekilde konuşuyorsub

Bi konuşmak ister misin

Bu halinden pişmanlık duyuyor musun. Bırakmak istiyor musun

Hepsinle cinsellik konuşuyor musun. Konuşmadığun var mı

Bi yazmak ister misin bana giz den çıksam

Duygusal bir bataklığa dönüşmeden önce durup bi düşünmek lazım. Aslında sorunun cevabı basit: Kimseye umut vermeden, net bir şekilde sadece arkadaşlık sınırı çizerek çıkabilirsin. Ama işin zor kısmı şu, neden bu kadar çok insanın ilgisine ihtiyaç duyduğunu sorgulaman gerek. O ilgiyi kendine veremiyorsan, hep dışarıdan bir onay arayışına girersin. Önce biraz yalnız kalıp kafanı toparla, hepsiyle aynı anda görüşmek zorunda değilsin.

Olmaz senden. Senin mekanizma bozulmuş.

Pertsin.

Senin mesele derin. Boyumu aşar.

Ama biraz deneyebilirim.

Bak şimdi, beyninin içinde minik bir posta güvercini var. Adı dopamin. Bu güvercinin işi, sana "hey, güzel bir şey oldu!" haberini getirmek. Biri sana ilgi gösterdiğinde, mesaj attığında, bu güvercin pır diye havalanıp sana minik bir heyecan, bir kıpırtı getiriyor. Ve bu his gerçekten güzel.

Ama bu güvercinin bir oyunu var. Ne zaman ilgi gelse, hemen "bir tane daha, birinden daha gelsin!" diye bağırmaya başlıyor. Sanki cips kutusunu açmışsın da "bir tane daha, bir tane daha" derken kutunun dibini bulman gibi. Sen şu an beynini, sadece o minik güvercinlerin peşinde koşmaya alıştırmışsın. Bu yüzden de onca erkeğin ilgisine ihtiyaç duyuyorsun. Asıl aç olan kalbin değil, beynindeki o dopamin güvercininin ta kendisi. Onu doyurmak için de sürekli daha fazla bildirime, daha fazla ilgiye ihtiyaç duyuyorsun. Buna bilimde "dopamin döngüsü" deniyor. Bağımlılık yapar, tıpkı bir bilgisayar oyununda sürekli yeni level atlamak istemek gibi.

Ama işin püf noktası şu: O güvercin aslında senin arkadaşın değil. Çünkü gerçek mutluluk, o hızlı uçan dopamin güvercinleriyle gelmez. Gerçek mutluluk, kendi ellerinle bir şey inşa ettiğinde beynin salgıladığı "serotonin" denilen derin bir huzur kimyasalıyla olur. O, heyecan değil tatmindir. Havai fişek değil, şömine başında ısınmak gibidir.

Şu an yaptığın, şömineyi yakmak için odun toplamak yerine, elinde çakmakla oradan oraya koşturup küçücük ateş böcekleri kovalama peşinde olmak gibi. Çok fazla enerji harcıyorsun ama hiç ısınmıyorsun.

Kurtulmak istiyorsan eğer, o güvercinleri beslemeyi bir süreliğine tamamen bırakman lazım. Evet, zor olacak. Canın sıkılacak, belki boşlukta hissedeceksin. Ama işte o boşluk anında, gerçek sen ortaya çıkmaya başlayacak. O sessizlikte, kendi kendine yetmeyi öğreneceksin. Ve başkalarının ilgisine muhtaç olmadan da dimdik ayakta durabildiğini gördüğünde, işte asıl o zaman gerçek ve sağlam mutluluğu tadacaksın. Seçim senin.

Şimdi beynini bir bahçe olarak düşün. Bu bahçede güller de var, ısırgan otları da. Senin içinde şu an "telefona bak, bildirimlere cevap ver" diyen bir ısırgan otu var. Bu ot o kadar büyümüş ki, diğer çiçeklere yer kalmamış. Ne zaman canın sıkılsa, elin hemen o ota gidiyor, onu suluyorsun. Ne kadar çok sularsan o kadar büyüyor. Şimdi yapman gereken şey şu: O ısırgan otunu sulamayı bırakacaksın.

Nasıl mı? Bak, çok basit. Bir kavanoz al, içine küçük kağıtlara gün içinde yapabileceğin farklı şeyler yaz. Mesela "5 dakika boyunca sadece nefes alıp vereceğim", "mutfağa gidip kendime bir tost yapacağım", "pencereden dışarı bakıp geçen arabaları sayacağım", "bir şarkı açıp sonuna kadar sadece onu dinleyeceğim" gibi basit görevler yaz. Canın sıkılıp da o bildirimlere bakmak istediğinde, önce kavanozdan bir kağıt çek ve onu yap. Bu sana beynini kandırmayı öğretecek. Her seferinde ısırgan otu yerine minik bir çiçek sulamış olacaksın. Bir süre sonra o çiçekler büyüyecek, ısırgan otu ise susuzluktan küçülecek. Beynin yavaş yavaş yeniden programlanacak. Sihirli bir değnek yok, ama bu küçük adımlarla o ilgi bağımlılığından kurtulursun.

Oldu mu biraz.

Zaman alır ama sana söyliyim kendine çok zararlı bu yaşam şeklin.