Sizce insan gerçekten bazı insanlardan "mezun" olabilir mi, yoksa izleri hep kalır mı?

Hepimizin hayatının en zor sınavlarında "adı geçen birileri" vardır. Kimini yakınken tanırız, kimileriyle aynı masada oturmamışızdır bile ama yine de bir dönemin ıstırabının başrollerini oynamışlardır. Bizler bu insanları affetmek zorunda değiliz. Bazı yaşananları unutmak da mümkün olmayabilir. Ama bir gün gelir... Onların bize yaşattıklarının içinde yaşamayı bırakabiliriz. Hatta bir an geliyor, isimlerini bile hatırlamıyor insan. Ve işte asıl özgürlük orada başlıyor.

Sanki camları açmışız da ciğerlerimize temiz bahar havası girmiş hissi..

Bir yerde anlıyoruz ki; hayat, bize acı veren insanların etrafında dönmek için fazla kıymetli..

Bizi kıranları değiştiremeyiz, yaptıklarını geri aldıramayız. Bazı insanlar özür dilemez. Bazıları yaptığının farkına bile varmaz, bazıları ise aynı acıyı başkalarına yaşatmaya devam eder..

Bu, onların hikâyesidir. Bizim hikâyemiz ise, orada takılı kalmadan yürümeye devam edebilmektir.

Hem hayat herkesin yaptığını kendisine geri öğreten kusursuz bir öğretmendir. Bunun hesabını ne ben sorarım ne de ben kapatırım...

Bir gün onları düşünerek uyanmadığımızda, içimizden onlara cevap yetiştirmediğimizde, davaları zihnimizde bittiğinde.

İşte o gün aslında mezun oluyoruz o insanlardan.

Ve bir insanın alabileceği en kıymetli diploma bu bence.

Kızın büte kaldı anne :((
Kızın büte kaldı anne :((
Sizce insan gerçekten bazı insanlardan "mezun" olabilir mi, yoksa izleri hep kalır mı?
Cevapla