Masumiyetin bukadar erken kaybedildiği bu dünyada umudu, çocukların sırtına yüklemekte sen de kendini suçlu hissediyör musun?

çok kaliteli ve farkındalık sağlayan bir soru olmuş 🌸
Çok haklısın; kendi ellerimizle batırdığımız bu dünyayı temizleme görevini çocuklara yıkıp umudumuz sizsiniz demek aslında bizim en büyük kolaycılığımız ve suçumuz. Kendi tembelliğimizin, hatalarımızın ve yarattığımız bu enkazın faturasını o küçücük, masum omuzlara yüklemek yerine bugün sorumluluk alıp dünyayı düzeltmesi gerekenler biz yetişkinleriz… ama okadar uyuşuğuz ki, geleceği henüz doğmamış çocuklara ihale edip köşemize çekiliyoruz.

Kendi beceriksizliğimizi çocukların masumiyetine fatura etmek resmen korkaklık. Batırdığımız bu dünyayı bir gün onlar düzeltir diye beklemek umut değil düpedüz vicdan rahatlatma çabası. Biz kendi içimizdeki o ahlaki boşlukları yönetemiyoruz sonra da kurtarıcı olarak onları işaret ediyoruz. Çocuklar bizim başarısızlıklarımızı telafi etme projemiz değil. Onları kendi yarattığımız enkazın ortasına bırakıp dünyayı kurtarın demek sadece kendi günahlarımızdan kaçmaktır. Yükü onların sırtına yıkıp kenara çekilmek yerine önce dönüp kendimize bakmalıyız. Yoksa bu sadece sahte bir vicdan rahatlatma oyunu oluyor

"Dünyaya getirmek istemediğim çocuklar bana borçlu oldukları mutluluğu bir bilseler" diye Emil Michel Cioran'ın nir sözü var. Ben kendi adıma suçlu hissetmiyorum. Kimsenin sırtına ister çocuk olsun ister yetişkin, kaldıramayacağı yük yüklemedim.

Hepimiz cocuktuk hepimiz masum ne değiştirdik çocuklarımıza ne bırakabidik suçu bir önceki nesile attik çocuklardan umut bekledik bu yanlis dünün çocukları somdi bugünün yetişkinleri ama kafa ayni hersey lafta

Umut insanın kendisidir aslına ama kimse elini taşın altına koyup yüke ortak olmak istemiyor. Bana düşeni yapıyorum. Çocukların çocukluklarını yaşaması lazım ki gelecek için sağlıklı ve mutlu nesiller olsun.

Ne güzel söylemişsin 💝

Şimdi çocuğa ne verip ne bekliyorsun önemli olan o...