Kül olmadan Kul olunmaz mı?

Yanmadan ateşin kıymetini bilemeyiz gadası 🙃

Kül Olmadan Kul Olunmaz mı?
İnsan, hayata gözlerini açtığı andan itibaren bir şeyler inşa etmeye başlar. Önce adını, sonra kimliğini, ardından da "ben" dediği o görünmez duvarı örer. Zaman geçtikçe sahip olduklarını kendisi zannetmeye başlar. Makamını, bilgisini, malını, güzelliğini, hatta ibadetini bile... Oysa Allah'a giden yol, inşa etmekten çok yıkmayı gerektirir.

"Kül olmadan kul olunmaz." sözü tam da burada anlam kazanır.

Buradaki kül, bedenin yanması değildir; nefsin kibrinin yanmasıdır. Heveslerin, gösterişin, benlik iddiasının, "ben yaptım" diyen sesin ateşte eriyip geriye sadece acziyetin kalmasıdır.

Odun ateşe girince odun olarak çıkmaz. Ateş onu kül eder. Nefis de ilahi terbiyenin ateşine girmedikçe gerçek kulluğun kapısını aralayamaz. Çünkü Allah'ın huzuruna en ağır gelen yük, insanın kendini büyük görmesidir.

Tasavvuf büyükleri nefsi öldürmekten değil, onu terbiye etmekten bahsederler. Çünkü nefis yok olmaz; fakat dizginlenebilir. İşte bu terbiye süreci çoğu zaman ateşten geçmeye benzer. İnsan bazen sevdiğini kaybeder, bazen yalnız kalır, bazen iftiraya uğrar, bazen duasına cevap alamadığını zanneder. Oysa Rabb'i onu cezalandırmıyor olabilir; belki de pişiriyordur.

Ateş, altını yok etmez; saflaştırır.

İmtihanlar da mümini yok etmek için değil, içindeki hakikati ortaya çıkarmak içindir.

Bugün dönüp baktığımızda bizi en çok olgunlaştıran şeyler, en çok canımızı yakan hadiseler olmuştur. En büyük dersleri, en büyük acılardan aldık. En samimi duaları, en çaresiz gecelerde ettik. En gerçek secdeleri, hiçbir kapının açılmadığını sandığımız zamanlarda yaptık.

Belki de bu yüzden Allah, kulunu bazen nimetle değil, mahrumiyetle büyütür.

Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyrulur:

"Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey sizin için hayırlıdır; hoşunuza giden bir şey de sizin için kötüdür. Allah bilir, siz bilmezsiniz." (Kur'an-ı Kerim, Bakara Suresi)
İnsan ateşten kaçmak ister. Çünkü yanmak acıtır. Fakat bazen Allah'ın rahmeti, tam da kaçtığımız ateşin içindedir. Eğer İbrahim Peygamber ateşe atılmasaydı, ateşin Allah'ın emriyle serin ve selamet olabileceğini nasıl bilecektik? (Bkz. Enbiyâ Suresi.)

Tasavvufta "fenâ" denilen hâl de böyledir. Kul, kendini merkeze koymaktan vazgeçer. "Ben" küçülür, "O" büyür. İnsan kendi varlığını değil, Allah'ın varlığını konuşmaya başlar. Çünkü gerçek kulluk, kendini ispat etmek değil, Allah'ın kudretine şahit olmaktır.

Ne gariptir ki insanlar külü değersiz görür. Oysa kül, bir zamanlar ateşle imtihan edilmiş odunun son hâlidir. İçindeki fazlalıkları bırakmış, hafiflemiş, rüzgâra teslim olmuştur.

Belki de kul da böyledir.

Kalbindeki dünya sevgisi, kibri, öfkesi, hırsı ve gösterişi yandıkça hafifler. Hafifledikçe secdesi derinleşir. Derinleştikçe Rabb'ine yaklaşır.

Gerçek kulluk; çok konuşmakta değil, çok yanmaktadır.

Öyle bir yanmak ki, geriye ne övgü arzusu kalsın ne alkış beklentisi... Ne üstünlük iddiası ne de hesap sorma isteği... Sadece "Ben Senin kulunum." diyebilen bir gönül...

Belki de mesele hiç kül olmak değildir.

Mesele, seni Allah'tan uzaklaştıran her şeyin kül olmasıdır.

Çünkü kül olan benlikten, hakiki kulluk doğar.

Şu giriş yazısı bile insanı çarpıyor. Çoğu insan aldanarak kul olmaktan kaçarken, gerçeğe yani ölüme de sırtını dönüyor. Oysa kimse sırtından hançerlenmek istemez, bilâkis göre bile ölümü karşılamak gerekir. Ölümü de en iyi küle dönmüş kullar karşılar.

Biraz düşündüm üzerine, mahrumiyetlerimiz bizi insan dolayısıyla kul yapan özelliklerimiz. Kibirden, egodan geçilmezdi ortalık. Hemen aklıma firavun geliyor en bilinenlerden. Ya da şöyle de söyleyebiliriz. Ulaşacağın şey nispetince sıkıntı çekersin.

Tasavvufta bu böyle. Sıradan insan için böyle bir durum var diyemem

İnanca romantik bir yaklaşım olmuş. Lakin beni tatmin etmiyor dini açıklamalar.

Tasavvuf dediğin Hint felsefesidir. İslam'da yeri yoktur.

Özgürlük bazen teslimiyette saklıdır

Hayır önce kul ol sonra kül olursu.

kor olmak gerek

Hatasız cool olmaz

Tabiki hala hayattayken bilinmesi gerekir

Olunur

Olunjr