Ya hep olduğum yerde kalırsam, hayatım hiç değişmezse ne olur gerçekten?

Acaba bir gün gerçekten evlenir miyim? Bir çocuğum olur mu? O çocuğu kucağıma aldığımda ne hissederim, nasıl bir şeydir bilmiyorum ama bazen hayal ediyorum gibi oluyorum.

Sonra bir anda başka bir düşünce geliyor. Beni gerçekten biri sever mi? Yoksa ben hep böyle kendi halimde mi kalırım? İnsan bazen kendini o kadar garip hissediyor ki, sanki herkesin bir yolu var da benim yolum biraz daha belirsiz gibi.

Ailemle mi yaşarım hep, yoksa bir gün kendi evim olur mu onu da bilmiyorum. Şu an düşününce bile uzak geliyor bazı şeyler. Ama bir yandan da “olabilir mi acaba” diye de içimden geçiriyorum.

Babam beni birine verir mi diye düşünmek bile garip geliyor artık. Sanki her şey onun kararına bağlıymış gibi değil de, ben büyüdüm ama bazı şeyler hâlâ kafamda eski gibi kalmış gibi.

Aslında en çok şunu merak ediyorum: Bir gün biri beni gerçekten olduğu gibi sever mi? Hiçbir şey olmaya çalışmadan, sadece ben olduğum için. Bunu bilmek istiyorum galiba.

Şimdilik kafamda sadece sorular var. Cevap yok. Ama yine de düşünüyorum işte…

Bazen hayat gerçekten sadece “gün geçsin” gibi ilerliyor: uyan, çalış/okula git, eve dön, aynı şeyler… Böyle olunca insanın içinde bir boşluk hissi oluşuyor. Sanki herkes bir şeyler yaşıyormuş da sen dışarıdan izliyormuşsun gibi.

Bazen bu yüzden utanma hissi bile geliyor. Sanki bir şeyleri kaçırıyormuşum gibi, ya da diğer insanlar daha “ileri” gidiyormuş da ben geride kalmışım gibi… Bu his çok yoruyor aslında. Ama çoğu zaman bu bir gerçeklik değil, insanın kendi içinde kurduğu bir kıyas gibi oluyor. Günler, hayaller ve içimde kalanlar Günler birbirini kovalıyor gibi. Bazen bakıyorum, aynı şeyleri yapıp duruyorum. İçimde bir çekingenlik var, bazen de kendime bile anlatamadığım bir utanma hissi.
Hayal kırıklıklarım oldu. İnsanlara güvenip sonra geri çekildiğim çok şey var. Düşe kalka büyüdüm, öyle dümdüz bir yol gibi değil yani hayatım. Ama en çok içimde kalan şeylerden biri de şu: Gezmek istediğim çok ülke var, çok şehir var. Gidip görmek, orada yürümek, başka insanların hayatını izlemek, yeni yerler hissetmek istiyorum. Ama bazen düşünüyorum… ya hiçbirini yapamazsam? Ya hep aynı yerde kalırsam? Bu düşünce içimi sıkıyor.

Şu an her şey biraz karışık gibi. Hem istiyorum, hem uzak geliyor. Hem hayal kuruyorum, hem “olur mu gerçekten?” diye kendimi geri çekiyorum.

Yine de içimde küçük bir yer var, hâlâ vazgeçmemiş gibi. Sanki bir gün bir şeyler değişecekmiş gibi… ama ne zaman, nasıl olur bilmiyorum.

Şimdilik sadece böyleyim. Düşünüyorum, bekliyorum, bazen yoruluyorum…