Ailesinden başka kimsesi olmayan, tek başına hisseden var mı?

Bizzat yaşadığım durum. Maalesef ki, iyi biliyorum nasıl bir şey olduğunu. Kimi zaman iyi olsa da yaşam enerjisini düşürüyor.

Bir kere kendini yalnızlığa alıştırınca neredeyse her şey sıradan geliyor. Ne yaparsan yap o boşluk dolmuyor her şey çok sıkıcı gelmeye başlıyor. Denedim ama günübirlik mutluluk veriyor sonra yine sıkılıyorum, sürekli kendini sorguluyorum.

Ben bunu şöyle değerlendiriyorum; ruhun asılı veya boşlukta kalması. Ne olursa olsun bir yerden sonra ruhun doymuyor, çünkü asıl mutluluk veya kalpteki ritmi değiştirecek şey o anlık olan geçici şeyler değil. Hani salıncak sırasında bekleyen çocuk vardır ve o sıra ona geldiğindeki anlık sevinci vardır ya işte öyle. Belki de yüksek farkındalığa ulaştık.