Yakın olmadığım insanlarla konuşurken gerilmem normal mi, bunu nasıl asla kasmadan düzeltebilirim?

Çok yakın olmadığım kişilerle konuşmakta zorlanıyorum ve nasıl konuşacağımı da bilmiyorum. Kalabalık gruplar arasında yakın gördüğüm kişiler dışındakilerle konuşmak dünyanın sonu gibi geliyor. Ne nasıl davranacağımı biliyorum ne de ne demem gerektiğini, karşıdaki benle konuşmadığı sürece tek kelime etmiyorum. Artık öyle bir hale geldi ki az çok tanışıklığımın olduğu kişileri dışarıda görünce selam vermemek için ya görmemiş gibi yapıyorum ya da kaçıyorum, selam vermek ya da konuşmak istemediğimden değil sadece ne demem gerektiğini ya da ne yapmam gerektiğini düşünürken bile çok strese giriyorum. Aynısı birine görüşürüz demek için de geçerli. Tanımadığım kişilerle ne zaman kalabalık ortamlarda konuşmaya çalışsam ya duyulmuyorum ya da umursanmıyorum, hangisi olduğunu bilemiyorum, umursanmıyorsam çok da önemli değil zaten ama kendimi tekrar etmek aptal gibi hissettiriyor. Karşı taraf benle konuşmaya çalışsa bile saçma sapan cevaplar veriyormuşum gibi geliyor her zaman. İletişim konusunda daha açık olabilmeyi isterdim ama ne zaman bunun için uğraşsam içimde bir sıkıntı hissi oluşuyor sanki kişiliğimin dışına çıkmışım gibi. Aynı zamanda kendimi çok mal gibi görüyorum bu durumlarda. Bunu düzeltmenin bir yolu var mı? Aşırı özgüvenli biri değilim ama özgüvensiz de değilim. Bu bahsettiklerim kişiliksel bir durum mu yoksa başka bir şey mi? Artık insanlarla gerçekten içime sinen bir iletişim kurmak istiyorum ve geriye dönüp düşününce aptal gibi hissetmek istemiyorum.