Herkesle konuşabilen bir tip değilim kendimi yakın hissedemediğim kişiye karşı cümlelerimi toparlayamıyorum neden böyle oluyor?

Aynı işyerinde çalışuyorum normal olduğunu düşünmüyorum 1 hafta oldu ve gün içerisinde asla muhabbete dahil olmuyorum ilk zamanlar dahil ol diyorlardı ama şu an bir şey demiyorlar bile sadece ilk birkaç gün nereli olduğum gibi kısa diyaloglara girdim

Evet çok doğru çocukluğum dört duvar arasında geçti genetiklede alakalı biraz annemde böyle çocukken pek konuşmazdı benimle evde kendi oyuncaklarımla oynardım büyüdüm ergenliğe girdim okul dışında arkadaşlarımla katı suretiyle görüşemezdim hatta sana bir şey söyleyeyim mi 24 yaşına kadar toplu taşımaya yalnız binemezdim

Hayır normal olduğunu sanmıyorum hiçbir muhabbete dahil olmuyorum bana bir şey sorulduğunda sadece cevap veriyorum onun dışında uzak tutuyorum ekip arkadaşlarımdan kendimi

Tabii bu da önemli ama genetik faktörler ve yetiştirilme tarzı da çok etkili annemde benim gibi sessizdir. Çocukluğumda da benimle öyle çok muhabbet etmezlerdi ki şu anda öyle zaten dışarı tek çıkamıyordum 20 yaşına kadar 20 yaşından sonra çıkıyordum ama mahalle dışına izin vermiyorlardı 24 yaşına kadar toplu taşımaya tek binip başka semte gidemezdim öyle ki bir birey olduğumun asla farkında değilim sürekli birinin onayına ihtiyaç hissediyorum hata yapmaktan çekiniyorum

Maalesef bu konuda oldukça haklısın çocukluğumdan beri dört duvarın arasında geçşrdim ailem bile beni karşısına alıp bir muhabbet etmiyorlardı gerçi birazda genitik sanırım babam konuşkan olsada annemde sessiz hep ınunla olduğum için ona benzedim bende bilmiyorum be olacak bu durum beni çok yıpratıyor hissediyorum

Özgüvenim sevgilimden ayrıldıktan sonra daha da diplere düştü vallahi ne olacak bilmiyorum kendimi o kadar kötü hissediyorum ki bazı zamanlar sanki yaşamaya hakkım yokmuş gibi

Bende öyle sanıyordum ama geçmiyor 27 yaşındayım hâlâ aynı bu kendiliğinden değişecek bir şey değil maalesef

Kitap okumakla ne alakası var zaten okuyorum bilmeden aşağılar tarzda yorumlar yapmayın