Babamı sevemiyorum, bu bi suç mu?

belki enteresan, belki farklı gelecek ama ben küçüklüğümden beri hiç sıcak duygular besleyemedim babama karşı, üstelik kız çocuğu olarak. tabii ki sevmiyorum diyemem ama içten bir babam diyen, babam benim ilk aşkım diyen kızlardan da olamadım. kötü bir adam, annemi aldatan bir adam ya da çocuklarına soğuk ve mesafeli bir adam olmamasına rağmen, o diktatör havası, benim dediğim olacak, ne istersem yapılacak kuralları, aşırı sabit fikirli olup, başka bir düşünceye saygı duymaması hep uzak tutmuştur beni. tuhaf olan başka bir şey ise, çocukluğumdan beri çevremde aşırı sıcakkanlı, yardımlaşmayı seven ve kıpır kıpır olan biri olarak, babamla muhabbetimi ya da tavrımı gördüklerinde şaşkınlıklarını gizleyememeleri.. bir tarafım çok huzursuz, tatsız neden soğuk tavrımı atamıyorum, onu olduğu gibi kabul edip babam sonuçta diyemiyorum. bir tarafım babam da olsa sen doğru bildiğin gibi davran, ne de olsa seni sen yapan en önemli özelliğin bu diyorum.. kısaca baban da olsa, kardeşin de olsa sevemeyebiliyorsun, onları seçme şansı verilmiyor çünkü...