Bu kadar şey yaşadıktan sonra hiçbir şey yapamıyorum. Bu durumdan nasıl çıkabilirim?

Eskiden hayatım tamamen farklıydı. Çalışıyor, okuyordum,, sosyal olarak aktif + bağımsız biriydim. Kendimi güçlü, neşeli ve kararlı hissediyordum. Sonra görücü usulü bir nişan süreci başladı. Başlangıçta her şey normal görünüyordu ama zamanla ilişki beni çok yıprattı

O süreçte uzak mesafe ile iletişimi zorlaştırıyordu. Nişanlım ilgisizleşti;görüşmek istemiyor, lişkiye katkıda bulunmuyordu. Ben sürekli ilişkiyi ayakta tutmak için çabalıyordum. Çoğu sorumluluk bana kaldı. Sürekli ilişkiye enerji harcıyordum+etraftan gelen yorumlar beni yoruyordu. O ise çoğu zaman sadece prosedürleri konuşuyord. Zaman+mesafeyle ilgi azaldı. Bu beni yalnız&değersiz hissettirdi. Tartışmalar sürekli başkalarından dolayı oluyordu ailem sürekşi onun peşinden koşmamda ısrar ediyordu o ise hep başka şeylerle ilgilenşyordu. Haklı olmama rağmen özür dilemek zorunda kaldığım çok an oldu çünkü arkamda duracak kimse yoktu. Kendimi sürekli yıpranmış, tükenmiş&yalnız hissettim. Sonunda nişanı bitirmek istediğimi söyledim. Bu karar benim için hem rahatlatıcı hem de korkutucuydu çünkü ne olacağını bilemiyordum. Ama ailem bunu kabul etmedi&üzerimde yoğun bir baskı kurdu. Başya düzeltmeye çalıştılar ama sobradan kabul etmeyeceğimş görünce elalem ne der diye beni sürekli baskıladılae Babam bazen evden çıkmaya çalıştığımda öldürmekle tehdit etti, şiddet uyguladı. Öceden başlayan psikolojik sorunlarımdan dolayı bayıldığımda bile"rol yapıyorsun”der hırpalardı, geceleri bile isteye uyutmuyor, üzerime baskı uyguluyorlardı. Aşağılama, argo ve iftiraya uğruyordum sürekli. Evde sürekli bağırış çağırış vardı, yaralardam bacaklarım morardı, kazamda bile merhamet etmediler
Hakaret, küfür, iftira&ölüm tehditleri çok duydum gibi. bu da kendi attıkları iftiradan dolayı. Telefonum alındı, arkadaşlarımla iletişim, sosyal bağlarım koptu İş, doktor randevularım+okul hayatım engellend ve ilaçlarım (antidepresanı aniden bırakmanın tehlikeli olduğu belli olduğu halde) saklandı. Arkadaşlarımı arayıp benden uzak durmalarını söylediler, iftira attılar delirmiş diye ama ben psikolojik tedaviye gidiyorum ve böyle bir şey duymadım. O bitince cinleri var dediler. Evden sözel kovuldupum da oldu, zorla eve kapatıldığım da. Bütün bunlar üst üste gelince ben sürekli donmuş&tepkisiz bir hâle geldim. Dabahları aylarca uyanamıyordum, karar veremiyordum beynim donuyordu+iime kapandım. Mantıklı bir adım aklıma geliyor ama o anda hiçbir şey yapamıyorum. Tepki verememek, mantıklı hareket edememek çok yıpratıcı. Duygularımı ifade etmekte zorlanıyorum, çoğu zaman sadece içimde tutuyorum. Kendimi bir yük gibi hissediyorum, çevremdekiler de bunu fark ediyor. Sosyal bağlarımı kopardım, hobilerimden ve spordan uzaklaştım. Zaman zaman ölüm düşünceleri geldi ama bunları atlatmaya çalıştım. Son birkaç gündür 1 akrabamdayım, evde kalmam mümkün değildi&beni evine çağırdı. Ortam biraz daha sakin ama ben hâlâ iyi değilim. Donma hâlim devam ediyor, hiçbir şey yapamıyorum. Okulu askıya aldım, iş arıyorum şimd. Şimdi bşrkaç gündür sakinim ama Gücüm&cesaretim kalmadı. Korku hâlâ içimde, ne yapacağımı bilememenin çaresizliği var. Gün içinde küçük kararlar almaya çalışıyorum ama çoğu zaman duygusal&beyinsel olarak felç olmuş gibi hissediyorum Psikoloğumla;kişilik bozukluğum olmadığını, sorunların çevre+özgüvenle ilgili olduğunu söyledi. Kendimi çoğu zaman donuk&bitkin hissediyorum. Bunları düşündüğümde eski hayatımı özlüyorum&o benliğe geri dönmek istiyorum ama nereden başlayacağımı bilemiyorum. Hr şey o kadar büyük&karmaşık ki bir türlü hareket edemiyorum. Bana tavsiye/dua için buyrun lütfen