AİLELERİN KIZ ÇOCUKLARINA KURDUĞU BASKI?

19 yaşındayım. Evin tek ve büyük kızıyım. Dışarıdan birisine bunu söylediğimde “oh ne güzel şımartılarak büyümüşsündür, tek kızsın ya” diyor. Bu söylenilenin aksine ayrımcılıl yapılarak büyüdüm. En basitinden dışarı çıkma konusunu örnek vereyim. Erkek kardeşim 15 yaşında ne zaman isterse hangi saatte isterse dışarıya çıkabilir ve ailem buna sesini çıkarmaz. Ben üst üste iki gün dışarı çıkamam eve geç giremem evden geç çıkamam. Kardeşim 15 yaşında olmasına rağmen yanında patronu ile beraber İstanbul'a gitti ve ailem patronunu çok yakından tanımıyor. Ben ise 23 yaşındaki kız kuzenimle Ankara 'ya gitmek istediğimde kıyameti koparmışlardı. Erkek kardeşim okumuyor annemler bunu anlayışla karşıladı. Ben okuyorum sınava hazırlanıyorum bunu severek yapıyorum ama üzerimde baskı kuruyorlar. Bir gün başına oturmasam “Senden hiçbir şey olmaz, boş yere test kitaplarına para harcatıyorsun.” gibi söylemlerde bulunuyorlar. Ders çalışırken bana sürekli bir şey yaptırmaya çalışıyorlar. Evin temizliği, dibindeki kumandayı onlara getirmem gibi vs. Ders çalışma ortamımı zaten çok zor oluşturuyorum, odak problemim var. Böyle olunca çalışamıyprum. Bunların dışında geçenlerde yaşadığım belkş sizin bana abartıyorsunuz diyebileceğiniz bir şey anlatacağım. Dışarıdaydım eve geldiğimde evfe kimse yoktu. Dışarıda da öyle böyle yagmur yagmıyor bes dakika altında dursanız sırılsıklam olursunuz. Annemi aradım neredesiniz diye. Geliyoruz beş dakikaya dedi. Beş dakika geçti tekrardan aradım. Alışveriş yapıyoruz bekle ya dedi yüzüme kapattı. Çok az yağmur yagdıgı bit zamanda erkek kardeşim kapıda kaldığında misafirlikten kalkıp beş dakika içerisinde evde olmuştuk. Bilmiyorum saçma geliyor. Sizce abartıyor muyum? Ayrımcılık yaptıklarını düşünmem yanlış mı?