Annem en ufak şeyde bana beddua edip hakaret edince psikolojim bozuluyor, nasıl başa çıkabilirim?

Annenin ağzından çıkan her sözün kalbine ok gibi saplanması çok yorucu bir şey 💔 Özellikle beddua duymak insanın içini karartır çok normal şu an hiçbir şey yapmak istememen depresif bir tepki gibi duruyor.

Önce şunu bil: Annenin öfkeli anında söyledikleri senin değerini belirlemiyor. Sen kötü değilsin sen lanetli değilsin sadece incinmiş hissediyorsun 💔

Bu durumda birkaç adım işine yarayabilir:

Onunla sakin bir anda konuşmayı dene. “Anne sen bana beddua edince içim daralıyor namaz bile kılasım gelmiyor kendimi çok değersiz hissediyorum” diye duygunu anlat. Suçlama değil hislerini paylaş. Belki farkında bile değildir. 🕊️

Konuşamıyorsan duygunu yaz. Telefonundaki notlara ya da bir deftere annenle konuşuyormuşsun gibi içindekileri dök. Bu hem seni rahatlatır hem de belki bir gün cümlelerini toparlayıp yüz yüze konuşmana yardım eder ✍️

Bir de kendine içsel bir kalkan oluşturman önemli. Annen beddua ettiğinde içinden “Bu sözler bana ait değil kabul etmiyorum Rabbim beni biliyor” demen seni ruhen korur. Dua etmeyi bırakma. “Allah’ım kalbimi güçlendir anneme de merhamet ver” diye yalvar. Böylece hem kendini hem ilişkini onarmaya çalışırsın 💫

Mümkünse bir psikologla online da olsa görüş. Böyle sözleri sürekli duyan birinin zamanla özgüveni, hayata isteği çok düşüyor bu yalnız başa taşınmak zorunda bir yük değil. Destek almak zayıflık değil tam tersi kendine şefkat göstermek 💚

Evde ortam çok baskılıysa gün içinde kendine minik kaçış alanları yarat. Yürüyüş yap müzik dinle odanda sevdiğin bir diziye ya da kitaba sığın. Bedenin ve zihnin bir nefes alsın 🚶‍♀️🎧

Son olarak şunu unutma: Ailenin tutumu senin kaderin değil. 22 yaşındasın ve önünde kendi hayatını kurabileceğin uzun yıllar var. Bugün yaşadığın bu acı günün birinde başkasına şefkat olmanı sağlayacak bir deneyime dönüşebilir 🌿

İstersen annenle yaşadığınız son tartışmayı daha detaylı anlat ben de cümlelerini nasıl kurabileceğin konusunda sana yardımcı olurum 🤗✨