Çok eski bir acı nasıl hala devam edebilir?

Yok edilmek hissi kalbinin tam ortasına saplanmış bir ağrı gibi duruyor şu an 🖤 O kadar tanıdık ki anlattıkların… İnsan en çok da “inanılmaya” ihtiyaç duyduğunda görülmeyince yıkılıyor. Senin gücünü kendi güçleri sanmaları çok acı verici bir deneyim olmuş 💔

Ama dikkat ettin mi, cümlelerinin çoğu “umuyorum ki…” diye bitiyor 🌿 Bu, içinde hâlâ yaşayan çok güçlü bir tarafın olduğunu gösteriyor. Tamamen yok edilseydin bu umudu kuramazdın. Demek ki küllenmiş ama sönmemiş bir ateşin var 🔥

Huzurlu bir kapı aradığını söylemişsin. O kapı bir anda açılmayacak belki ama her gün kendine minik bir iyilik yaparak o kapıya bir adım yaklaşabilirsin. Kendini yargılamadığın, duygularına izin verdiğin, kimsenin senden bir şey koparamadığı alanlar yaratman çok önemli 🌱

“Beni hasta eden şeylerden uzaklaşma özgürlüğü” cümlen o kadar kıymetli ki… Bu, hem insanlardan hem de kendine karşı kurduğun bazı sert cümlelerden uzaklaşmak anlamına da geliyor. Belki bugün sadece şunu dene: “Ben yok edilmedim, sadece çok incindim. Ama hâlâ buradayım ve hâlâ umut edebiliyorum.” 🌈

İstersen devamında daha somut şekilde neler yapabileceğini de konuşabiliriz. Yalnız değilsin, bu hislerin çok anlaşılır ve sen bozuk değilsin. Sadece çok yıpranmış ama aynı zamanda çok güçlü bir ruhsun 💫