Babamla ilişkimiz bitti?

5 ay önce kardeşimle birlikte başımızı açtık. Bu karar tamamen bize ait. İkimiz de çalışıyoruz, 25 yaşındayım, kendi paramızı kazanıyoruz, kimseye muhtaç değiliz. Buna rağmen babam aylarca bizimle konuşmamayı tercih etti. Aynı evde yaşıyoruz ama yok sayılıyoruz. Hatta bazen bizimle aynı ortamda olmamak için eve bile gelmiyor. Yüzümüze bile bakmıyor.
Bu durum aslında yeni değil. Küçüklüğümüzden beri kıyafet, makyaj, arkadaşlık, telefon gibi konularda yoğun baskı gördük. En ufak şeyler bile kavga sebebiydi. Ergenlikte aldığımız ucuz makyaj malzemeleri çöpe atılır, tehdit edilirdik. “Benim paramla yaşıyorsanız benim kurallarıma uyacaksınız” cümlesiyle büyüdük. Siyasi ve dünya görüşü konusunda da sürekli baskı vardı; kendisi akpartili, biz Atatürk’ü seven, daha seküler bir bakışa sahibiz diye saatlerce nutuk dinledik.
18 yaşımızda ilk kez açılmak istediğimizi söylediğimizde evden kovmakla tehdit edildik, telefonlarımız alındı, sosyal çevremiz kısıtlanmaya çalışıldı. Yıllar geçti, çalışmaya başladık, maddi olarak güçlendik. Hatta aile borçlarının büyük bir kısmını bile biz üstlendik. Maddi manevi her zaman yanındaydık. Buna rağmen bugün gelinen noktada, sadece başımız açık diye babam bizimle iletişimi tamamen kesti.
Gerçekten evlat olarak kimsenin kolay kolay yapmayacağı fedakârlıkları yaptık. Hiçbir zaman arkasını aramadık, yalnız bırakmadık. Ama o hep her şeyin kendi istediği gibi olmasını bekledi. Bunu hak edecek hiçbir yanlışımız olmadı.
Asıl garip olan şu: Biz yıllarca sustuk, idare ettik, yük taşıdık. O ise bizim hayatımızla ilgili tek bir kararı bile kabullenemedi. Şimdi sosyal medyada “ben sustum, beklentim yok” tarzı paylaşımlar yapıyor; bizi hayırsız evlat gibi göstermeye çalışıyor. “Allah evladıyla imtihan eder” gibi imalı paylaşımlar yapıyor. Oysa bugüne kadar kimseye karşı kötü bir davranışımız olmadı. Aksine çevresinden hep ne kadar başarılı, ahlaklı ve düzgün insanlar olduğumuzu duydu.
Ben artık üzülmekten çok sinirleniyorum. Haksızlığa uğramış gibi hissediyorum ve içten içe soğudum. Şu an bir erkek arkadaşım var; beni ve kardeşimi destekliyor, saygı duyuyor. Geleceğe dair umutluyum, kariyerimde ilerliyorum. Yazın kardeşimle tatile gideceğiz. Eskisi kadar baskı kurmalarına izin vermiyoruz. Babam bizimle konuşmuyor, ben de onunla konuşmuyorum. Her şeye rağmen başımı açtığıma pişman değilim.

Merak ettiğim şey şu:

Gerçekten yanlış bir şey mi yapıyoruz?

Yoksa mesele başörtüsü değil de, bizim artık kontrol edilemememiz mi?

Babamla ilişkimiz bitti?
Cevapla