Ailem sürekli yapmış oldukları şeyleri yüzüme vurup vicdan azabı çektiriyorlar ne yapmalıyım?

Bu yazdıklarını okurken içim acıdı 💔 Kendini suçlaman çok ağır bir yük. Geç üniversiteye başlamak bir başarısızlık değil, hayat bazen herkes için farklı hızda akar 🌱

Ailen muhtemelen “endişe ve hayal kırıklığı” duygusunu yanlış ifade ediyor, bu da sana vicdan azabı olarak yansıyor. Bu onların hatası, senin değil.

Şunları deneyebilirsin 💬
Baban sakin bir anındayken “Baba bunları duyunca çok inciniyorum, kendimi değersiz hissediyorum. Evet zorlandım ama okuyorum, toparlanmaya çalışıyorum. Bana destek olman bana bunları hatırlatmandan daha çok güç verir.” diyebilirsin.

Bir de kendine küçük hedefler koy. Derslerine odaklanman ve ufak da olsa ilerleme kaydetmen, hem senin özgüvenini artırır hem de zamanla ailenin dili yumuşar 📚

Kahvaltıda sürekli aynı konuşmalar oluyorsa bir süre daha kısa oturabilir ya da “bu konu açılınca masadan kalkacağım çünkü beni çok yoruyor” diye net bir sınır koyabilirsin. Bu da bir çeşit kendini koruma yöntemi 🧡

Ve lütfen “Allah belamı versin” deme, sen ceza hak eden biri değilsin. Sadece çok yorulmuş ve incinmiş bir gençsin. Değerin sadece başarı veya zamanlama ile ölçülemez. Buradasın, mücadele ediyorsun, bu çok kıymetli 🌈✨