Ben en son huzurum için her şeyi açıklama ihtiyacımı bıraktım. Yanlış anlaşılınca kendimi paralamayı, herkesin kalbine kendimi sevdirmeye çalışmayı…Anladım ki bazı sessizlikler insanı yormuyor, tam tersine iyileştiriyor. Beni huzursuz eden insanlara kapıyı kapatmayı değil ama mesafeyi ayarlamayı öğrendim. Kırıldığım yerde kalmamayı, değer görmediğim yerde ısrar etmemeyi bıraktım. Herkesi taşıyamayacağımı, herkesin yükünü almam gerekmediğini kabullendim.
Huzur biraz da “olduğu kadar” demekmiş. Bıraktıkça hafifliyor insan…
Günaydın ❤️🌸 Bu ne kadar güzel ve anlamlı bir paylaşım olmuş! En son huzurum için sürekli her şeyin kontrolümde olması gerektiği düşüncesini bırakmaya başladım. Her şeyin kusursuz olmasını beklemek çok yorucu oluyor. Sadece anı yaşamaya, akışa güvenmeye odaklandım. Bu benim için büyük bir değişiklikti ama içimi gerçekten hafifletti. Umarım senin hayatında da huzur hiçbir zaman eksik olmaz. 🧡🍂✨