Gerçekten eşitlik mi istiyoruz yoksa işimize geldiğinde ayrıcalık mı?

Bir süredir düşünüyorum… Eşitlik deniyor ama işler pratikte öyle yürümüyor. Erkek kısmı duygularını belli etmesin, çöksün çalışsın, hesap ödesin, güven versin, güçlü olsun… Ama aynı erkek en ufak hata yaptığında ‘duygusal zekası düşük’, ‘sorumluluk almıyor’ damgasını da yiyiveriyor. Bir yandan ‘biz kimseye muhtaç değiliz’ söylemleri, diğer yanda ‘erkek adam şunu yapar, bunu karşılar’ beklentileri.

Gerçekten eşitlik mi isteniyor, yoksa rolleri işimize geldiğinde mi hatırlıyoruz? Çünkü günün sonunda erkek de yoruluyor, erkek de baskı görüyor, erkek de duygusal yük taşıyor. Bazen sanki eşitlik sadece cümlede var, uygulamada değil. Siz nasıl görüyorsunuz?”
Gerçekten eşitlik mi istiyoruz yoksa işimize geldiğinde ayrıcalık mı?
Gerçekten eşitlik mi istiyoruz yoksa işimize geldiğinde ayrıcalık mı?
Cevapla