Ben galiba bu hayatta yapayalnız kalacağım sanırım kimse beni gerçekten sevmeyecek?

Ben kısmen babasız büyüdüm babam benim için eşittir para manevi hiç bir şey hissetmiyorum 17 yaşındayken bir sevgilim oldu keşke olmasaydı ama sanırım bunca taşıma kadar dışarda hep baba şefkati aradım hiç bir zmaan da bulamadım benimle sadece geçmişin önemli değil ayağı yapıp sevistiler çok güzel kullandırdım kendimi teprikler bana ama şimdi çok pişmanım kalbim çok ağrıyor hatta geçenler intihara kalkıştım ama şükür iyi bir annem ve abim var bir de hayvanlarım bir nevi onlar beni hayata bağlıyor ama annem ve abim olmasa kendime hiç acımadan yapardım ve başarılı da olurdum beni hayata bağlayan. İr şey yok çünkü ne mal dans mülk de gözüm var onlar da giderse kimsem yok benim. Artık kabullendim gerçeği ya yalan soylicem ya da dürüst olmaya devam edip yalnız kalcam.