Önyargısız okursunuz bence.😌 Yorumlar mısınız?

Öz annem benden nefret ediyor. Eskiden kendime beddua ederdim ama yıllar önce bıraktım, hâlâ "Kendine beddua ediyordun kardeşlerine kötü örnek oldun, şimdi yine beddua edeceksin." diyip diyip duruyor. Geçmişimle yargılanmaktan çok sıkıldım.
DEHB'liyim diye benimle sürekli olarak alay ediyor. "Sen şimdi yolu karıştırırsın. Sana söylenileni şu kapıdan çıkınca unutursun. Zaten yatılı okulundaki hocan da senin DEHB için hiçbir çaba göstermediğini söyledi. Sen bu kafayla hiçbir şey yapamazsın. Seni markete diye göndeririz, alakasız yerlerden toplarız. Okulunda hiç kimse seni sevmedi, o kızla takıldın." diyor. Okuldaki öğretmenler de zaten o kızı sırf ailevi sorunlarını bildikleri için seviyorlardı. Benimkileri öğrenseler beni de mi çok sevecekler, sevilmek için illa derdimi mi paylaşmam gerekiyor? Ben onlarla paylaşmak istemiyorum çünkü bizim okulda birine söylenilen şey kulaktan kulağa dolaşıyor, hocaya söylesem belki de tabii ki aramızda kalır ama bizim ailemizdeki olayların kimisi yıllarca devam etti, kimisi kısmen çözüldü, kimisi hâlâ çözülmeyi bekliyor, bu yüzden anlatsam bitmez. Hocalarımız o kızın dertlerini bildiği için onu daha çok seviyormuş gibi hissediyorum ve aynı şekilde kurstaki kızlar da. Ben aykırı, kurallara uymayan ve kötü biri değilim, neden iyi insanlar hep kötülenip, sevilmezler?