Her şeyin çok etik dışı kabul edildiği ailede büyümek?

Aileme göre hayatta çoğu şey etik dışıydı. Annemle babam çok iyi anlaşırdı babam biraz daha rahattı ama annem tamamen bir kapalı kutu ve el ne der kadınıydı. Küçük. Bir yerde yaşıyoruz ve beni de el ne der diye büyüttü. Ben o yüzden bu yaşımda hâlâ insanlara göre hareket ediyorum. Her ne kadar aşmaya çalışsam da çok zor oluyor. Yıllarca kendimi bastırdım ve arkadaş çevreme etrafımdaki insanlara bir şey olduğunda bunu nasıl yapabiliyorsunuz gibisinden soruyorlar sordum ve yargıladım. Çok sert sınırlarım vardı. Daha sonra uzun bir depresyon süreci geçirdim ve çıktığımda tamamen değişmiştim. O sert her şeye karşı olan sinirden insanların yaklaşamadığı sert sınırları olan Cansu gitmiş yerine herkese karşı anlayışlı kimseyi yargılamayan her şeye olabilir diyen abartısız bir hırsızı bile anlayacak bir kız gelmişti. Hiçbir sınırım ve etik değerim kalmadı nasıl bu hale dönüştüm bilmiyorum. Önceden tanıdığım insanlar biz sana bir şey söylerken 3 kez düşünür öyle konuşurduk diyorlar ama şu an bambaşka bir insanım ve yıllarca içimde bastırdığım şeyler açığa çıkıyor. Hangisi doğru nasıl yaşamalıyım ne yapmalıyım bilmiyorum. E tabi el ne der diye bir nebze de olsa düşündüğüm için içimde yaptığım şeylerden ötürü acı çekiyorum. Yaptığım şeyler de erkek arkadaş gezmek tozmak vs. Önceden de yapıyordum ama egoist yanım kime de deyip geçiyordu şu an o egoyu tamamen kaybettim kimseyi kötü görmediğim için hayatıma seçici olmadan insan alıyorum ve bu bana çok zarar veriyor. Sizce bu durum nasıl aşılabilir?