Huzursuz ailede büyümek?

Küçüklüğümden beri ailemle şiddetli bir şekilde geçinemiyorum, babam liseyi bitirene kadar çok sıktı beni okul dışında asla dışarı çıkmama izin vermezdi. ilkokuldayken ben, annem beni en küçük hatamda terlikle öldüresiye döverdi. Lise zamanlarımda, babam benim yanımdan geçtiğinde iğrenerek bakardı bana, hakaretler ederdi sürekli. Bi keresinde arkadaşlarımla gizlice cafede buluşmuştum ve beni görmüşti babam eve gelince beni sopayla dövmüştü. Kafamda hep intihar düşünceleri dolaşıyordu. Sonra liseyi başka bir yerde okudum zar zor kurtulmak için tabi ona da karışıp duruyordu babam. Biraz kafam rahatlamıştı sonra okulumu değiştirdi ben istemeden sonra tekrar eski okuluma gönderdi ben istemeden. Artık bi psikoloğa gitmeye karar verdim çok da işe yaramadı. Kötü alışkanlıklarım vardı. Lise bitti 20 yaşıma geldim geçen gün odamı beş dk sonra toplayacağımı söyledim diye annem babamı doldurdu, babam da bana vurdu. Uzun zamandır dayak yemiyordum, psikolojik şiddetin dışında. Çok ağrıma gitti günlerce her aklıma geldiğinde ağlıyordum geceleri. Sonra annemle babamın kendi aralarındaki konuşmayı duydum hangi çocuklarının keşke olmasaydı seçimini yapıyorlardı, kendi adımı duydum. Kendimi dışarı attım. Gözlerim doldu ama hiç ağlamadım. Annem sadece kendi güzelliğini ve en küçük erkek kardeşimi düşünür. Babam olmasa bize yemek hazırlamaz bile kendiniz yapın der. kendisine ve küçük kardeşime yapar. Babam da az önce hatta bana yine bela okudu şampuan istedim diye. Evet eve para getiriyor ama burunumuzdan da getiriyor. Banyodaysak kapıyı kırarcasına vurur çık diye Allah uzun ömür versin benim geleceğim zamanı mı buldun vs. Benim yaptığım şey sabah dershaneye gitmek akşam eve gelmek ve günlük 20 tl para almak. Onu da suratıma fırlatır ihtiyacım olduğunda bir şey almak istediğimde yemek bile ymeem o parayı toplayıp öyle alırım. Sevgilimle ilişkimde ise verimli olamıyorum bağlı olamıyorum. Gmrdüğüm az ilgisizlikte hemen kafamda bitiriyorum. 6 ay oldu bugün soğuk davrandım ayrılacağım havası verdim anlasın diye korkuyordu telefonu kapatmama izin vermiyordu. Geceleri uyuyamıyorum, sabah ne kadar erken kalksam da. Sınava da hazırlanıyorum az kaldı. kimseye de anlatamıyorum hiçbir şeyimi. Herkesi hayatımdan çok kolay çıkarabiliyorum tek hatada. Hep birilerinin gözünde kötüyüm. Genelde beni beğenirler. Ruh halim çok çabuk değişiyor. Ve durduk yere çok karamasar olup içime kapanıyorum aniden gelen depresyon hiçkimseyle konuşmak istemiyorum. Biraz geçtikten sonra sanki bambaşka bir şey oluyor da depresyonda olmaktan sıkılıyorum. Şu anda o evreyi geçiriyorum sanırım. Yazarak iyi hissetmeye çalışıyorum şu an