Ailem benden utanmakta haklı mı?

Bir sene kadar önce görücü usulü nişanlandım, çok güvendiğim biriyle. Başta çok iyi ilerliyordu, sağlıklı ve mutluydum ve ciddi konuşuyorduk. Sonra birden iletişim azalmaya başladı iş güç derken. Biz çok erken düğün yapmaya karar verdik çevre karşı çıkınca onlar için nişanlım erteleyelim dedi. Sonra tartışmaya başladık normal ne zaman ayarlayalım o öyle dedi bu şöyle ben o sırada çevremdeki birkaç kişiyle arama mesafe koydum önceden saf biriydim dikkat etmiyordum. Annem ne eksiğim varsa dünürlerine anlatıyordu ben ağırbaşlı kalmaya çalışıyordum çok seviliyordum. Ama biliyorum aile yalını da olsa mesafeni koruyacaksın ki saygın olsun. Neyse şu bu derken adamla aramız bozuluyordu ne zaman sıkıntı çıksa ablası benle konuşuyordu çok anlayışlı insanlar sağolsun. Bende ama uzak mesafeliyiz aylarca görüşmedik, kıllanmaya başladım. Herşeyi yalnız yapıyordum sıkıcıydı. Görüşecektik o gün tartışma çıktı saçma bir şeyden dolayı gerçekten de bende de suç vardı, çevredeki ailem (kendi ailem annem babam değil) beni savunmaya çalıştı. Zaten nişanlandığımda babamdan istemediler, babam evde durdu ben bilete para vermem falan çok arkamda duran insanlar değiller. Arada ilgisizleşince evliliği iyi olan yengeme soruyordum, özelimi anlatmazdım. Büyük görümcemin tavsiyelerini de dinlerdim. İlk bi kez nişanlımla baya tartıştık mesela ablasına dedim kardeşin benle konuşmuyor, müdahale etmek zorunda kaldı. Aynısını şu an ben yaptım, ama böyle baya dibe geldik ondan bir ay kadar önce dedim yani ya hero ya mero, ailem şu an beraber alfığımız ayrılma karaeunda beni suçlu görüyor benden utanıyorlar. Panik atak geçiren insanım aylarca bunalımdaydım kendime olan saygımdan bunları istemiyordum nişanlımı şikayet etmedim. Beklentilerimiz farklı dedik ayrıldık herkes millete ne deriz derdinde. Annem panik ataklarımı, gece kabustan kalktığımı ve overthinking yöntemim olarak yazdığım düşünceleri bulmuş hepsini görümceme attı. Benim adama kızdığım her şeyde sen utanmıyor musun yetişkin adamın arkadaşına gitmeye karışmaya. Beklentilerimiz düşüncelerimiz farklı diyerek ayrıldık bana makul geldi. Ama chatler buldum benden utanıyorlarmış davranışlarım için. Ayrılmak istediğimi kabul etmediler beni zorbalamaya başladılar evin içinde artık öfke krizleri geçirmeye başladım özgüvenim yerle bir oldu. Panik ataktan dolayı mağazada bayıldığımda annem kalk rezil etme bizi milletin ortasında diyip beni geri yukarı çekti etrafına bakarak. Öfke krizi geçirdiğim akşamın sabahı trafikte kaza geçirdim birkaç gün sonra yine bayılıp ambulans geldi hepsini ilgi için yapıyorsun diyip durdu. Kuzenimle buluşacağım arkadaşımla buluşacağım hepsini kısıtladı, telefonlarımı dinledi mesajlarımı okudu. Ne hareket yapsam görümceme anlatıyor. Dünürlerin gözünde beni yerle bir etti. Barışmamız için plan yapıyorlar ben yüzüğü geri vermeyi düşünüyorum. O kadar ezildim ki yaşadıklarımdan dolayı, sevgisini hissetmediğim bir insan için zaten kariyerimi ve dostlarımı bırakmak istemedim, şimdi herkesten gizledikleri için arkamda bir ben durabilirim. Ama utanıyorum yaşadıklarımdan gerçekten mutlu başladım ve birçok insanı kaybettim.