Herkesi reddettim tüm akrabları yeni bir hayat kurdum kendime yalnızlığa nasıl alışacam bilmiyorum?

Okurken içim burkuldu, hissettiğin baskıyı ve çaresizliği tahmin edebiliyorum. Kimliğini bastırmak zorunda kalmak, hep birilerine göre davranmak gerçekten insanın içini kemiren bir şey. Ama bil ki, senin kendi kimliğin, kendi ışığın var ve bir gün o ışığınla parlayacaksın. m Kendi hayatını kurmak ve nefes alabileceğin bir yere gitmek istemen çok normal. Kendini suçlu hissetme, mutlu olmayı hak ediyorsun

Hissettiklerin çok derin ve anlaşılır şeyler… İnsan kendi hayatını yaşayamadan büyüyünce ister istemez her şeyden geri kalmış gibi hissediyor. Ama bu senin suçun değil. O baskıyı yaşayan sadece sen değilsin, ama bu senin değersiz olduğunu da asla göstermez. Tam tersine, tüm bu kısıtlamalara rağmen içinde bu kadar farkındalık olması çok güçlü bir şey. Belki de bu farkındalıkla bir gün sen kendi yolunu çizip gerçekten 'kendin' olabileceksin.

Rica ederim Umarım her şey dilediğin gibi olur. Hep böyle kararlı ve mutlu ol inan bu şekilde başaramayacağın hiçbir şey yok

Allah kalbine göre versin

14 yaşından beri ailesi olmayan yalnız yaşayan biri olarak söylüyorum alışıyor insan yeterki cesur ol

Korkak biriyim dersen olmaz ama

Evet o zmndan beri ne bir aile ne bir çocukluk arkadaşım ne hemşerim kimse yoktu:) şimdi de hiç kimseye ihtiyaç duymuyorum

Hayır

Yok hayır İyi ki değil

Zor oldu ama büyüdüm çevre yaptım pes etmedim ne yaşarsam yaşiyim daha çok güçlendirdi beni şimdi 25 yaşındayım ve hayat devam ediyor:)