Yalnızlık mı sessizlik mi daha ağır gelir?

Yalnızsan ortam sessizdir zaten. Etrafında sürüyle insan klsa da kimse seninle aynı dili konuşmuyorsa yalnızsındır, kimse seni fark etmiyorsa yalnızsındır, kimse senin gibi düşünüp hissetmiyorsa yalnızsındır. Bence yalnızlık sadece bir kişisel tercih olmalıdır, kimse yalnızlığa mahkum ve mecbur olmamalıdır. 😕

Yalnızlık ve sessizlik birbirine çok yakın ama hissettirdikleri farklı türde ağırlıklar taşıyor.
Sessizlik, bazen nefes aldırır insana, bazen de boğar. Dış dünyadan gelen seslerin sustuğu, düşüncelerinle yüzleştiğin anlar… Ama sessizlik sadece dışarıda değil, bazen insanın içinde de olur. O iç sessizlik bazen huzur verir, bazen de en acı veren yalnızlığa dönüşür. Yalnızlık ise, kalabalık içinde kendini yapayalnız hissetmekten çok daha karmaşık. Kalabalıkta bile anlamayanlar içinde boğulmak, görülmemek, duyulmamak daha ağır gelebilir. Çünkü etrafındakiler var ama senin dünyanı paylaşan, seni gerçekten anlayan yok. Oysa yapayalnız olmak, yani gerçek anlamda yalnız kalmak, bir tür teslimiyet ve bazen kendinle baş başa kalma şansı verir. Ama bu da uzun sürdüğünde, insanın içine işlemiş derin bir eksiklik olur. Kısaca, etrafında olup da anlaşılmamak bence yapayalnız olmaktan daha ağırdır. Çünkü etrafında insanlar varsa ve yine de yalnızsan, bu kalp kırıklığı, görünmezlik hissi, çaresizlik daha derindir...

Kalabalıkta ki yalnızlık insanı deli eder. Kimsen olmasa dert yanacağın tek şey kimsem yok demen olur. Ama kalabalıkta ki yalnızlık beni neden kimse anlamıyor, acaba ben mi anlatamıyorum, acaba sorun olan ben miyim gibi gibi sorularla kafayı kırmaya ramak kalabilme olabilitesi çok yüksek kanks